II SAB/Wa 96/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania postanawia - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie - Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z określonych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Skarżący J.R. w skardze z dnia 4 maja 2006 r. zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji bezczynność polegającą na nierozpatrzeniu jego odwołania z dnia 15 lutego 2006 r. od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi celem skargi na bezczynność organu jest uzyskanie wyroku zobowiązującego do wydania stosownego aktu. Jeżeli przed rozpatrzeniem skargi organ wydał taki akt, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego, gdyż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1987 r., sygn. akt IV SAB 14/86 – ONSA 1987, nr 1, poz. 7). Skoro w przedmiotowej sprawie organ po wniesieniu skargi doręczył skarżącemu w dniu 16 maja 2006 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy) decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], wydaną w wyniku rozpoznania odwołania z dnia 15 lutego 2006 r., to sprawę ze skargi z dnia 4 maja 2006 r. należało umorzyć z uwagi na bezprzedmiotowość. Z tych względów, wobec braku przedmiotu zaskarżenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 powołanej ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji postanowienia.