II SAB/Wa 9/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji postanawia - odrzucić skargę - W dniu 31 października 2007 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek L. D. o wyłącznie od wyjaśnienia jego spraw funkcjonariuszy Komendy Głównej Policji. L. D. wskazał, iż funkcjonariusze Komendy Głównej Policji nie podejmują stosownych kroków zmierzających do obiektywnego oraz zgodnego z prawem wyjaśnienia wielu podnoszonych przez niego kwestii. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 listopada 2007 r. w dniu 20 listopada 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo L. D., w którym skarżący sprecyzował, iż wniosek z dnia 31 października 2007 r. stanowi nową skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie nierozpatrzenia jego wniosków z dnia [...] listopada 1994 r. oraz z dnia [...] listopada 2003 r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, iż wniosek z dnia [...] listopada 2003 r. był przedmiotem rozpoznawania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 3/07, w związku z czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jako sprawa objęta pomiędzy tymi samymi stronami, zakończona prawomocnym wyrokiem – winna zostać odrzucona. Zaś w odniesieniu do skargi z dnia [...] listopada 1994 r. pełnomocnik organu również wniósł o jej odrzucenie, uzasadniając swoje stanowisko faktem, iż L. D. pismem z dnia 29 listopada 1994 r. wycofał skargę z dnia [...] listopada 1994 r. Zatem, zdaniem pełnomocnika, skarga ta podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy również podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn. L. D. w dniu 23 stycznia 2007 r. złożył pismo, w którym m. in. zarzucił pełnomocnikowi organu błędną analizę prawną dokumentów. Wskazał, iż sprawa sygn. akt II SAB/Wa 3/07 nie był przedmiotem wyroku w sprawie informacji publicznej dotyczącym sztandaru Komendy Głównej Policji. Zatem, zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie przepis art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania. Zaś odnośnie skargi z dnia [...] listopada 1994 r. skarżący stwierdził, iż przedmiotowej skargi nigdy nie wycofał, zaś skarga ta została włączona do skargi z dnia [...] września 1995 r. skierowanej do Prezesa Rady Ministrów. W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik organu podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, wnosząc o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6. oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Sądu, z treści wniosków L. D. z dnia [...] listopada 1994 r. oraz [...] listopada 2003 r., a także pisma skierowanego do Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] września 1995 r. wynika, iż skarżący domaga się działania organu administracji publicznej formie przewidzianej w dziale VIII kpa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który również podziela Sąd w przedmiotowej sprawie, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII kpa odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ppsa i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - zachowujące aktualność w aktualnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99. LEX nr 48017 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04. LEX nr 160611). Reasumując, ponieważ w postępowaniu, w którym skarżący złożył wnioski z dnia [...] listopada 1994 r., [...] listopada 2003 r., Komendant Główny Policji nie jest zobowiązany do wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa, zatem skarga na bezczynność polegającą na nierozpatrzeniu tych wniosków, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.