II SAB/Wa 98/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca), Protokolant, referent stażysta Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi R. R. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 23 listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku R. R. z dnia 23 listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz R. R. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 23 listopada 2012 r. R. R., powołując się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Urzędu Gminy [...] o przekazanie informacji dotyczącej wszystkich umów (w szczególności ich kopii oraz płatności) cywilnoprawnych zawartych pomiędzy Gminą [...] lub Urzędem Gminy [...] a podmiotami świadczącymi pomoc lub obsługę prawną Gminy [...] lub Urzędu Gminy [...] w okresie 2010-2011 włącznie. Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r., odpowiadając na wniosek, Wójt Gminy [...] stwierdził, iż Gmina nie ma obowiązku udostępniania umów cywilnoprawnych, gdyż te nie zawierają danych publicznych. Umowy cywilnoprawne nie są dokumentami zawierającymi informacje publiczne. Wskazał, iż funkcjonowanie podmiotów wykonujących władzę publiczną oraz gospodarujących mieniem publicznym generuje pewną kategorię informacji, które nie są informacjami publicznymi, lecz informacjami niezwiązanymi z wykonywaniem funkcji publicznych. Informacjami takimi są informacje wynikające z dokumentów zawieranych przez podmioty wykonujące władzę publiczną w zakresie obrotu gospodarczego z podmiotami prywatnymi, np. umowy cywilnoprawne, opinie biegłych, protokoły i inne. Dokumenty takie zawierają oświadczenia woli lub wiedzy, które nie dotyczą bezpośrednio wykonywania władzy publicznej, ale zobowiązań i uprawnień o charakterze cywilnoprawnym. Pismem z dnia 5 marca 2012 r. R. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy [...], zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1, art. 6 w zw. z art. 10 oraz art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez udzielenie informacji wymijającej, skutkującej w istocie nieudzielaniem informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy [...] do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 23 listopada 2011 r.; w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] uznał skargę za bezzasadną i bezprzedmiotową, wskazując, że w ustawowym terminie dokonał czynności mającej postać udzielenia odpowiedzi na żądania wniosku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższych przepisów sądy administracyjne orzekają m.in. w zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...). Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 6 ust. 1 określa w sposób przykładowy zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej. Katalog ten nie ma charakteru zamkniętego, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" i nie stanowi definicji informacji publicznej, która to definicja zawarta jest w art. 1 ust. 1 powołanej ustawy. W świetle ustawy informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do podmiotów zobowiązanych na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Innymi słowy, będzie nią treść dokumentów wytworzonych przez podmioty zobowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to, do kogo są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części dotyczą organu), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Informacja publiczna dotyczy więc sfery faktów. Wszelkie informacje dotyczące umów, także zawartych z podmiotami prywatnymi, na podstawie których wydatkowane są środki publiczne i osiągane cele o znaczeniu publicznym, są informacjami publicznymi. Oznacza to, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące udostępnienia umów pomiędzy Gminą [...] lub Urzędem Gminy [...] a podmiotami świadczącymi pomoc lub obsługę prawną Gminy [...] lub Urzędu Gminy [...] są informacją publiczną, gdyż wiążą się one z wydatkowaniem środków publicznych. Rozpoznając sprawę ponownie, organ winien dokonać analizy wniosku skarżącego w świetle powyższych uwag i udzielić informacji publicznej, o ile nie zaistnieją przesłanki określone w art. 5 przedmiotowej ustawy. Mając na względzie treść art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wójt Gminy [...] zobowiązany jest do rozpatrzenia wniosku R. R. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w wyroku.