II SAB/Wa 898/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę - R.P. pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., zwrócił się do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej o udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej "Dziennika Ustaw z roku 2013 i 2014, w którym to zostały zamieszczone akty prawodawcze związane z więziennictwem, np. warunki socjalno-bytowe, zarządzenia DGSW, które to dotyczą mojego pobytu w ZK, a także ustawę o SW aktualną". W odpowiedzi, Dyrektor Biura Dyrektora Generalnego Służby Więziennej pismem z dnia 4 września 2014 r. poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na wniosek udostępnione są informacje, które nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej a żądane informacje znajdują się na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej w zakładce "akty prawne". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R.P. wyrażając niezadowolenie z udzielonej odpowiedzi i podnosząc, że przebywa w izolacji i dostęp nie jest możliwy, wniósł o udostępnienie wszystkich żądanych informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie pozostaje w bezczynności gdyż udzielona treść informacji wynikała z przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał ponadto, że bez znaczenia pozostaje podniesiona przez skarżącego okoliczność pozostawania w izolacji, bowiem zgodnie z art. 102a § 2 kodeksu karnego wykonawczego, za zgodą dyrektora zakładu karnego, skazany ma możliwość uzyskania dostępu do internetu, a tym samym uzyskania interesującej go informacji opublikowanej na stronach Centralnego Zarządu Służby Więziennej w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ wskazał przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 730/12, w którym Sąd wyraził pogląd, że fakt odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym nie przesądza z góry, iż skazany jest pozbawiony dostępu do internetu, a w konsekwencji do zapoznania się z Biuletynem Informacji Publicznej. Z tych też względów organ nie popadł w bezczynność odmawiając rozpoznania wniosku skarżącego, bowiem żądanej informacji nie mógł udostępnić na wniosek i poinformował go o tym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Przedmiotowa sprawa dotyczy bezczynności Dyrektora Generalnego Służby Więziennej – tj. podmiotu, który zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) niewątpliwie jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że informacje żądane przez skarżącego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz, że są one dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej. Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Rację miał organ wyjaśniając skarżącemu, że nie można żądać udostępnienia informacji, skoro została ona opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej. Tryb wnioskowy jest przewidziany dla informacji, których nie zamieszczono w BIP lub centralnym repozytorium. Zatem art. 10 ust. 1 wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowanego trybu udzielania informacji. Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP lub w centralnym repozytorium. W przypadku złożenia wniosku podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku stosownego trybu wnioskowego z związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP. Wskazać należy, ze powołany wyżej przepis art. 10 ust. 1 ustawy ma charakter wiążący i nie zezwala na odmienne traktowanie osób odbywających karę pozbawienia wolności. Fakt osadzenia w zakładzie karnym nie przesądza z góry, iż skazany jest pozbawiony dostępu do internetu, a w konsekwencji zapoznania się z Biuletynem Informacji Publicznej, zmieszczonym na stronie Centralnego Zarządu Służby Więziennej. Zgodnie bowiem z treścią art. 102a § 2 kodeksu karnego wykonawczego, za zgodą dyrektora zakładu karnego, skazany ma możliwość uzyskania dostępu do internetu. Pełnomocnik skarżącego wyjaśniła na rozprawie, iż skarżący obecnie przebywa w Zakładzie Karnym w G. i nie posiada dostępu do internetu, nie ma natomiast wiedzy, czy zwracał się do Dyrektora Zakładu Karnego o umożliwienie mu dostępu do internetu. Natomiast z wyjaśnień pełnomocnika organu wynika, iż Zakład Karny w G. jest dużą jednostką penitencjarną i skazani umieszczeni w takich jednostkach mają możliwość skorzystania z internetu na podobnych zasadach jak z aparatu telefonicznego. Jednocześnie pełnomocnicy obu stron oświadczyli, że nie jest im wiadome, czy skarżący zwracał się do Dyrektora Zakładu Karnego w G. o umożliwienie mu dostępu do internetu. Powyższe pozwalało Sądowi przyjąć, iż skarżący ma możliwość dostępu do internetu, zaś w przypadku gdyby jego prawo w tym zakresie zostało naruszone, może dochodzić swoich praw w zakresie dostępu do internetu na zasadach ogólnych przewidzianych w ustawie – kodeks karny wykonawczy. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.