II SAB/Wa 877/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Pan S. D. (zwany dalej skarżącym) w dniu [...] grudnia 2021 r., za pośrednictwem systemu e-PUAP wniósł skargę na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (zwanego dalej Prezesem NFZ) w przedmiocie rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wnioskiem z dnia [...] grudnia 2021 r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "...Proszę o udostępnienie wszystkich (nie tylko tych, które opracowane zostały na potrzeby obecnie działającej Telefonicznej Infolinii Pacjenta) skryptów rozmów telefonicznych z pacjentami jakie opracował lub zamówił Narodowy Fundusz Zdrowia w przeciągu ostatnich 5 lat. ...". W piśmie z dnia [...] grudnia 2021 r. organ poinformował skarżącego, że skrypty są materiałem szkoleniowym i nie są informacją publiczną oraz, że informacje zawarte w skryptach są dostępne na następujących stronach internetowych NFZ i Ministerstwa Zdrowia: - https://www.nfz.gov.pl/dla-pacjenta/ - https://www.nfz.gov.pl/aktualnosci/aktualnosci-centrali/ - https://www.nfz.gov.pl/aktualnosci/aktualnosci-oddzialow/ - https://www.gov.pl/web/koronawirus - https://www.gov.pl/web/szczepimysie i są one na bieżąco aktualizowane. Ponadto wyjaśniono, że konsultanci dodatkowo korzystają z powszechnie obowiązujących aktów prawnych. W związku z powyższym nie przekazał skarżącemu wnioskowanej informacji. W tym stanie rzeczy skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej u.d.i.p.) w zakresie, w jakim zobowiązuje organ do udostępnienia informacji publicznej bezzwłocznie, w terminie do 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wnosił o: - zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji; - zasądzenie od skarżonego na moją rzecz zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Jego zdaniem, udzielone informacje są nieprecyzyjne a żądane skrypty nie są wyłącznie materiałami szkoleniowymi. W przypadku gdy skrypty wykorzystywane są przez zewnętrzną firmę świadczącą usługę infolinii NFZ, są one dokumentami, które zawierają zakres informacji jakie można uzyskać za pośrednictwem infolinii. Wobec tego uznał, że zapoznając się z nimi, można uzyskać informację na jakie konkretnie usługi wydawane są publiczne środki. Jego zdaniem z tego powodu opracowane skrypty prawdopodobnie są częścią zamówień na świadczenie usług infolinii. Jego zdaniem, w przypadku gdy skrypty rozmów są załączane do specyfikacji warunków zamówień, są one elementem postępowań przetargowych i są informacją publiczną. Uznał, że skoro NFZ udostępnia wybrane skrypty na swoich stronach internetowych, to nie robi tego w celach szkoleniowych. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wnosił o jej oddalenie. Wskazał, że odpowiedzi udzielono skarżącemu w dniu [...] grudnia 2021 r. (pismo nr [...]), wyjaśniając, że skrypty są materiałem szkoleniowym i nie są informacją publiczną. Natomiast informacje zawarte w skryptach dostępne są na stronach: - https://www.nfz.gov.pl/dla-pacjenta/ - https://www.nfz.gov.pl/aktualnosci/aktualnosci-centrali/ - https://www.nfz.gov.pl/aktualnosci/aktualnosci-oddzialow/ - https://www.gov.pl/web/koronawirus - https://www.gov.pl/web/szczepimysie i są one na bieżąco aktualizowane. Ponadto wyjaśnił, że konsultanci dodatkowo korzystają z powszechnie obowiązujących aktów prawnych. Podniósł, że w przedmiocie udostępniania informacji publicznej bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do tej informacji, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (za: wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014, sygn. akt II SAB/Kr 116/14). Uznał, że w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. Okoliczność, że wniosek skarżącego nie został rozpoznany w sposób zgodny z jego żądaniem, nie świadczy o bezczynności Prezesa NFZ w przedmiotowej sprawie. Prezes NFZ podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] grudnia 2021 r., że materiały, o udostępnienie których wystąpił skarżący - wszystkie (nie tylko te, które opracowane zostały na potrzeby obecnie działającej Telefonicznej Infolinii Pacjenta) skrypty rozmów telefonicznych z pacjentami jakie opracował lub zamówił Narodowy Fundusz Zdrowia w przeciągu ostatnich 5 lat, stanowią dokumenty wewnętrzne służące wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do prowadzenia infolinii. Wskazał, że na stronie internetowej Funduszu zostały załączone materiały - skrypty, baza wiedzy, określające sposób prowadzenia rozmów w podziale na zakres merytoryczny, w sposób wymagany przez zamawiającego, co było niezbędne dla zawarcia umowy o świadczenie usługi infolinii Telefonicznej Informacji Pacjenta na rzecz Narodowego Funduszu Zdrowia, określając i precyzując zakres oraz formę udzielanych informacji, a następnie umożliwienia jej prawidłowej realizacji. Zauważył, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, z późn. zm.) udostępnieniu na wniosek podlega wyłącznie informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych. Zauważył, że żądane informacje zawarte w skryptach ulegają bieżącej modyfikacji i uaktualnieniu. Są przekazywane do podmiotu obsługującego Telefoniczną Informację Pacjentów, w celu właściwej realizacji umowy, a w konsekwencji zapewnieniu możliwości uzyskania pełnej i aktualnej informacji przez osoby korzystające z infolinii. Materiały te służą więc wymianie informacji oraz gromadzeniu niezbędnych materiałów do prowadzenia TIP, stanowiąc tym samym dokumenty wewnętrze organu. Powołując się na orzecznictwo stwierdził, że obowiązkowi udostępniania informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji nie podlegają tzw. dokumenty wewnętrzne: "Z szerokiego przedmiotowego zakresu informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej." (za: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 224/20). Jego zdaniem, materiały służące do świadczenia usług przez konsultantów Telefonicznej Informacji Pacjenta są pozbawione waloru informacji publicznej i z tej przyczyny wniosek skarżącego nie mógł zostać zrealizowany. W konsekwencji nie jest trafny sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego dotyczącego wybiórczego publikowania przez NFZ - na swoich stronach internetowych - skryptów rozmów telefonicznych, wyjaśnił, że - co do zasady Fundusz - nie publikuje na swoich stronach internetowych skryptów i przekazywanych w związku z realizacją umowy na obsługę Telefonicznej Infolinii Pacjenta, ani też tworzonej w związku z umową bazy wiedzy. Podniósł, że opublikowanie (pod adresem ttps://www.nfz.gov.pl/bip/ zamowienia-publiczne/szacowanie-wartosci-amowienia/telefoniczna-informacja-pacjenta,4.html) przykładowych skryptów (czterech) związane było z zamieszczeniem na stronie ogłoszenia o szacowaniu wartości zamówienia - w ramach procedury rozeznania rynku, celem dokonania szacunkowej wyceny świadczenia usług w ramach Telefonicznej Informacji Pacjenta. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego dotyczącego wybiórczego publikowania przez NFZ - na swoich stronach internetowych - skryptów rozmów telefonicznych, wyjaśnił, że - co do zasady Fundusz - nie publikuje na swoich stronach internetowych skryptów i przekazywanych w związku z realizacją umowy na obsługę Telefonicznej Infolinii Pacjenta, ani też tworzonej w związku z umową bazy wiedzy. Jego zdaniem opublikowanie pod adresem https://www.nfz.gov.pl/bip/zamowienia- publiczne/szacowanie-wartosci-zamowienia/telefoniczna-informacja-pacjenta,4.html przykładowych skryptów (czterech) związane było z zamieszczeniem na stronie ogłoszenia o szacowaniu wartości zamówienia - w ramach procedury rozeznania rynku, celem dokonania szacunkowej wyceny świadczenia usług w ramach Telefonicznej Informacji Pacjenta. Odnośnie drugiej strony internetowej podanej przez skarżącego https://biurkoprzeciwpancerne.wordpress.com/2021/09/16/jedzmy-nikt-nie-wola/ organ stwierdził, że nie jest stroną internetową obsługiwaną przez Fundusz. Narodowy Fundusz Zdrowia nie dysponuje danymi podmiotu ją prowadzącego, jak również nie przekazywał żadnych danych, czy informacji w celu ich zamieszczenia. W świetle powyższego wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest bezczynność Prezesa NFZ w przedmiocie rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. -zwaną dalej P.p.s.a."). W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., a dodatkowo potwierdza ją brzmienie art. 21 u.d.i.p. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jak stanowi art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast według art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Strona ma prawo kwestionować bezczynność organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych; wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Omawiana ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Dlatego w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W kwestii zakresu podmiotowego należy wskazać na treść art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, iż zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do treści art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1398 ze zm.), Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Z kolei wedle art. 102 ust. 1 ww. ustawy, działalnością Funduszu kieruje Prezes Funduszu, który reprezentuje Fundusz na zewnątrz. Tym samym Prezes NFZ w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi u.d.i.p. informacją publiczną podlegającą udostępnieniu jest informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Na gruncie przedmiotowej sprawy bezsporna między stronami jest okoliczność, iż Prezes NFZ to podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu. Skarżący we wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "...Proszę o udostępnienie wszystkich (nie tylko tych, które opracowane zostały na potrzeby obecnie działającej Telefonicznej Infolinii Pacjenta) skryptów rozmów telefonicznych z pacjentami jakie opracował lub zamówił Narodowy Fundusz Zdrowia w przeciągu ostatnich 5 lat. ...". Z w/w treści wniosku skarżącego wynika, że przedmiot żądania skarżący ujął bardzo szeroko, bowiem domagał się w istocie wszelkich "...nie tylko tych, które opracowane zostały na potrzeby obecnie działającej Telefonicznej Infolinii Pacjenta) skryptów rozmów telefonicznych z pacjentami jakie opracował lub zamówił Narodowy Fundusz Zdrowia w przeciągu ostatnich 5 lat. ...". Dlatego nie był usatysfakcjonowany odesłaniem przez organ do stron internetowych wskazanych wyżej, bowiem informacje o udostępnienie których wystąpił skarżący - wszystkie (nie tylko te, które opracowane zostały na potrzeby obecnie działającej Telefonicznej Infolinii Pacjenta). Według Sądu, wszystkie te nieupublicznione materiały, o które faktycznie występuje skarżący zawarte w jego wniosku – "...skrypty rozmów telefonicznych z pacjentami jakie opracował lub zamówił Narodowy Fundusz Zdrowia w przeciągu ostatnich 5 lat. ..." nie stanowią informacji publicznej, lecz są to dokumenty wewnętrzne organu. Są to dokumenty wewnętrzne służące wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do prowadzenia infolinii. Fakt załączenia skryptów do Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Na stronie internetowej Funduszu zostały załączone materiały - skrypty, baza wiedzy, określające sposób prowadzenia rozmów w podziale na zakres merytoryczny, w sposób wymagany przez zamawiającego, co było niezbędne dla zawarcia umowy o świadczenie usługi infolinii Telefonicznej Informacji Pacjenta na rzecz Narodowego Funduszu Zdrowia, określając i precyzując zakres oraz formę udzielanych informacji, a następnie umożliwienia jej prawidłowej realizacji. Niemniej jednak jak wynika ze stanowiska Prezesa NFZ informacje zawarte w skryptach dostępne są na stronach: - https://www.nfz.gov.pl/dla-pacjenta/ - https://www.nfz.gov.pl/aktualnosci/aktualnosci-centrali/ - https://www.nfz.gov.pl/aktualnosci/aktualnosci-oddzialow/ - https://www.gov.pl/web/koronawirus - https://www.gov.pl/web/szczepimysie są na bieżąco aktualizowane a konsultanci dodatkowo korzystają z powszechnie obowiązujących aktów prawnych. Materiały te jak wskazał Prezes NFZ są przekazywane do podmiotu obsługującego Telefoniczną Informację Pacjentów, w celu właściwej realizacji umowy, a w konsekwencji zapewnieniu możliwości uzyskania pełnej i aktualnej informacji przez osoby korzystające z infolinii. Materiały służą więc wymianie informacji oraz gromadzeniu niezbędnych materiałów do prowadzenia TIP, stanowiąc tym samym dokumenty wewnętrze organu. W świetle art. 1 oraz art. 6 u.d.i.p. pojęcie informacji publicznej nie ogranicza się jedynie do dokumentów urzędowych, jednak nie stanowią informacji publicznej dokumenty wewnętrzne, które wprawdzie służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty, które służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgodnieniu stanowisk i poglądów nie są w żadnej mierze wiążące dla organu, ewentualnie mają charakter organizacyjny, porządkowy i nie podlegają zatem udostępnieniu w trybie u.d.i.p. (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA": z 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10; z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 666/12; z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12; z 31 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 2770/13; z 23 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 3007/13; z 20 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2649/15 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazuje się w orzecznictwie, które w tym zakresie skład WSA w Warszawie podziela, obowiązkowi udostępniania informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji nie podlegają tzw. dokumenty wewnętrzne: "Z szerokiego przedmiotowego zakresu informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej." (za: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 224/20). Wnioskowane przez skarżącego materiały zawierają jedynie wskazówki w zakresie zagadnień ochrony zdrowia w trakcie udzielania odpowiedzi przez konsultantów Telefonicznej Informacji Pacjenta na pytania pacjentów. Przedmiotowe materiały służą wyłącznie celom wewnętrznym - realizacji procesu edukacyjnego pracowników infolinii, bowiem wspomagają konsultantów w zakresie udzielania odpowiedzi pacjentom. Tak więc są to dokumenty wewnętrzne, które nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Służą one realizacji zadania publicznego (funkcjonowania Telefonicznej Informacji Pacjenta); zostały wytworzone na potrzeby tej infolinii (jak "baza wiedzy"), ale nie przesądzają o kierunkach działania organu, nie wyrażają stanowiska organu i w żaden sposób nie determinują czynności Prezesa NFZ w sferze zewnętrznej, tj. względem podmiotów niepodporządkowanych organizacyjne czy służbowo (vide wyrok NSA z 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 502/14 dotyczący żądania udostępnienia w trybie u.d.i.p. materiałów szkoleniowych i informacyjnych wykorzystywanych przez konsultantów Krajowej Informacji Podatkowej). W ww. wyroku NSA stwierdził, że materiały szkoleniowe, w tym wytworzone w toku szkolenia i na jego potrzeby, stanowią właśnie materiały ("dokumenty") wewnętrzne niebędące informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Powyższe stanowisko potwierdza to, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji (vide wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 610/11). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela obecny w literaturze pogląd, iż organ, w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć, musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne - często odmienne – rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań (vide I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012, s. 58-59). Podsumowując, materiały służące do świadczenia usług przez konsultantów Telefonicznej Informacji Pacjenta są pozbawione waloru informacji publicznej. Już z tej przyczyny wniosek skarżącego nie mógł zostać zrealizowany. W konsekwencji nie jest trafny sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W wyroku z dnia 5 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/WA 501/20, wydanym w analogicznym stanie faktycznym, w sprawie ze skargi Pana S. D. na bezczynność Prezesa NFZ w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, tj materiałów (np. instrukcji, podręczników, baz wiedzy), które wykorzystywane są do szkolenia i bieżącego udzielania informacji przez konsultantów Telefonicznej Informacji Pacjenta, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził że: "Wnioskowane przez skarżącego materiały zawierają jedynie wskazówki w zakresie zagadnień ochrony zdrowia w trakcie udzielania odpowiedzi przez konsultantów Telefonicznej Informacji Pacjenta na pytania pacjentów. Przedmiotowe materiały służą wyłącznie celom wewnętrznym - realizacji procesu edukacyjnego pracowników infolinii, bowiem wspomagają konsultantów w zakresie udzielania odpowiedzi pacjentom. Tak więc są to dokumenty wewnętrzne, które nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Służą one realizacji zadania publicznego (funkcjonowania Telefonicznej Informacji Pacjenta); zostały wytworzone na potrzeby tej infolinii (jak "baza wiedzy"), ale nie przesądzają o kierunkach działania organu, nie wyrażają stanowiska organu i w żaden sposób nie determinują czynności Prezesa NFZ w sferze zewnętrznej, tj. względem podmiotów niepodporządkowanych organizacyjne czy służbowo (vide wyrok NSA z 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 502/14 dotyczący żądania udostępnienia w trybie u.d.i.p. materiałów szkoleniowych i informacyjnych wykorzystywanych przez konsultantów Krajowej Informacji Podatkowej). W ww. wyroku NSA stwierdził, że materiały szkoleniowe, w tym wytworzone w toku szkolenia i na jego potrzeby, stanowią właśnie materiały ("dokumenty") wewnętrzne niebędące informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Powyższe stanowisko potwierdza to, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji (vide wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 610/11). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela obecny w literaturze pogląd, iż organ, w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć, musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne - często odmienne - rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań (vide I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012, s. 58-59). Podsumowując, materiały służące do świadczenia usług przez konsultantów Telefonicznej Informacji Pacjenta są pozbawione waloru informacji publicznej. Już z tej przyczyny wniosek skarżącego nie mógł zostać zrealizowany. W konsekwencji nie jest trafny sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.". Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.