II SAB/Wa 94/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 grudnia 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia -odrzucić skargę- Pismem z dnia 1 lutego 2010 r. J. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi nierozpoznanie w terminie wniosku z dnia 21 grudnia 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] , którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1999 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do emerytury policyjnej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, bowiem od decyzji ustalającej lub odmawiającej prawa do zaopatrzenia emerytalnego służy odwołanie do sądu powszechnego. Pełnomocnik organu wyjaśnił jednocześnie, iż Dyrektor Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA nie wydał w dniu [...] grudnia 2009 r. decyzji odmownej lecz pismo, w którym poinformował J. R. o trybie postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie zaopatrzenia emerytalnego służb mundurowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga J. R. jest niedopuszczalna. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu, tj. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ppsa). Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), Kodeks postępowania cywilnego normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości sądów szczególnych lub innych organów (art. 2 k.p.c.). Ze skargi J. R. wynika jednoznacznie, iż bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, który został złożony do Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA dotyczy decyzji odmawiającej prawa do świadczenia emerytalno - rentowego, która podlega rozpoznaniu przez sąd powszechny. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), od decyzji organu emerytalnego przysługuje osobie zainteresowanej odwołanie do właściwego sądu na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Z powyższego wynika, że w sprawach zaopatrzenia emerytalnego, a do takich należy niniejsza sprawa, właściwy jest sąd powszechny. Jeżeli zatem w sprawie decyzji ustalającej prawo do świadczeń emerytalno – rentowych właściwy jest sąd powszechny, to również właściwy jest ten sąd w sprawie bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Trudno byłoby bowiem zaakceptować i uzasadnić tezę o powiązaniu kognicji sądu z określonym działaniem organu, w tym sensie, iż w sprawach dotyczących tego samego stosunku prawnego, zależnie od działania organu, właściwy byłyby raz sąd powszechny, a w sprawach dotyczących bezczynności organu, kognicja ta przechodziłaby na sądy administracyjne. Na marginesie Sąd zauważa, iż art. 11 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wyłącznie w sprawach nieuregulowanych w ustawie. Skoro, kwestie dotyczące specyfiki postępowania w sprawach emerytalno – rentowych decyzji ustalających lub odmawiających prawa do zaopatrzenia emerytalnego, jak również trybu wznowienia postępowania w tych sprawach regulują przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), należy uznać, iż przepisy kpa dotyczące stwierdzenia nieważności tych decyzji nie mają zastosowania do decyzji organu rentowego. Stanowisko w tej sprawie zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 1999 r., sygn. akt II UKN 161/99, który stwierdził, że: "przepisy o postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie przewidują możliwości uznania nieważności decyzji organu rentowego". Skoro sprawa dotycząca świadczenia emerytalnego bądź bezczynności w tym zakresie nie podlega kontroli sądu administracyjnego to należy stwierdzić, iż skarga jest niedopuszczalna i mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.