II SAB/Wa 89/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska Andrzej Góraj (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku M. S. z dnia [...] stycznia 2011 r. w terminie 14 dni od doręczenia wyroku wraz z aktami administracyjnymi 2) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. M.S. wystąpiła do Komendanta Głównego Policji, w trybie ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o udzielenie następujących informacji: 1. wskazanie szczegółowych, wynikających z przepisów ustawy o Policji oraz aktów wykonawczych do ww. ustawy, podstaw mianowania w 2008 r. J.F. na stanowisko Zastępcy Dyrektora [...] oraz W.M. i R.B. na stanowiska Naczelników Wydziałów [...]; 2. wskazanie czy przed mianowaniem na stanowiska: zastępcy dyrektora oraz Naczelników Wydziałów [...], w stosunku do imiennie określonych w pkt 1 funkcjonariuszy były zastrzeżenia mogące mieć wpływ na ocenę posiadanych przez nich kompetencji, cech charakteru oraz dotyczące dotychczasowego (sprzed mianowania w 2008 r.) przebiegu ich służby; 3. w przypadku, jeśli zastrzeżenia, o których mowa w pkt 2, były zgłaszane – podanie przez kogo oraz wskazanie czego dotyczyły; 4. wskazanie, czy w stosunku do imiennie wymienionych w pkt 1 funkcjonariuszy – przed ich mianowaniem w 2008 r. – były zgłaszane przez bezpośrednich przełożonych zastrzeżenia dotyczące pełnionej służby w zakresie posiadanych kwalifikacji oraz cech niezbędnych przy wykonywaniu zadań realizowanych przez [...]; 5. w przypadku jeśli zastrzeżenia, o których mowa w pkt 2 i 4 były zgłaszane – wskazanie czy stanowiły przedmiot weryfikacji przez powołanie do tego służby, jeśli zaś nie – podanie przyczyn braku ich weryfikacji; 6. w przypadku, jeśli zastrzeżenia, o których mowa w pkt 2 i 4, były zgłaszane – wskazanie jaki wpływ zawarte w nich fakty miały na ocenę przez przełożonych funkcjonariuszy wymienionych w pkt 1 w zakresie dokonywanej oceny "nieposzlakowanej opinii w służbie". W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek Komendant Główny Policji, pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], poinformował wnioskodawczynię, że wnioskowane dane na temat mianowania J.F. na stanowisko Zastępcy Dyrektora [...] oraz W.M. i R.B. na stanowiska Naczelników Wydziałów [...] nie stanowią informacji publicznej, że [...] J.F.i został z dniem [...] grudnia 2010 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska Zastępcy Dyrektora [...] oraz, że w ocenie organu w sprawie nie zostały wypełnione ustawowe przesłanki istnienia "sprawy publicznej", z uwagi na fakt, iż wymienieni we wniosku funkcjonariusze Policji nie sprawują funkcji publicznej w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 02 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Komendant w wymienionym piśmie powołał się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępnie do informacji publicznej, wskazując, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, dodając, że ograniczenie to nie dotyczy m.in. informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. M.S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o uznanie, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, o której mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej; zobowiązanie KGP, w terminie wskazanym przez Sąd, do udostępnienia informacji publicznej, w zakresie określonym we wniosku z [...] stycznia 2011 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podkreśliła, że Komendant Główny Policji pozostaje w zwłoce albowiem nie udzielił stronie wnioskowanej informacji publicznej, której jest dysponentem, w terminie przewidzianym ustawą, jak też nie wydał decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia żądanej informacji. W odpowiedzi na przedmiotową skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie w związku z niezłożeniem przez stronę do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, bądź o jej oddalenie, w związku z niepozostawaniem przez KGP w bezczynności, z uwagi na prowadzenie korespondencji ze stroną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku strony z dnia [...] stycznia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. Rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ mógł: - udostępnić żądaną informację w ustawowym terminie, - powiadomić stronę o przyczynach opóźnienia w udostępnieniu żądanej informacji, - udostępnić informację zgodnie z wnioskiem – po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty związanej z dodatkowymi kosztami, - odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji, - powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Jak wynika z powyższego, rozpoznanie wniosku polega na czytelnym zakomunikowaniu stronie jasnego i jednoznacznego stanowiska organu odnośnie wniosku. Tylko więc, wobec jednoznacznego stanowiska organu, wyrażonego w ustawowym terminie, nie będzie można skutecznie podnosić zarzutu bezczynności. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż brak jest czytelnego i jasnego stanowiska organu w zakresie wniosku strony z dnia [...] stycznia 2011 r., a co za tym idzie, nie sposób przyjąć, że organ skutecznie udzielił odpowiedzi na wniosek. Odpowiedź organu zawarta w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. jest bowiem wewnętrznie sprzeczna. Mimo, że organ na wstępie odpowiedzi stawia tezę, iż żądane dane nie stanowią informacji publicznej, to następnie nie tłumaczy swojego poglądu, lecz powołuje się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, mówiący, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Organ wskazał też, że w odniesieniu do funkcjonariuszy oznaczonych we wniosku, nie znajduje zastosowania wyłączenie ograniczenia ustawowego, gdyż obaj rzeczeni funkcjonariusze nie pełnią funkcji publicznych. Z treści przedmiotowego wyjaśnienia wynika więc logiczny wniosek, iż organ uznał jednak, że żądana informacja jest informacją publiczną. Gdyby bowiem konstatacje organu były inne, wyjaśnienia swojego stanowiska nie upatrywałby w treści art. 5 ust. 2 wymienionej ustawy, stanowiącego o ograniczeniu dostępu do informacji publicznej. Mówiąc inaczej, gdyby organ nie traktował żądanej informacji jako publicznej, nie tłumaczyłby braku możliwości jej udostępnienia ustawowymi wyłączeniami dostępu do informacji publicznej. Ustawowe wyłączenia dostępu dotyczą bowiem tylko i wyłącznie informacji mającej status publicznej. Stąd więc, jeśli organ potraktował żądaną informację jako noszącą znamiona publicznej i nie udostępnił jej, to ten brak udostępnienia winien zmaterializować w formie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skoro jednak takiej decyzji nie wydał, to uznać należało, że popadł w bezczynność. Organ rozpoznając wniosek będzie więc zobligowany do tego, aby w sposób jasny i spójny uzewnętrznić swoje stanowisko w sprawie, czyniąc to w sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Na marginesie wskazać należy, iż tut. Sąd nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za odrzucenie przedmiotowej skargi z powodu niewyczerpania drogi odwoławczej. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie była związana trybem określonym w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa. Artykuł 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odsyła bowiem do uregulowań kpa jedynie w sytuacji, gdy została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzja o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Skoro w przedmiotowej sprawie organ nie wydał jednego z ww. rodzajów rozstrzygnięć, to oznacza to, że przepisy kpa nie znajdą tu zastosowania. Stąd zaś płynie konstatacja, iż strona nie była zobowiązana do inicjowania postępowania zażaleniowego w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 149 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 5