II SAB/Wa 97/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu Dziedzictwa z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r., o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Narodowego Instytutu Dziedzictwa z siedzibą w [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Polskiego Związku [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu Dziedzictwa z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora Narodowego Instytutu Dziedzictwa z siedzibą w [...] na rzecz Polskiego Związku [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] grudnia 2023 r. Polski Związek [...] z siedzibą w [...] (dalej "skarżący") wystąpił do Dyrektora Narodowego Instytutu Dziedzictwa z siedzibą w [...], dalej "organ", lub "Dyrektor NID", o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "1. Czy obecnie rzeczoznawca MKiDN z zakresu numizmatów średniowiecznych wykonuje ekspertyzę w związku z postępowaniem dotyczącym przyznania nagrody za znalezienie zabytku archeologicznego - [...]? 2. Jeśli odpowiedź jest twierdząca, wnoszę o udzielenie informacji, który z rzeczoznawców wykonuje ekspertyzę tych monet i na kiedy zobowiązał się jej dokonać?" 3. W przypadku gdy ekspertyza została już wykonana i przekazana do Departamentu Ochrony zabytków, wnoszę o podanie daty tego przekazania oraz kopii ekspertyzy." Pismem z dnia 2 lutego 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora NID w przedmiocie rozpatrzenia wskazanego wyżej wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 poz. 902), dalej jako: "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r.; 2) zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że termin do udostępnienia informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Wiadomość została odebrana przez adresata 19 grudnia 2023 r. Za termin udzielenia odpowiedzi należy więc przyjąć dzień 9 stycznia 2024 r. Skarżący podniósł, że pomimo upływu tego terminu organ nie udzielił odpowiedzi. Skarżący wyjaśnił przy tym, że jego pełnomocnik dzwoniła do NID trzykrotnie: 16, 17 oraz 29 stycznia 2024 r. Podczas tych rozmów trudno było uzyskać jednoznaczną informację, czy w ogóle zlecono rzeczoznawcy wykonanie opinii w tej konkretnej sprawie, obiecywano załatwić sprawę w najbliższym terminie, nie wskazano jednak w jakim. Pracownik NID w ostatniej rozmowie 29 stycznia 2024 r. zakomunikowała, że jest problem z udzieleniem odpowiedzi, ale będzie ona gotowa do końca tygodnia, tj. do piątku 2 lutego 2024 r. Odpowiedzi nie udzielono jednak we wskazanym terminie. Ponadto skarżący wskazał, że informacje, o które wnioskował należą do działań statutowych NID, czyli instytucji publicznej i spełniają wszelkie kryteria informacji publicznej. Polski Związek [...] jest instytucją o zasięgu ogólnopolskim, której statutowym celem jest m in.: podejmowanie działań edukacyjnych, koordynowanie i inicjowanie działań podejmowanych wraz z działalnością eksploracyjną, mających na celu ochronę dóbr kultury i przyrody, w tym ochronę szeroko rozumianego dziedzictwa narodowego i środowiska naturalnego Polski, podejmowane także razem z partnerami instytucjonalnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w zakresie żądania zobowiązania NID do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz uznanie przez Sąd, że opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozpatrzył wniosek skarżącego i w dniu 22 lutego 2024 r. skierował do skarżącego pismo, znak [...], stanowiące odpowiedź na wniosek. Organ podniósł, że udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego niezwłocznie po ustaleniu zakresu informacji objętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, charakteru żądanych informacji oraz trybu, w jakim żądane informacje powinny zostać udostępnione. Opóźnienie w odpowiedzi na wniosek wynikało z przyczyn niezależnych od NID. Opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi nie było znaczne, jest uzasadnione zakresem i tematyką wniosku skarżącego, a organ udzielił odpowiedzi skarżącemu przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd. Organ podał, że skarżący chciał uzyskać informację dotyczące ekspertyzy w związku z postępowaniem dotyczącym przyznania nagrody za znalezienie zabytku wskazanego we wniosku. Opóźnienie w odpowiedzi na wniosek skarżącego wynikało z konieczności potwierdzenia przez rzeczoznawcę wykonującego ekspertyzę będącą przedmiotem zapytania sformułowanego we wniosku, informacji niezbędnych do udzielenia prawidłowej i rzetelnej odpowiedzi na wniosek skarżącego. NID przekazał zapytanie o możliwość sporządzenia opinii w sprawie jedynemu w tej dziedzinie i specjalizacji rzeczoznawcy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego niezwłocznie po otrzymaniu stosownego zlecenia z Departamentu Ochrony Zabytków MKiDN. Rzeczoznawca po zapoznaniu się z zakresem zlecenia poinformował, że z uwagi na jego przedmiot i stopień skomplikowania oraz wykonywane i już przyjęte do wykonania zlecenia, nie będzie miał możliwości wykonania ekspertyzy do końca 2023 roku. Z tej przyczyny przełożono zawarcie umowy, a tym samym zobowiązujące potwierdzenie terminu realizacji umowy na 2024 rok. Z tego względu nie było możliwe merytoryczne udzielenie informacji na wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2023 r. w terminie 14 dni. Ponadto organ zauważył, że jak wskazywał skarżący, jego przedstawiciel był w bieżącym kontakcie z pracownikiem NID i otrzymywał informacje na bieżąco na temat zaistniałej sytuacji. Skarżący otrzymał informację, że sprawa została przekazana do jedynego rzeczoznawcy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego i zostanie wykonana w pierwszym możliwym terminie, ale termin ten nie jest jeszcze znany. Biorąc pod uwagę dobrą wolę i chęć jak najszybszego udzielenia odpowiedzi skarżącemu, NID na bieżąco informował skarżącego o stanie sprawy deklarując jednocześnie zamiar udzielenia odpowiedzi merytorycznej po uzyskaniu danych niezbędnych do jej sformułowania. Jednocześnie, zgodnie z informacją posiadaną przez NID, skarżący miał wiedzę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy przyznania Stowarzyszeniu [...] i Panu K.W. nagrody za przypadkowe znalezienie zabytku archeologicznego - [...], a przewidywany termin załatwienia sprawy został określony do 29 lutego 2024 r. Wiedział zatem nie tylko od pracowników NID, że określenie terminu sporządzenia opinii nie jest możliwe w terminie do udzielenia odpowiedzi na wniosek o informację publiczną. Dodatkowo, na termin udzielenia odpowiedzi wpłynęły inne nieprzewidziane okoliczności, wynikające z realizacji obowiązków służbowych pracowników Instytutu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z treści § 1 statutu Narodowego Instytutu Dziedzictwa, stanowiącego załącznik do zarządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie nadania statutu Narodowemu Instytutowi Dziedzictwa (Dz. Urz. MKiDN z 2020 r. poz. 5), obowiązującego na dzień złożenia przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wynika, że NID jest państwową instytucją kultury działającą w szczególności na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1983 oraz z 2019 r. poz. 115, 730, 1696 i 2020) oraz ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1696.). Zgodnie z § 3 powyższego statutu NID inicjuje i podejmuje działania na rzecz zrównoważonej ochrony dziedzictwa kulturowego znajdującego się na obszarze Polski, w celu jego zachowania dla przyszłych pokoleń. Z kolei z § 4 statutu wynika, że do zakresu działań Instytutu należy: 1) wyznaczanie i upowszechnianie standardów ochrony i konserwacji zabytków; 2) kształtowanie świadomości społecznej w zakresie wartości i zachowania dziedzictwa kulturowego; 3) gromadzenie i upowszechnianie wiedzy o dziedzictwie kulturowym. NID jest zatem niewątpliwie podmiotem wykonującym zadania publiczne. Ponadto dysponuje on majątkiem publicznym. Zgodnie bowiem z § 10 statutu Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zapewnia środki potrzebne do utrzymania i rozwoju NID (ust. 1), a przychodami NID są m. in. środki przekazywane przez Ministra w formie dotacji podmiotowej i celowej oraz środki pochodzące z funduszy krajowych i zagranicznych, w tym Unii Europejskiej (ust. 3 pkt 1 i 2). Nie ulega zatem wątpliwości, że Dyrektor NID jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W sprawie nie było również sporne, że wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej. W tym zakresie wyjaśnić należy, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący we wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r. domagał się udostępnienia następujących informacji: "1. Czy obecnie rzeczoznawca MKiDN z zakresu numizmatów średniowiecznych wykonuje ekspertyzę w związku z postępowaniem dotyczącym przyznania nagrody za znalezienie zabytku archeologicznego - [...]? 2. Jeśli odpowiedź jest twierdząca, wnoszę o udzielenie informacji, który z rzeczoznawców wykonuje ekspertyzę tych monet i na kiedy zobowiązał się jej dokonać?" 3. W przypadku gdy ekspertyza została już wykonana i przekazana do Departamentu Ochrony zabytków, wnoszę o podanie daty tego przekazania oraz kopii ekspertyzy." Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 34 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami osobom, które odkryły bądź przypadkowo znalazły zabytek archeologiczny, przysługuje nagroda, jeżeli dopełniły one obowiązków określonych odpowiednio w art. 32 ust. 1 lub w art. 33 ust. 1. Zgodnie natomiast z § 2 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie nagród za odkrycie lub znalezienie zabytków archeologicznych (Dz. U. Nr 71, poz. 650) osobie, która odkryła lub przypadkowo znalazła zabytek archeologiczny przysługuje następujący rodzaj nagrody: 1) nagroda pieniężna; 2) dyplom. Stosownie do treści § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia nagrody pieniężne albo dyplomy za odkrycie lub przypadkowe znalezienie zabytku przyznaje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Nagrody pieniężne wypłaca się ze środków finansowych przewidzianych w części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego (§ 7 rozporządzenia). Zgodnie natomiast z § 5 ust. 1 pkt 3 statutu NID do zadań NID należy w szczególności wydawanie opinii i ekspertyz dotyczących działań przy zabytkach na rzecz organów administracji publicznej. Z treści pisma organu z 22 lutego 2024 r. wynika, że ekspertyza, której dotyczył wniosek skarżącego jest sporządzana na zlecenie NID. Niewątpliwie zatem wniosek skarżącego dotyczył spraw publicznych. Informacja dotycząca ekspertyzy sporządzanej w postępowaniu w sprawie przyznania nagrody za odkrycie lub przypadkowe znalezienie zabytku jest informacją dotyczącą przedmiotu działalności NID. Jest to więc informacja, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) u.d.i.p. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2023 r. Wniosek ten wpłynął bowiem do organu w dniu [...] grudnia 2023 r. Odpowiedź na wniosek została natomiast przekazana skarżącemu dopiero w piśmie z dnia 22 lutego 2024 r. W piśmie tym organ poinformował skarżącego: - na pytanie 1. wniosku, że rzeczoznawca Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wykonuje na zlecenie NID ekspertyzę w zakresie oceny odkrytego zabytku archeologicznego – [...], - na pytanie 2. wniosku, że ww. ekspertyzę wykonuje rzeczoznawca Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dziedziny archeologii, specjalizacja numizmatyka – M.W. Ekspertyza powinna zostać przekazana w terminie do dnia 31 maja 2024 r., - na pytanie 3. wniosku, że ekspertyza nie została jeszcze wykonana i przekazana do Departamentu Ochrony Zabytków. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Niewątpliwie organ w niniejszej sprawie udostępnił stronie skarżącej wnioskowaną informację publiczną po terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Termin załatwienia wniosku upływał bowiem w dniu 2 stycznia 2024 r. Wobec jednak rozpatrzenia wniosku w tym zakresie i udostępnienia żądanych informacji, Sąd nie miał podstaw, aby zobowiązać organ do jego rozpatrzenia. W tej sytuacji należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Podkreślenia przy tym wymaga, że z treści odpowiedzi na wniosek, ani też z odpowiedzi na skargę, nie wynika, aby organ na dzień złożenia wniosku nie dysponował informacjami umożliwiającymi udzielenie na niego odpowiedzi w zakresie pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 w części dotyczącej pytania czy przedmiotowa ekspertyza została wykonana. Organ powołuje się w odpowiedzi na skargę na trudności związane z wykonaniem przez eksperta umowy na wykonanie ekspertyzy. Z wypowiedzi organu w tym zakresie nie wynika jednak, że na dzień złożenia wniosku przez skarżącego nie był on posiadaniu wnioskowanych informacji. Odnośnie pkt 3 wniosku skarżącego należy zauważyć, że z pisma organu z 22 lutego 2024 r. wynika, iż przedmiotowa ekspertyza nie została jeszcze sporządzona. Organ niewątpliwie nie mógł jej zatem udostępnić również w dacie złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie można jednak uznać, że w zakresie pkt 3 wniosku z dnia [...] grudnia 2022 r. w części dotyczącej udostepnienia ekspertyzy organ nie dopuścił się bezczynności. O fakcie niesporządzenia przedmiotowej ekspertyzy poinformował bowiem skarżącego dopiero w dniu 22 lutego 2024 r. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, aczkolwiek uczynił to z opóźnieniem. Opóźnienie to wynosiło jednak miesiąc i niecałe trzy tygodnie. Organ wskazuje przy tym, że informował telefonicznie skarżącego o procedowaniu nad wnioskiem. Po stronie organu nie można też dopatrzyć się złej woli czy też lekceważącego stosunku do obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Choć argumentacja organu przedstawiona w odpowiedzi na skargę nie wskazuje, że udzielenie skarżącemu odpowiedzi na wniosek w terminie nie było niemożliwe, to całość okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim stopień opóźnienia organu, nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 2 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł Sąd postanowił w punkcie czwartym sentencji wyroku w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.