II SAB/Wa 937/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej - oddala skargę - Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. I. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zwrócił się do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) kopii wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] złożonego przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowy Instytut Badawczy (dalej "IMGW"), 2) kopii pisma Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] [...] wzywającego IMGW do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa upoważniającego R. B. do reprezentowania IMGW w postępowaniu o wyznaczenie, 3) kopii pisma IMGW z dnia [...] lipca 2014 r., którym IMGW przekazało pełnomocnictwo dla R. B. do reprezentowania IMGW w postępowaniu o wyznaczenie oraz potwierdziło dokonane czynności przez tę osobę, wraz z kopią pełnomocnictwa dla R. B., 4) kopii decyzji wydanej na skutek wniosku IMGW o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia [...] września 2014 r. udzielił informacji w zakresie pkt 2 i pkt 4 wniosku. Odnośnie informacji objętych pkt 1 i 3 wniosku informacyjnego organ stwierdził, że informacje te nie posiadają waloru informacji publicznej. I. Sp. z o.o. pismem z dnia [...] września 2014 r. ponownie zwróciła się do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o udostępnienie informacji w zakresie objętym pkt 2 i pkt 4 wniosku informacyjnego, podnosząc że odmowa udostępnienia tych informacji winna nastąpić w formie decyzji. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] września 2014 r. podtrzymał swoje stanowisko co do tego, że informacje, o których udostępnienie wystąpił I., nie stanowią informacji publicznej. W skardze na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie nieudostępnienia informacji objętych pkt 1 i pkt 3 wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r., skarżąca Spółka wniosła o zobowiązanie organu do ich udostępnienia i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, polegające na nieudostępnieniu informacji w przewidzianym w tym przepisie terminie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że żądane informacje są dokumentami, które organ użył do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań i stanowią informację publiczną. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, iż żądane informacje nie posiadają waloru informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadzała się do oceny, czy Minister Infrastruktury i Rozwoju był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie udostępnienia informacji, objętych wnioskiem informacyjnym z dnia [...] sierpnia 2014 r. w zakresie pkt 1 i pkt 3 wniosku. W sprawie bezsporne jest, iż organ dwukrotnie pismami z dnia: [...] września 2014 r. oraz [...] września 2014 r. odmówił udostępnienia tych informacji, uznając że nie stanowią one informacji publicznej. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że w sytuacji, gdy żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), wystarczającym jest (dla uniknięcia zarzutu bezczynności) powiadomienie wnioskodawcy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma zastosowania. W takim przypadku zbędnym też jest wydawanie decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu, objęte wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. żądanie informacyjne (pkt 1 i pkt 3 wniosku), w zakresie kopii wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożonego przez IMGW i kopii pisma IMGW z dnia [...] lipca 2014 r., którym IMGW przekazało pełnomocnictwo dla R. B. do reprezentowania IMGW w postępowaniu o wyznaczenie oraz potwierdziło dokonane czynności przez tą osobę, wraz z kopią pełnomocnictwa dla R. B., nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro żądane informacje nie mają przymiotu informacji publicznej nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Brak było zatem podstaw do wydania decyzji administracyjnej w trybie tej ustawy. W ocenie Sądu, objęte wnioskiem informacje stanowią część akt postępowania administracyjnego i dostęp do tych akt regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie stanowi dodatkowego instrumentu prawnego, który umożliwiać ma obejście przepisów lex specialis – K.p.a. Należy stwierdzić, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia [...] kwietnia 2014 r., złożony przez IMGW oraz kopia pisma IMGW z dnia [...] lipca 2014 r., którym IMGW przekazało pełnomocnictwo dla R. B. do reprezentowania IMGW w postępowaniu o wyznaczenie oraz potwierdziło dokonane czynności przez tę osobę, wraz z kopią pełnomocnictwa dla R. B., stanowią w istocie dokumenty prywatne i należy je traktować jako wniosek wraz z jego dokumentami uzupełniającymi w sprawie indywidualnej, który nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu, wniosek oraz kopia pisma IMGW z dnia [...] lipca 2014 r., którym IMGW przekazało pełnomocnictwo dla R. B. do reprezentowania IMGW w postępowaniu o wyznaczenie oraz potwierdziło dokonane czynności przez tą osobę, wraz z kopią pełnomocnictwa dla R. B., zostały złożone w sprawie indywidualnej i jedynie zainicjowały działanie Ministra w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy, którego rezultat działania w postaci negatywnej dla IMGiW decyzji administracyjnej stanowi dopiero informację publiczną. Sąd podzielił ocenę organu, iż żądane przez stronę skarżącą dokumenty nie tracą swego niepublicznego charakteru tylko przez to, że zostały złożone do organu władzy publicznej. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Nie jest przy tym istotne, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny (administracyjne, skargowo - wnioskowe czy inne) i czy w ogóle wszczyna, bądź też, jakiej czynności organu oczekuje podmiot, składając dokument prywatny. Powyższa ocena jest zgodna ze stanowiskiem judykatury, wyrażonym m. in. w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 102/12 w świetle którego: (...) nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Nie jest przy tym istotne, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny, bądź też, jakiej czynności organu oczekuje podmiot, składając dokument prywatny. Dokumenty prywatne, jako takie, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2006 r. o sygn. akt II OSK 812/05 (publ. LEX nr 236465), w wyroku z dnia 14 września 2010 r. o sygn. akt I OSK 1035/10, w sprawie o sygn. akt I OSK 385/10 z dnia 22 czerwca 2010 r. (...), wskazał, że dokument prywatny, w tym również korespondencja kierowana do organu wszczynająca postępowanie w sprawie przed organem administracji publicznej, współtworzy wespół z innymi dokumentami całość akt prowadzonej przed nim sprawy. Jednak fakt, że dokument prywatny trafia do organu i służy realizacji powierzonych prawem zadań organu bądź poinformowania organu o danej sytuacji, która może dotyczyć jego działalności, nie oznacza, że przez to nabiera on cech dokumentu urzędowego. Dokument skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny nigdy nie stanie się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został doń zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Nie nabierze zatem cech dokumentu urzędowego, w rozumieniu przedmiotowej ustawy. Analogiczne stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaprezentował również w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 10/14. Art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (...). Żądane przez stronę skarżącą informacje nie posiadają waloru dokumentu urzędowego. Reasumując ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest instrumentem do pozyskiwania wszelkich możliwych i istniejących informacji. Jest szczególnym trybem informacyjnym odnoszącym się do informacji stanowiących informację publiczną w rozumieniu art 1 i art 6 tej ustawy. Skoro żądane informacje nie mają przymiotu informacji publicznej to oczywistym jest, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie znajduje zastosowania . Dlatego też odmowa udostępnienia żądanych informacji nie wymagała formy decyzji. Z powyższych względów Sąd uznał, iż organowi nie można postawić zarzutu bezczynności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.