II SAB/Wa 956/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi M.D. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania pisma z dnia [...] maja 2015 r. postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżący M. D. zwrócił się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych ze skargą dotyczącą przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji w zbiorze danych Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (wpływ do organu 12 sierpnia 2013 r.) i wskazał, że przysługuje mu konstytucyjne prawo do sprostowania informacji nieprawdziwych i takich które są zdezaktualizowane, czyli były prawdziwe, ale na skutek zatarcia skazania straciły racje bytu, zaś w piśmie z dnia [...] października 2013 r. sprecyzował, że żąda usunięcia swoich danych ze zbioru KSIP. Następnie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], nakazał Komendantowi usunięcie danych osobowych skarżącego w zakresie jego danych wprowadzonych do KSIP. W dniu [...] lipca 2014 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynął wniosek Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z kolei skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. zwrócił się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o udzielenie informacji czy powyższa decyzja stała się prawomocna oraz, czy któraś ze stron wniosła odwołanie. Jednocześnie wniósł o przekazanie odpisu odwołania w celu zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...], odmówił uwzględnienia wniosku o przesłanie odwołania strony przeciwnej. W dniu [...] stycznia 2015 r. do organu wpłynęło kolejne pismo skarżącego, którym wniósł o udzielnie informacji "czy przedstawiciel strony postępowania tj. KGP zapoznawał się z aktami sprawy w siedzibie GIODO i kiedy to ewentualnie miało miejsce". Skarżący pismem z dnia [...] lutego 2015 r. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zwrócił się z wnioskiem o zweryfikowanie faktycznego odbioru decyzji organu do spraw ochrony danych osobowych z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] przez Komendanta Głównego Policji, bowiem – jak podał – podejrzewa, że faktyczny odbiór tej decyzji jest inny niż podana data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Następnie pismem z dnia [...] maja 2015 r. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych skarżący wniósł o stwierdzenie, że Komendant nie wniósł odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w terminie oraz wniósł o jej wykonanie. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżący M. D. (data wpływu 2 lipca 2015 r.), wezwał Generalnego Inspektora Ochrony Danych osobowych do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 w zw. z art. 35 k.p.a. W dniu [...] sierpnia 2015 r. skarżący złożył skargę (do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zarzucając mu naruszenie art. 8, 12, 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. W tej sytuacji wniósł o zobowiązanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do wykonania odpowiedniej czynności administracyjnej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że pismem z dnia [...] maja 2015 r. złożył podanie zawierające wniosek w sprawie stwierdzenia, że Komendant Główny Policji nie wniósł odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w terminie i zarządzenie jej wykonania, a pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem organ dotychczas nie wykonał odpowiedniej czynności administracyjnej, co oznacza że od dnia złożenia jego podania do dzisiaj jego wniosek nie został rozpoznany. Tym samym organ naruszył art. 35 § 3 k.p.a., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 k.p.a. i za uzasadnione w związku z tym należy uznać zobowiązanie GIODO do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a. Pismem z dnia [...] września 2015 r., skarżący wycofał skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Natomiast Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję administracyjną z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w całości i odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego dotyczącej przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji w zbiorze danych Krajowy System Informacyjny Policji. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia [...] września 2015 r. wniósł o jej odrzucenie. Z kolei skarżący pismem procesowym z dnia [...] listopada 2015 r. zmienił stanowisko w sprawie i oświadczył, że nie wycofuje skargi na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, ponieważ Poczta Polska S.A. potwierdziła jego przypuszczenia odnośnie faktu nie złożenia w terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Komendanta Głównego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 tego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 tej ostatniej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego przepisu (tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek: (1) wydać decyzję administracyjną, (2) postanowienie na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, (3) postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, (4) inny niż określony w pkt 1 – 3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tj., w przypadku, gdy organ ma obowiązek wydać pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie). Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 ustawy, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Tymczasem skarżący zaskarżył w niniejszej sprawie bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych polegającą na nierozpatrzeniu wniosku z dnia [...] maja 2015 r. o stwierdzenie, że Komendant Główny Policji nie wniósł odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w terminie oraz wniósł o jej wykonanie. Reasumując, skarżący wniósł o zobowiązanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do wykonania odpowiedniej czynności administracyjnej. Jednakże przedmiot niniejszej skargi nie mieści się w przedstawionym powyżej katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, jak również brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji sądową kontrolę. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej stanowisko uznać zatem należy, że wniesiona przez skarżącego skarga, jako wykraczająca poza kognicję sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna. Z powodu zaś niedopuszczalności skargi, zbędne jest badanie merytoryczne podniesionych w niej zarzutów. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, mając za podstawę art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji postanowienia.