II SAB/Wa 92/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Mirosław Gdesz, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi P.S. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie: dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 28 lutego 2002r. P.S. skierował do Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. wniosek o nadesłanie wyroku Sądu Okręgowego w W. oraz wyroku wydanego przez Sąd Apelacyjny w Warszawie w sprawie opisanej w dzienniku [...] z dnia [...] lutego 2001r. pt. [...] autorstwa S.W. Podał, iż zgodnie z informacją Sądu Okręgowego w W. akta tej sprawy znajdują się w Sądzie Apelacyjnym w W. od dnia 29 sierpnia 2001r.. Skarżący poprosił również o poinformowanie o przysługujących mu prawach oraz ciążących obowiązkach wynikających z przedmiotowego wystąpienia, albowiem działał bez adwokata. W odpowiedzi z dnia 14 marca 2002r. Przewodnicząca [...] Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w W. poinformowała skarżącego o braku podstaw do wydania mu odpisu wyroku Sądu Okręgowego w W. o sygnaturze akt [...], jak i Wyroku Sądu Apelacyjnego w W. o sygnaturze akt [...], gdyż nie jest on stroną w procesie. Powyższa informacja Przewodniczącej Wydziału stała się przedmiotem odwołania skarżącego skierowanego w dniu 19 kwietnia 2002r. do Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. P.S. wniósł w nim o uchylenie decyzji organu i wydanie informacji, o które wnioskował. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dostęp do informacji o działalności organów władzy publicznej mają obywatele bez konieczności wykazywania jakiegokolwiek interesu prawnego w żądaniu. W odpowiedzi z dnia 10 czerwca 2002r. skarżący został poinformowany przez Sędziego Wizytatora, działającego z upoważnienia Prezesa Sądu Apelacyjnego w W., o trafności stanowiska zajętego przez Przewodniczącą Wydziału [...] Karnego Sądu Apelacyjnego w W. Jednocześnie zaproponowano skarżącemu możliwość udzielenia informacji o treści wyroku po sprecyzowaniu przez niego wniosku. W dniu 16 marca 2004r. P.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości polegającą na niewydaniu decyzji ostatecznej w sprawie. Zażądał uwzględnienia skargi w całości. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Podkreślił, że P.S. nie skierował do niego żadnego odwołania od stanowiska Przewodniczącej Wydziału [...] Karnego Sądu Apelacyjnego w W., stąd też Minister Sprawiedliwości nie zajmował stanowiska. Zwrócił również uwagę, że w sprawie nie doszło do wydania żadnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: P.S. swoje odwołanie od stanowiska Przewodniczącej Wydziału [...] Karnego Sądu Apelacyjnego w W. wniósł do Prezesa Sądu Apelacyjnego w W., adresując je tylko do niego, nie zaznaczając, iż kieruje je za jego pośrednictwem do Ministra Sprawiedliwości. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie natomiast uczynił bezczynność Ministra Sprawiedliwości. Zgodnie z art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Nawet gdyby przyjąć, że skarżący uczynił zadość powyższej regulacji, to jednak nie zmieni to faktu, że Prezes Sądu Apelacyjnego w W. nie przekazał jego odwołania Ministrowi Sprawiedliwości. W sytuacji gdy strona, po złożeniu swego wniosku do organu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) i otrzymaniu stanowiska o braku podstaw swego żądania, wniesie adresowane do tego organu odwołanie oczekując jednocześnie na jego formalne rozpoznanie przez inny organ – chociażby właściwy w toku instancji – skargę na bezczynność tego innego organu należy uznać za niedopuszczalną. Wymaga podkreślenia, iż zarzut bezczynności może i powinien pojawić się wtedy, gdy organ milczy będąc właściwym adresatem i w konsekwencji "posiadaczem" wniosku – odwołania strony, które winien w zakreślonym przez prawo terminie rozpoznać. Nie można oczekiwać od organu wydania decyzji ostatecznej, kiedy odwołanie zostało złożone i skierowane do innego organu. Innymi słowy, nie można stawiać zarzutu bezczynności temu organowi, który nawet nie wie o sprawie. Skarga taka jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.