II SAB/Wa 92/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Radę Gminy [...] do rozpoznania wniosku W. S. z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Rady Gminy [...] na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r., złożonym w trybie dostępu do informacji publicznej, W.S. zwrócił się do Wójta Gminy [...] oraz Rady Gminy [...] o udostępnienie następujących informacji: 1) czy księga inwentarzowa gruntów gminnych założona [...] grudnia 2005 r. jest na bieżąco aktualizowana, a jeśli tak, to przez kogo? 2) przesłanie kopii aktualnej księgi inwentarzowej gruntów gminnych. Wniósł jednocześnie o pilne potwierdzenie odbioru i rejestracji jego wniosku oraz oświadczył, że nie wyraża zgody na kierowanie do niego korespondencji pocztą elektroniczną. W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] poinformował W. S. o możliwości uzyskania żądanych informacji w pierwszej kolejności poprzez wgląd do dokumentów urzędowych w siedzibie Urzędu Gminy [...], w godzinach przyjmowania interesantów. Na miejscu wnioskodawca będzie miał sposobność skonkretyzowania żądania poprzez porównanie udostępnionej mu kopii księgi inwentarzowej i zaktualizowania dotychczas udostępnionych mu danych, a następnie uzyskania kopii brakujących informacji i dokumentów. W piśmie wyjaśniono też, że ww. stanowisko oparte jest na treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 6/11, w którym Sąd wyraził opinię, że udostępnianie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, a żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tej czynności szczególnej formy. Dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych, co oznacza, że zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów, lub też może to nastąpić w inny wskazany przez ubiegającego się o udzielenie informacji sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. W piśmie z dnia [...] maja 2021 r. skierowanym do Wójta Gminy [...] oraz Rady Gminy [...] W. S. wezwał do niezwłocznego udzielenia wnioskowanych przez niego informacji publicznych za lata 2016-2021, które do tego dnia nie zostały udzielone. Następnie w piśmie z dnia [...] października 2021 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania punktu 1 jego wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze wniósł o: 1) zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania jego wniosku i załatwienie go zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, 2) stwierdzenie, że organ rażąco naruszył prawo - art. 13, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji RP i o wymierzenie grzywny w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości, określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, 4) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że termin na udzielenie odpowiedzi na jego wniosek upłynął bezskutecznie w dniu [...] czerwca 2018 r. Wobec powyższego, pismem z dnia [...] maja 2021 r. skierowanym pocztą elektroniczną i doręczonym organowi w tej samej dacie, po raz kolejny wezwał do udzielenia wnioskowanej informacji, wskazując, że w związku z szeregiem prawomocnych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stwierdzających wielokrotne ignorowanie jego wniosków o udzielenie informacji publicznej, nadal oczekuje na udzielenie pozostałych wnioskowanych przez niego informacji publicznych za lata 2016-2021, które również do dnia wniesienia pisma nie zostały udzielone. Skarżący dodał, że na ww. wniosek również nie uzyskał odpowiedzi. Podkreślił, że wniosek dotyczy treści i trybu procedowania dokumentu urzędowego, jakim jest księga inwentarzowa gruntów gminnych, zawierająca informację publiczną, odzwierciedlająca stan majątku gminnego, co w myśl przepisów art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b i pkt 4 lit. a u.d.i.p. stanowi niewątpliwie informację publiczną dostępną na wniosek w sytuacji jej nieudostępnienia w BIP urzędu ani w centralnym repozytorium, a skarżony jako organ władzy samorządu terytorialnego, wykonujący zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, została wypełniona zarówno przesłanka przedmiotowa, jak i podmiotowa, do udzielenia wnioskowanej przez niego informacji w trybie wnioskowym u.d.i.p. W. S. stwierdził nadto , że Rada Gminy dwukrotnie ignorując jego wniosek i nie udzielając na niego odpowiedzi w ustawowym terminie w sposób oczywisty i rażący naruszyła prawo. W ocenie skarżącego w sprawie doszło do milczącej odmowy udzielenia informacji publicznej bez wydania stosownej decyzji administracyjnej (art.16 ust.1 u.d.i.p.) i tym samym zamknięcia mu drogi polemiki w postępowaniu odwoławczym. Skarżący podkreślił też, że odpowiedź na wniosek nie wymagała ponad trzyletniego zastanawiania się i mieściła się w kategorii "tak" lub "nie". W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...], reprezentowana przez Wójta Gminy [...], wniosła o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] została skarżącemu udzielona (na jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2016 r.) informacja w postaci dostępu do linku księgi inwentarzowej gruntów, zatem skarżący już w 2016 r. był w posiadaniu informacji, o którą wnosił we wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. W ocenie organu umożliwienie skarżącemu osobistego wglądu do dokumentacji objętej jego wnioskiem wyczerpuje obowiązki podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji, natomiast okoliczność, że skarżący z możliwości tej nie skorzystał, nie uzasadnia uznania, że organ pozostaje w bezczynności. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, organ podjął czynności związane z załatwieniem wniosku. Udzieloną odpowiedź w tym przedmiocie przekazał skarżącemu niezwłocznie, co oznacza, że podjął czynności i odniósł się do wszystkich żądań przedstawionych we wniosku. Skoro zaś skarżący nie zakwestionował (w jego przekonaniu) niepełnej informacji, bądź nie zwrócił się do organu z ponownym wnioskiem, czyli nie zachował czynnej postawy w stopniu, jaki byłby wymagany od osoby dbającej o swój interes w zakresie uzyskania informacji na wniesiony wniosek, to mogło to tworzyć mylne przeświadczenie organu, że skarżący utracił zainteresowanie przedmiotową informacją, bądź udzielona odpowiedź jest w pełni satysfakcjonująca. Organ zaznaczył jednocześnie, że również na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2021 r. udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. znak [...], zatem trudno twierdzić, by w sprawie wystąpiła bezczynność o charakterze rażącym. Organ nadmienił, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej zostało ukształtowane jako "prawo" właśnie, a nie jako "wolność", a prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i podlega ustawowym ograniczeniom, co potwierdza utarta już linia orzecznicza sądów administracyjnych. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2021 r. W. S. rozszerzył skargę również co do punktu 2 jego wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r., podnosząc jednocześnie, że odpowiedź organu na jego skargę potwierdza słuszność zarzutów skargi. Zaznaczył przy tym, że powoływana przez organ korespondencja z dnia [...] czerwca 2018 r. nie pochodzi od skarżonego organu, czyli Rady Gminy [...], lecz od innego organu jakim jest Wójt Gminy [...]. Nie dowodzi ona również, że doszło do udzielenia w pełni wnioskowanej informacji. Nadto, zdaniem skarżącego, Rada Gminy nie dowiodła, by wnioskowana przez skarżącego informacja znajdowała już w jego posiadaniu. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że przedmiotem punktu 1 jego wniosku nie było uzyskanie wglądu do jakichkolwiek dokumentów, a jedynie ustalenie faktów z zakresu procedowania dokumentu urzędowego, przy czym odpowiedź mieściła się w kategorii "tak lub nie" i mogła być udostępniona natychmiast. Proponowane przeprowadzenie osobistych oględzin "księgi inwentarzowej gruntów gminnych" nie doprowadziłoby natomiast do uzyskania wnioskowanej informacji, ponieważ skarżący nie wie jakie zapisy, kiedy i przez kogo winny być do niej wprowadzone, czy też wykreślone i czy obowiązek ten został faktycznie wypełniony. Co więcej, wgląd do ww. dokumentu oznaczałby dla skarżącego podjęcie kosztownych (dojazd do gminy i strata czasu) i pracochłonnych, dodatkowych działań, w celu dokonania własnych ustaleń, mających znamiona osobistego śledztwa, co, w ocenie skarżącego, miało charakter celowej szykany i było sprzeczne z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., a także wskazywało na działania zmierzające do zwolnienia się przez organ od własnego obowiązku ustawowego. Skarżący podkreślił, że punkt 2 wniosku dotyczył przesłania kopii wskazanego dokumentu w aktualnej wersji, a nie wglądu do dokumentu, a organ niewątpliwie posiada stosowne środki techniczne, ponieważ kopiowanie dokumentów stanowi jego rutynowe działanie. Wniosek bezsprzecznie dotyczył zaś informacji publicznej, ponieważ dotyczył danych na temat majątku gminnego i jego procedowania, które obejmuje księga inwentarzowa gruntów gminnych. Co więcej, dane te podlegają obowiązkowej publikacji w BIP urzędu, czego Wójt Gminy [...] nigdy nie wypełnił i konsekwentnie nie wypełnia, rażąco łamiąc obowiązki ustawowe (art. 8 § 3 u.d.i.p.). Z kolei aprobata dla łamania prawa i brak nadzoru Rady Gminy nad Wójtem w tym zakresie, rodzi odpowiedzialność karną radnych gminy [...] z tytułu niedopełnienia nałożonych na nich ustawowych obowiązków nadzorczo-kontrolnych. Zdaniem skarżącego, nieudzielenie wnioskowanej informacji publicznej i w konsekwencji de facto uniemożliwienie weryfikacji prawidłowości gospodarowania mieniem gminy przez wójta, może być spowodowane obawą przed osobistą odpowiedzialnością karną. Nadto, negując przedstawione wywody organu, skarżący wskazał, że organ poświadczył nieprawdę co do dostępności treści księgi inwentarzowej gruntów gminnych pod wskazanym w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] adresem, dodając, że ww. pismo zostało kierowane nie do skarżącego lecz osoby trzeciej, J. S. Skarżący podkreślił również, że wskazany w ww. piśmie link nie prowadzi do BIP urzędu, lecz do jakiejś prywatnej strony, nie korzystającej z domniemania prawdziwości, rzetelności i bezpieczeństwa, która dodatkowo jest na stałe zablokowana, a więc nie niesie żadnej informacji. Skarżący zakwestionował też prawidłowość powoływania się przez organ na dokument z 2016 r., w sytuacji gdy przedmiotem wniosku był dokument aktualny na dzień jego udostępnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl natomiast art. 119 pkt. 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) – zwanej dalej u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Jak stanowi art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wyjaśnić należy, że przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że Rada Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że informacje o udostępnienie których skarżący wystąpił we wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. tj. księga inwentarzowa gruntów gminnych oraz zasady aktualizacji zawartej w niej danych, stanowią informację publiczną, co zresztą nie było kwestionowane przez organ. Żądanie udostępnienia tego typu informacji zawiera się w dyspozycji przepisu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit c u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz w dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 w tym m. in. o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobie i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. W tym miejscu należy przypomnieć, że skarżący swój wniosek z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej skierował zarówno do Wójta Gminy [...], jaki i do Rady Gminy [...]. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Z brzmienia przepisu art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że adresat wniosku jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jeżeli ją posiada, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być zatem adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 105). Zaznaczyć również trzeba, że zgodnie z przepisami u.d.i.p. to wnioskodawca inicjujący postępowanie decyduje o tym, od którego podmiotu chce uzyskać żądaną informację. To sprawia, że co do zasady, (abstrahując od racjonalności tego typu działań) może żądać udostępnienia tej samej informacji od kilku różnych podmiotów. W takiej zaś sytuacji, udostępnienie żądanej informacji przez jednego z adresatów wniosku, zwalnia pozostałych adresatów z obowiązku udostępnienia tej samej informacji publicznej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] poinformował W. S. o możliwości uzyskania żądanych informacji w pierwszej kolejności poprzez wgląd do dokumentów urzędowych w siedzibie Urzędu Gminy [...], w godzinach przyjmowania interesantów. Wyjaśnił przy tym, że wnioskodawca będzie miał sposobność skonkretyzowania żądania poprzez porównanie udostępnionej mu kopii księgi inwentarzowej i zaktualizowania dotychczas udostępnionych mu danych, a następnie uzyskania kopii brakujących informacji i dokumentów. Należy w tym miejscu przypomnieć, iż stosownie do treści art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z cyt. norm wynika, że powiadomienie o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, ze wskazaniem, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, obwarowane jest zarówno terminem, w którym wnioskodawca ma się ustosunkować do propozycji organu, jak i rygorem, który podlega zastosowaniu w przypadku niezłożenia wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. Dla przyjęcia, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej proceduje zgodnie z ustawą, wymagane jest, by powiadomienie o potrzebie sprecyzowania wniosku zostało opatrzone rygorem i terminem na jego realizację. Zamieszczenie tych elementów w powiadomieniu wpływa bowiem na dalszy tok procedowania, a wobec braku sprecyzowania wniosku – pozwala podmiotowi zobowiązanemu na podjęcie czynności zmierzających do wydania decyzji o umorzeniu postępowania o udzielenie informacji publicznej, co uzasadnia konieczność stosowania w tym zakresie przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Wójt Gminy [...] w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. skierowanym do W. S., wskazując w jaki sposób żądana informacja może zostać udostępniona wnioskodawcy, nie odwołał się do art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., nie określił terminu w jakim wnioskodawca ma się ustosunkować do propozycji organu, jak i rygoru, który będzie miał zastosowanie w przypadku niezłożenia wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych przez organ. W.S. nie odpowiedział na powyższe pismo Wójta Gminy [...] i nie wystąpił o udostępnienie żądanych informacji, poprzez wgląd do dokumentów urzędowych w siedzibie Urzędu Gminy [...]. Wójt Gminy [...] nie podjął natomiast żadnych dalszych czynności w tej sprawie. Tym samym należy stwierdzić, iż Wójt Gminy [...] nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, gdyż nie udzielił informacji publicznej zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, ani też nie wydał rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. W tej sytuacji nie zaistniały okoliczności, które zwalniałyby Radę Gminy [...] z obowiązku rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2018 r. Z akt sprawy wynika zaś, że Rada Gminy [...] do dnia wniesienia skargi w żaden sposób nie zareagowała na powyższy wniosek skarżącego. W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie znajduje uzasadnienia argumentacja przedstawiona przez organ w odpowiedzi na skargą, że pismem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] została już skarżącemu udzielona (na jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2016 r.) informacja w postaci dostępu do linku księgi inwentarzowej gruntów, zatem skarżący już w 2016 r. był w posiadaniu informacji, o którą wnosił we wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. Z treści powołanego pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], załączonego do akt sprawy wynika, że skierowane było ono do J. S. (a nie do skarżącego) i było odpowiedzią na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ nie może zwolnić się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej powołując się na fakt, że żądane informacje zostały częściowo przekazane w odpowiedzi na wniosek innej osoby fizycznej (w tym wypadku ojca skarżącego J. S.). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Radę Gminy [...] do rozpoznania wniosku W. S. z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja, czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność Rady Gminy [...] była wynikiem błędnego przekonania organu, że w przypadku skierowania wniosku jednocześnie do dwóch organów gminy, podjęcie czynności w celu rozpoznania wniosku przez jeden z tych organów, zwalnia drugi z obowiązku rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W tej sytuacji nie można uznać, że bezczynność Rady Gminy [...] wynikała z lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy. Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku.