II SAB/Wa 917/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu pełnomocnika z urzędu skarżącego R. S.- radcy prawnego R. S. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 lutego 2016 r. przyznającego koszty nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał na rzecz pełnomocnika z urzędu skarżącego R. S. - radcy prawnego R. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 złotych. Na powyższe postanowienie pełnomocnik z urzędu wniósł sprzeciw (pismem z dnia [...] lutego 2016 r.), zarzucając naruszenie § 15 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490 t.j.), poprzez brak uwzględnienia przy przyznawaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu niezbędnych, udokumentowanych wydatków radcy prawnego poniesionych w związku ze świadczeniem pomocy prawnej w niniejszej sprawie. Radca prawny R. S. wniósł o przyznanie mu dodatkowo kwoty 16,80 zł tytułem zwrotu udokumentowanych wydatków, na które składać się miały koszty korespondencji (cztery listy polecone), którą prowadził ze skarżącym, Dyrektorem Generalnym Służby Więziennej i Wojewódzkim Sądem administracyjnym w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowień referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tych, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z kolei z treści art. 205 § 2 p.p.s.a. wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Natomiast § 15 pkt. 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, mówi że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. W ocenie Sądu do takich niezbędnych wydatków nie zalicza się kosztów korespondencji prowadzonej przez pełnomocnika z urzędu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, że regulacja zawarta w art. 205 § 2 p.p.s.a. ma charakter wyczerpujący (zob. między innymi postanowienia NSA z dnia 12 października 2010 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1490/09, SIP Lex nr 743273 oraz z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie sygn. akt II FZ 31/12, SIP Lex nr 1121121). W związku z tym przedstawiony katalog niezbędnych kosztów nie może być rozszerzany na wydatki inne, w tym drobne i zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego, takie jak prowizja banku od przelewu obejmującego kwotę uiszczaną tytułem zapłaty kosztów sądowych lub - tak jak w niniejszej sprawie – koszty związane z prowadzeniem korespondencji. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.