II SAB/Wa 957/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sławomir Fularski, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 sierpnia 2014 r. – oddala skargę – Wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2014 r. złożonym drogą elektroniczną, radca prawny P.W. w imieniu A.L. zwrócił się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie skanu upoważnienia dla A.B. do podpisywania decyzji administracyjnych w imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wobec nieudostępnienia przez organ żądanych informacji A.L. , reprezentowany przez radcę prawnego P.W., wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o zobowiązanie organu do jej udzielenia, stwierdzenia bezczynności i zasądzenia kosztów postępowania, wyjaśnił, że wniosek o udzielenie informacji złożył w dniu 28 sierpnia 2014 r. za pośrednictwem swojego pełnomocnika na adres organu podany na stronie internetowej w zakładce Kontakt. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że wnioskodawca nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, co winno skutkować odrzuceniem skargi. Nadto wskazał, że wnioskodawca miał i ma możliwość uzyskania żądanych informacji w innym trybie, tj. na podstawie art. 12a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 73 k.p.a. Organ wskazał, że pełnomocnictwo dla A.B. stanowi integralną część akt sądowoadministracyjnych przesłanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, do których wnioskodawca, jako strona ma dostęp w trybie art. 12a ppsa. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, organ podnosił, że wyłączony jest tryb dostępu do informacji publicznej w sytuacji, gdy informacja publiczna, będąca przedmiotem zainteresowania strony, osiągalna jest w innym trybie. Wyjaśnił, że w wyniku nałożenia na A.L. mandatu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego toczy się postępowanie sądowe – aktualnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (w dniu 29 sierpnia 2014 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 428/14). W piśmie z dnia 12 listopada 2014 r. skarżący podniósł, że skoro organ prezentuje stanowisko, że nie miał obowiązku udzielić żądanych informacji, winien wydać decyzję o odmowie jej udzielenia zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podkreślił, że nie do zaakceptowania jest pogląd organu, iż to czy żądana informacja będzie udostępniona zależy od tego, czy wnioskodawca jest w sporze sądowym z organem w innej sprawie. Cel ustawy zostałby zaprzepaszczony gdyby wnioskodawca musiał zwracać się do innego podmiotu (sądu) o udostępnienie stosownej informacji. Tym bardziej, że w trybie sądowym musiałby uiścić opłatę kancelaryjną za kopię dokumentu z akt sprawy. W piśmie z dnia 1 kwietnia 2015 r. organ przedłożył dwa wydruki z poczty elektronicznej, z których wynika, że organ nie otrzymał wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 28 sierpnia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej złożonego w drodze elektronicznej, a zatem organ nie mógł się ustosunkować do treści żądania skarżącego. Zdaniem organu skoro nie zostało wszczęte postępowanie o udzielenie informacji publicznej skarga winna ulec odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, iż przedmiotowa sprawa dotyczy bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. W sprawie bezsporne jest, iż został spełniony zakres przedmiotowy i podmiotowy, o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.). Stosownie bowiem do art. 4 powołanej ustawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 tej ustawy. Istota sporu sprowadzała się do oceny, czy strona postępowania, która ma zapewniany dostęp do akt sądowych w tym do pełnomocnictwa, może równolegle domagać się udostępnienia dokumentów, znajdujących się w tych aktach w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności, że jako strona postępowania sądowego zobligowana jest uiścić opłatę kancelaryjną za kserokopię dokumentu z akt sprawy, a w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej taki dokument otrzymuje bezpłatnie. W ocenie Sądu, próba uzyskania dokumentu (pełnomocnictwa) z akt sądowych w sytuacji, gdy jest się stroną tego postępowania, poprzez instrument dodatkowy jakim jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowi nieudolną próbę nadużycia prawa. Racjonalny ustawodawca w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidział sytuacje, w których ustawa ta nie znajduje zastosowania pomimo, iż żądana informacja stanowi informację publiczną. W realiach niniejszej sprawy przepisy lex specialis stanowi ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która reguluje zasady dostępu do akt stronie postępowania (art. 12a ppsa). Reasumując, skoro przepisy lex specialis regulują kwestie związane z dostępem do akt sprawy, to ustawa o dostępie do informacji publicznej w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania. Oddalając skargę na bezczynność, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, iż strona skarżąca nie przedłużyła dowodu na okoliczność wysłania i doręczenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Sąd dał wiarę dokumentom złożonym przez organ przy piśmie z dnia 1 kwietnia 2015 r. – dwóm wydrukom z poczty elektronicznej – na okoliczność, że wniosek skarżącego z dnia 28 sierpnia 2014 r. do organu nie dotarł. Jednocześnie podkreślić należy, iż wnioskodawca nie wykazał, czy korespondencję mailową do organu kierował bezpieczną drogą elektroniczną np. e-PUAP. System e-PUAP to elektroniczna Platforma Usług Administracji Publicznej i służy do komunikacji obywateli z jednostkami administracji publicznej w ujednolicony standardowy sposób. Wśród usług oferowanych przez e-PUAP jest także Profil Zaufany, umożliwiający składanie pism elektronicznych ze skutkiem prawnym, bez konieczności stosowania podpisu kwalifikowanego, co powoduje jednolity dostęp do usługi bez ponoszenia kosztów, jak to ma miejsce przy stosowaniu podpisu elektronicznego. Zgodnie z przepisami prawa, od dnia 1 maja 2008 r. organy władzy publicznej zobowiązane są do przyjmowania wniosków w drodze elektronicznej (na skrzynkę podawczą) – ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tj. 2005 r. Nr 64, poz. 565). Mając na uwadze, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej wniósł radca prawny, zawodowy pełnomocnik, uznać należało, iż wysyłając tzw. zwykłego maila, a nie bezpiecznego, miał świadomość skutków prawnych braku jego doręczenia. Porównać to można do wysyłania korespondencji listem zwykłym lub listem poleconym. Konkludując Sąd uznał, że brak jest dowodu na okoliczność, iż wniosek informacyjny został złożony do organu. Nawet gdyby przyjąć, że z treści skargi do Sądu organ dowiedział się o treści żądania informacyjnego, to i tak skarga na bezczynność nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak już wcześniej podkreślono, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest prawnym instrumentem, równoległym do uzyskania dokumentów w sytuacji, gdy dostęp do tych dokumentów regulują przepisy lex specialis – w niniejszej sprawie ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.