II SAB/Wa 952/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. Z. na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Administracji i Cyfryzacji do rozpatrzenia wniosku skarżącego R. Z. z dnia [...] lipca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania imion i nazwisk osób fizycznych będących stronami umów zawartych przez organ w okresie od [...] stycznia 2012 r. do dnia złożenia wniosku - w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz skarżącego R. Z. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] lipca 2014 r. R. Z. zwrócił się do Ministra Administracji i Cyfryzacji o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej m.in. wykazu umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 r. do daty otrzymania wniosku, z osobami fizycznymi i prawnymi, ze wskazaniem daty zawarcia umowy, przedmiotu umowy, kwoty płatności, imienia i nazwiska osoby fizycznej albo nazwy i siedziby osoby prawnej. Organ pismem z [...] sierpnia 2014 r. poinformował stronę o przedłużeniu terminu dla udzielenia żądanej odpowiedzi do 28 września 2014 r., a następnie w dniu 29 września 2014 r. udzielił żądanej odpowiedzi z pominięciem podania wnioskodawcy imion i nazwisk osób fizycznych będących stronami żądanych umów. R. Z. wywiódł skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu polegającą na nieujawnieniu danych osobowych osób fizycznych będących stronami żądanych umów. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie powołując się na przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, iż z uwagi na wynikające z ww. przepisu ograniczenie w dostępie do informacji publicznej z uwagi na prywatność osób fizycznych, dokonał anonimizacji tych wrażliwych danych. Przywołał liczne wyroki sądów administracyjnych, w tym m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie o sygn. akt I OSK 2267/12 i zawarte w nim stwierdzenie, że w przypadku anonimizacji danych umożliwiających weryfikację osób fizycznych nie zachodzi konieczność wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zwrócił również uwagę na fakt, że strony spornych umów nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ popadł w bezczynność przy rozpoznawaniu wniosku strony. W pierwszej kolejności należało podkreślić, że zakres wniosku, jak również formę udzielenia żądanej informacji, określa podmiot składający wniosek. Adresat wniosku winien go więc rozpoznać, trzymając się w sposób ścisły granic przedmiotowych wniosku. Co się tyczy spornego w niniejszej sprawie pytania nr 1 wniosku strony, to zawierało ono w sobie żądanie udostępnienia wykazu umów zawartych z osobami fizycznymi, ze wskazaniem m.in. imion i nazwisk tych osób. Rozpoznając tak sformułowany wniosek organ mógł więc postąpić w dwojaki sposób. Mógł sporządzić żądany wykaz z uwzględnieniem wszystkich elementów sprecyzowanych we wniosku strony. Organ mógł też – w sytuacji, gdy uznał, iż nie może którychkolwiek danych ujawnić – wydać decyzję administracyjną w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmawiając udostępnienia konkretnych danych. W realiach faktycznych sprawy nie zachodziła natomiast sytuacja podnoszona w odpowiedzi na skargę, umożliwiająca dokonanie anonimizacji danych osobowych stron umów zawartych z organem. Anonimizacja danych jest możliwa w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udostępnienia treści konkretnych dokumentów np. treści konkretnych umów. Wtedy organ, udostępniając te konkretne umowy, posiada konkretne dokumenty, które może poddać ewentualnej anonimizacji w określonym zakresie. Badane pytanie nr 1 wniosku nie zawierało jednak w sobie żądania udostępnienia treści umów. Realizując omawiane żądanie organ musiał sporządzić nowy dokument (co też uczynił, jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. przez pełnomocnika organu) – tj. zestawienie umów z uwzględnieniem szczegółowych danych sprecyzowanych we wniosku. Skoro zaś organ wytworzył nowy dokument, to nie zachodziła konieczność dokonywania jakiejkolwiek jego anonimizacji. Organ, nie chcąc ujawnić pewnych danych, mógł ich po prostu w żądanym zestawieniu nie zawierać – co też uczynił. Takie jednak działanie organu nie jest równoznaczne z anonimizacją. Jest to zaś typowa odmowa udostępnienia żądanej informacji, co dodatkowo potwierdza powoływanie się przez organ w odpowiedzi na skargę na normę art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takie jednak działanie organu winno znaleźć uzewnętrznienie w stosowniej decyzji. W sytuacji więc, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, brak udostępnienia danych osobowych stron umów zawartych przez organ, bez wydania w tym zakresie stosownej decyzji, jest równoznaczny z bezczynnością organu w omawianym zakresie. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za zasadną, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O kosztach rozstrzygnął zgodnie z dyspozycją art. 200 powołanej ustawy. Zestawiając ze sobą datę złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z datą pisma organu, zawierającego odpowiedź na wniosek, tutejszy Sąd doszedł do przekonania, iż nieudzielenie żądanej informacji nie jawi się jako bezczynność mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 149 § 1 zdanie ostatnie ww. ustawy. Należy bowiem mieć na względzie fakt, że całokształt sprawy nie wskazuje na intencję organu bezprawnego ukrycia okoliczności objętych żądaniem wniosku. Brak udostępnienia informacji opisanej we wniosku wynikał z odmiennej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokonanej przez organ, a w szczególności normy art. 5 ust. 2 i art. 16 powołanej ustawy.