II SAB/Wa 989/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. M. na bezczynność Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. 1. zobowiązuje Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] do rozpoznania wniosku skarżącej B. M. z dnia [...] maja 2015 r. w części dotyczącej kosztorysu, danych osobowych oraz adresu sprzedawcy usługi umieszczonych na fakturze VAT nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz pozostałych faktur związanych z remontem lokalu nr [...] przy ul. B. w W., 2. stwierdza, że bezczynność Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek o wymierzenie Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] grzywny. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. zatytułowanym "Wniosek o udostępnienie informacji publicznej" B. M. zwróciła się do Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W. o udostępnienie kopii kosztorysu oraz kopii faktury powstałej w związku z remontem lokalu komunalnego przy ul. B. w W.. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Zastępca Dyrektora ZGN w Dzielnicy [...] poinformował wnioskodawczynię, że powyższe pismo nie ma znamion wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wskazał również, że kosztorys nie posiada waloru informacji publicznej. Nadto zwrócił się do skarżącej o uzupełnienie wniosku poprzez jego podpisanie oraz wskazanie sposobu udostępnienia informacji. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. B. M. , powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), dalej: "u.d.i.p.", doprecyzowała ww. wniosek i zwróciła się do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami o udostępnienie informacji w zakresie: - kserokopii kosztorysu dotyczącego przeprowadzonego remontu w lokalu przy ul. B. w W., - kserokopii wszystkich faktur, jakimi dysponuje ZGN, odnoszących się do wadliwie przeprowadzonego remontu ww. lokalu, - udostępnienie statutu oraz regulaminu ZGN. W dniu [...] lipca 2015 r. B. M. ponownie wystąpiła do organu o udostępnienie kserokopii kosztorysu i faktur związanych z remontem lokalu przy ul. B w W.. Wniosła o przesłanie informacji pocztą na wskazany adres. W dniu [...] sierpnia 2015 r. wyżej wymieniona skierowała kolejny wniosek do organu o udostępnienie kosztorysu i faktur związanych z remontem przedmiotowego lokalu. Za pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] [...] W. przesłał wnioskodawczyni kopię faktury oraz kosztorys wykonania remontu w lokalu nr [...] przy ul. B. [...] w W.. Jednocześnie organ poinformował, że statut oraz regulamin ZGN znajduje się na stronie internetowej pod adresem: [...]. Pismem z dnia [...] września 2015 r. B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami dla Dzielnicy [...] [...] W. poprzez nieudzielenie informacji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r., doprecyzowanym kolejnymi pismami. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, iż do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił wnioskowanej informacji. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: - zobowiązanie Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, - zobowiązanie ZGN do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, - wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., - zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] [...] W. wniósł o oddalenie skargi w całości jako nieuzasadnionej. Organ wskazał, iż w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] maja 2015 r., doprecyzowany następnie pismami z dnia [...] lipca 2015 r. i z dnia [...] lipca 2015 r., udostępnił wnioskodawczyni informację publiczną za pismem z dnia [...] sierpnia 2015r. Przesyłka była dwukrotnie awizowana i została zwrócona do nadawcy. Z powyższego wynika, że organ zrealizował obowiązek informacyjny poprzez przesłanie wnioskowanych dokumentów na wskazany adres. Fakt nieodebrania korespondencji nie może obciążać organu. Pismem procesowym z dnia 4 kwietnia 2014 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu, poparł dotychczasowe stanowisko skarżącej a nadto zarzucił ZGN w Dzielnicy [...] [...] W. naruszenie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 6, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez: 1) nieudostępnienie danych objętych wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r., tj. - przekazanie kosztorysu i faktury VAT, z których usunięte zostały istotne informacje przede wszystkim w zakresie wyceny wykonanych prac, jak i danych przedsiębiorcy, któremu zlecono prace budowlane w ramach przedmiotowej inwestycji, - nie przekazanie faktur VAT na zakupy materiałów budowlanych (farby) oraz innych przedmiotów - szafek, sanitariatów etc. związanych z wykonaniem inwestycji, 2) nieprawidłowo dokonaną anonimizację danych w przekazanych dokumentach, która w rezultacie powoduje, że organ pozostaje w rażącej bezczynności. Mając na względzie powyższe uchybienia pełnomocnik skarżącej wniósł o: - zobowiązanie ZGN w Dzielnicy [...] [...] W. do dokonania czynności w sprawie z wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2015 r. - w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, - stwierdzenie, że bezczynność ZGN w Dzielnicy [...] [...] W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie ZGN w Dzielnicy [...] [...] W. grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik skarżącej wskazał, iż organ prezentuje błędne stanowisko, że przekazane skarżącej informacje są wystarczające do uznania, że udostępnił informację publiczną zgodnie z wnioskiem. Z uwagi na poważne braki w treści, tzn. nieprawidłowo dokonaną anonimizację danych, nie można uznać przekazanych materiałów za dokumenty wnioskowane przez skarżącą, co powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. Pełnomocnik podkreślił, iż w przekazanym kosztorysie w wyniku dokonanej anonimizacji usunięte zostały kwoty planowanej inwestycji. Brak jest również podpisu osoby go sporządzającej z określeniem funkcji, z zaznaczeniem, że dokument został sporządzony na zlecenie inwestora przez jednostkę świadczącą usługi w tym zakresie. Nie zostało wyjaśnione kim jest wskazany w kosztorysie W. O.. Ponadto, analiza kosztorysu wskazuje jedynie, że ma on 15 stron (nie wiadomo jednak, czy są to wszystkie strony z uwagi na brak podpisu), przy czym zanonimizowane zostały rubryki pionowe znajdujące się na każdej stronie oraz rubryki poziome dotyczące ceny jednostkowej wyodrębnionych prac w ramach planowanej inwestycji. Z uwagi na powyższe braki przedmiotowy materiał nie może być traktowany ani jako dokument urzędowy, ani jako dokument, który zawiera wnioskowane informacje publiczne, bowiem zostały one skutecznie usunięte. Jest to jedynie nic nie znaczący, niepełny i sfabrykowany wydruk komputerowy. Ponadto pełnomocnik wskazał, iż ograniczeniu w dostępie do informacji publicznej nie podlegają dane osobowe zawarte w ewidencji działalności gospodarczej, co aktualnie odnosi się do danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (art. 25 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej), do których należą m.in. firma przedsiębiorcy, nr NIP, miejsce zamieszkania i adres zamieszkania. Tym samym nieuzasadnione jest usunięcie tych danych w przekazanej przez organ fakturze VAT oraz w kosztorysie. Pełnomocnik skarżącej zauważył również, że organ nie przekazał skarżącej żadnych faktur VAT wskazujących na zakup materiałów budowlanych oraz sprzętów montowanych w ramach realizowanej inwestycji, pomimo, iż domagała się ona wszystkich faktur związanych z remontem lokalu nr [...] przy ul. B. [...]. Obecny na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej doprecyzował, iż zarzut bezczynności organu w odniesieniu do faktury VAT nr [...]z dnia [...] czerwca 2014 r. dotyczy danych sprzedawcy usług. Wskazał również, że zgodnie z wiedzą skarżącej istnieją jeszcze inne faktury oraz inny końcowy kosztorys dla przedmiotowej inwestycji. Pełnomocnik organu oświadczył z kolei, że nie posiada wiedzy na temat innych faktur dotyczących remontu ww. lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane, że Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] [...] W. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są m.in. podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Nie ulega również wątpliwości, że wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i działalnością podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Definicja informacji publicznej zawarta w ww. przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Zaznaczyć jednak należy, że podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Uwzględniając konstrukcję ustawową "informacji publicznej" oraz kierując się wyrażoną w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej gwarancją do uzyskania tej informacji, powszechnie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie od tego, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Niewątpliwie kryterium decydującym o udostępnieniu dokumentów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest to, że służą one realizowaniu zadań publicznych i zostały wytworzone na potrzeby organów administracji publicznej, przy założeniu jednakże, że ich treść nie narusza prywatności osoby fizycznej, tajemnicy przedsiębiorcy lub innych tajemnic ustawowo chronionych. W świetle powyższego, uzasadnione jest stanowisko, że informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] maja 2015 r. (uzupełnionym następnie pismami z dnia [...] i [...] lipca 2015 r.), tj. kosztorys oraz faktury dotyczące remontu lokalu komunalnego nr [...] przy ul. B. [...] w [...], stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. c u.d.i.p. Dokumenty te zostały wytworzone w ramach sfery działalności jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego, a więc podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy, dotyczą powierzonego mienia, sposobu gospodarowania tymże mieniem oraz wydatkowania środków publicznych. Kosztorys, o udostępnienie którego zwróciła się skarżąca, jest dokumentem zawierającym informacje o szacunkowej wartości przedmiotu umowy na wykonanie remontu lokalu komunalnego nr [...] przy ul. B. [...] w W. Dokument ten stanowi podstawę do planowania przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami wydatków na realizację przedmiotowej inwestycji. Dokument ten dotyczy sfery faktów, został wytworzony na potrzeby jednostki pomocniczej gminy, odnosi się do inwestycji gminnej - szacowania oraz wydatkowania środków publicznych na cel publiczny, a więc bez wątpienia dotyczy sprawy publicznej. Z kolei objęte wnioskiem faktury stanowiły podstawę do dyspozycji wydatkowania przez ZGN środków publicznych w postaci określonych kwot na rzecz podmiotów świadczących na jego rzecz określone prace (usługi). Faktury te są dokumentami księgowymi i nawet jeśli nie zostały wystawione przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, odnoszą się do niego bezpośrednio i mają wpływ na uszczuplenie jego aktywów (por. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2012r., sygn. akt I OSK 2157/11, publ. j.w.). W świetle powyższego przyjąć należy, że w niniejszej sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek skarżącej winien być zatem rozpatrzony zgodnie z przepisami tej ustawy. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udzielenia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, podmiot obowiązany winien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta - stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - winna przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej. Z akt sprawy wynika, że za pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami przesłał skarżącej kopię faktury VAT nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz kosztorys inwestorski wykonania remontu w lokalu nr [...] w budynku przy ul. B. [...]. Dokumenty te organ poddał uprzedniej anonimizacji. Podnosząc zarzut bezczynności organu skarżąca wskazała, że anonimizacja została dokonana wadliwie, co w konsekwencji uniemożliwiło jej uzyskanie kluczowych informacji na temat inwestycji przeprowadzonej w ww. lokalu. Podniosła również, że nieprawidłowo przeprowadzona anonimizacja danych powoduje, że przesłanych materiałów nie można uznać za dokumenty objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Dotyczy to w szczególności kosztorysu, który został pozbawiony wszystkich istotnych treści, co w konsekwencji oznacza, że organ w ogóle nie zrealizował wniosku w zakresie dotyczącym tego dokumentu. Skarżąca, co dostrzega Sąd w składzie orzekającym, powyższe zarzuty sformułowała w piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. uzupełniającym skargę, po tym jak z akt sprawy powzięła informację na temat formy i treści przesłanych materiałów. Biorąc jednak pod uwagę brzmienie art. 133 § 1 i art. 134 p.p.s.a., Sąd uznał, że skarga uzupełniona ww. pismem zasługuje na uwzględnienie, w sytuacji gdy do dnia wyrokowania organ nie dokonał prawidłowej (pełnej) realizacji wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Dodatkowo Sąd zauważa, że dla uznania za skuteczne doręczenia pisma zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", konieczne jest dopełnienie przez operatora pocztowego obowiązków wynikających z § 2 i § 3 tego artykułu, w tym pozostawienie zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, a w przypadku niepodjęcia przesyłki w tym terminie, pozostawienie powtórnego zawiadomienia w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (dwukrotne awizowanie przesyłki). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Z adnotacji dokonanych na kopercie zawierającej pismo organu z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz materiały stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2015 r., nie wynika, aby podmiot doręczający dokonał powtórnego awizowania przesyłki. Na kopercie znajduje się bowiem jedynie informacja o pierwszym jej awizowaniu w dniu [...] sierpnia 2015 r., a następnie adnotacja "Zwrot nie podjęto w terminie" z dnia [...] września 2015 r. Powyższe nie daje podstaw do uznania, że przesyłka została skutecznie doręczona w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Marginalnie należy zauważyć, że - jak wynika z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2015 r. - informowała ona organ, że przez okres jednego miesiąca nie będzie przebywać pod wskazanym we wniosku adresem z uwagi na wyjazd do sanatorium. Prosiła o nieprzesyłanie w tym czasie korespondencji na ww. adres. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że anonimizacja udostępnianej informacji publicznej bez wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, może być kwestionowana w drodze skargi na bezczynność. Sądy podkreślają również, że przedstawienie przez podmiot obowiązany informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 601/14; z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2339/13, publ. j.w.). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Analiza materiałów załączonych do pisma Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami z dnia [...] sierpnia 2015 r. prowadzi do wniosku, że na skutek anonimizacji, ww. kosztorys inwestorski oraz faktura VAT zostały pozbawione istotnych elementów. W konsekwencji przekazane dane mają charakter niepełny, fragmentaryczny i jako takie nie stanowią prawidłowej realizacji wniosku skarżącej. W kosztorysie pominięta została kwota łączna planowanej inwestycji, pozbawione treści zostały również rubryki pionowe (koszt jednostki, koszty robocizny bezpośredniej, koszty materiałów budowlanych, koszty pracy sprzętu oraz środków transportu technologicznego) oraz poziome tabeli, dotyczące ceny jednostkowej wyszczególnionych prac. Brak jest również podpisu osoby sporządzającej kosztorys z określeniem jej funkcji, ewentualnie z zaznaczeniem, że dokument został sporządzony na zlecenie inwestora przez jednostkę świadczącą usługi w tym zakresie. Przekazany materiał liczy 15 stron, nie można jednak stwierdzić, czy są to wszystkie jego strony z uwagi na brak podpisu. Zgodzić należy się zatem ze skarżącą, że organ w istocie nie zrealizował jej wniosku w zakresie udostępnienia kosztorysu, o który wnioskowała. Materiał załączony do pisma organu z dnia [...] sierpnia 2015 r. jest bowiem pozbawionym kluczowych treści wydrukiem komputerowym, który nie spełnia kryteriów oficjalnego dokumentu. Z kolei faktura VAT nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., wbrew intencji skarżącej, została pozbawiona elementów identyfikujących wystawcę faktury. Pełna informacja o wystawcy faktury jest jednym z najistotniejszych elementów, bez którego dokument ten zawierałby braki uniemożliwiające realizację faktury. Stąd też podstawowe dane przedsiębiorcy będącego sprzedawcą usług należy traktować jako informację immanentnie związaną z istnieniem w obrocie prawnym dokumentu księgowego, jakim jest faktura, wpływającą na ważność tego dokumentu. Skarżąca, co należy zaznaczyć, domaga się informacji o podmiocie, który poprzez otrzymanie zapłaty za wykonane prace (usługi) uczestniczy w sferze publicznej, bowiem korzysta ze środków publicznych. Wskazać również należy na przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.), która w rozdziale 3 reguluje m.in. kwestie zakresu danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Zgodnie z art. 23 ust. 3 tej ustawy zadaniem CEIDG jest ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi oraz udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie. Z kolei w myśl art. 25 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy wpisowi do CEIDG podlega m.in. firma przedsiębiorcy, tj. imię i nazwisko w przypadku osoby fizycznej i nazwa w przypadku osoby prawnej (art. 434 i 435 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121), nr PESEL, o ile taki posiada, a także oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu zamieszkania przedsiębiorcy, adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz adresy, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza, w tym adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy dane i informacje udostępniane przez CEIDG są jawne. Każdy ma prawo dostępu do danych i informacji udostępnianych przez CEIDG. Z kolei przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 stanowi, iż CEIDG udostępnia zawarte w niej dane i informacje określone w art. 25 ust. 1, z wyjątkiem numeru PESEL, daty urodzenia oraz adresu zamieszkania przedsiębiorcy, o ile nie jest on taki sam jak miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że żądaniem wniosku skarżącej objęte były "kserokopie wszystkich faktur, jakimi dysponuje Zakład Gospodarowania Nieruchomościami, odnoszących się do remontu lokalu nr [...] przy ul. B.", tj. faktur na zakup materiałów i urządzeń. Organ nie ustosunkował się w żaden sposób do tej części wniosku, w szczególności, nie poinformował skarżącej, że nie posiada innych faktur, nie udostępnił też innych faktur poza zanonimizowaną fakturą nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Mając na względzie wszystko powyższe, Sąd zobowiązał Zakład Gospodarowania Nieruchomościami do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2015 r. w części dotyczącej kosztorysu, danych identyfikujących sprzedawcę usługi umieszczonych na fakturze VAT nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. (danych osobowych, adresu - miejsca wykonywania działalności gospodarczej) oraz pozostałych faktur związanych z remontem lokalu nr [...] przy ul. B. [...] w W.. Rzeczą organu, stosownie do treści cytowanego powyżej art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jest rozpoznanie ww. wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji, bądź poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia w trybie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Wydanie decyzji administracyjnej będzie miało miejsce w sytuacji, gdy organ dojdzie do przekonania, że udostępnienie informacji publicznej we wskazanym zakresie podlega ograniczeniom z przyczyn określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Ewentualne wydanie decyzji odmownej i należyte jej uzasadnienie pozwoliłoby stronie, a także sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego rozstrzygnięcia, na poznanie motywów jakimi kierował się organ, odmawiając ujawnienia wskazanych powyżej danych. W przypadku, gdy organ stwierdzi, iż nie posiada innych - poza wyżej wymienioną - faktur związanych z remontem przedmiotowego lokalu, we wskazanym ustawowym terminie 14 dni poinformuje o tym skarżącą w formie pisemnej. Skarżąca, co należy również zaznaczyć, podnosiła na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2016 r., że Zakład Gospodarowania Nieruchomościami dysponuje również innym, końcowym kosztorysem dla inwestycji w lokalu nr [...] przy ul. B. [...]. Jednakże we wniosku z dnia [...] maja 2015 r., ani też w kolejnych pismach precyzujących ten wniosek, skarżąca tej kwestii nie poruszała. Wniosek informacyjny sformułowała w sposób ogólny, domagając się udostępnienia "kopii kosztorysu związanego z remontem" ww. lokalu. Jeśli intencją skarżącej jest uzyskanie kosztorysu innego, niż wskazany przez organ w przedmiotowym postępowaniu "kosztorys inwestorski", skarżąca ma możliwość złożenia nowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w którym precyzyjnie określi, jakiego dokumentu żąda. Uznając, że po stronie Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami zachodzi stan bezczynności w omówionym wyżej zakresie, Sąd nie stwierdził, aby bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, brak prawidłowej realizacji wniosku nie wynikał z lekceważenia strony skarżącej przez organ, czy też z celowego przedłużania postępowania, lecz stanowił skutek niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów Sąd nie stwierdził przesłanek do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. i nie uwzględnił wniosku skarżącej w tym zakresie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.