II SAB/Wa 9/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec Sędzia WSA Małgorzata Miron Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.) Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. T. na bezczynność Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w przedmiocie poświadczenia posiadania obywatelstwa polskiego postanawia odrzucić skargę II SAB/Wa 9/05 U Z A S A D N I E N I E Pismem datowanym na 28 grudnia 2004 r. K. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. Z jego wywodów wynika, iż wniósł do tego organu odwołanie (nadane drogą pocztową w dniu 20 listopada 2003 r.) od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r., znak [...], odmawiającej stwierdzenia posiadania przez skarżącego obywatelstwa polskiego. Po wcześniejszym zawieszeniu wszczętego postępowania odwoławczego, zostało ono podjęte przez organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r., znak [...]. Do dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego w podjętym postępowaniu nie zapadło jednakże żadne rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców stwierdził, iż nie dysponuje materiałem dowodowym pozwalającym na wydanie orzeczenia w sprawie. Organ wskazał, iż skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na jego postanowienie z dnia [...] marca 2004 r., znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2004 r., znak [...], którym to postanowieniem z urzędu zawieszono postępowanie odwoławcze w sprawie o stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego przez K. T. Udzielając odpowiedzi na tę skargę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców przesłał sądowi administracyjnemu całość akt sprawy, które pomimo umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego postanowieniem z dnia 1 września 2004 r., sygn.akt II SA/Wa 860/04, nie zostały organowi zwrócone. Brak tych akt uniemożliwia działanie organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić albowiem jej wniesienie było niedopuszczalne. Niedopuszczalność ta wynika z faktu, iż skarżący nie wyczerpał trybu warunkującego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art.52§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art.52§2 p.p.s.a.). Jeżeli jednak ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art.52§4 p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, iż skarżącemu nie można postawić zarzutu niewyczerpania środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi albowiem środków takich k.p.a. nie przewiduje. Wprawdzie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art.35 lub ustalonym w myśl art.36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art.37 k.p.a.), niemniej instytucja ta nie znajduje zastosowania w przypadku bezczynności organu naczelnego lub centralnego (organ występujący w niniejszej sprawie jest centralnym organem administracji rządowej - art.141 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - Dz.U. Nr 128, poz.1175 z późn.zm.). Powyższe wynika z braku organu, który przy uwzględnieniu zasady dewolutywności mógłby rozpoznać zażalenie przewidziane w tym przepisie. W braku środków zaskarżenia, o których mowa w art.51§§ 1 i 2 p.p.s.a., na skarżącym ciążył jednakże obowiązek, o którym mowa w §4 tego artykułu. W niniejszej sprawie dopuszczalność złożenia skargi na bezczynność Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców była zatem uzależniona od uprzedniego wezwania przez skarżącego organu do usunięcia naruszenia prawa. Czynności tej skarżący jednak nie dopełnił, co oznacza, iż wniesienie przez niego skargi było przedwczesne a zatem niedopuszczalne. Stosownie do art.58§1 pkt 6 p.p.s.a. stwierdzenie przez sąd, iż wniesienie skargi było niedopuszczalne, stanowi przesłankę do obligatoryjnego odrzucenia skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie wskazanego wyżej przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.