II SAB/Wa 99/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Olga Żurawska - Matusiak (spr.) Protokolant st. asyst. sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. sprawy ze skargi S. R. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 7 lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku S. R. z dnia 7 lutego 2012 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz S. R. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 7 lutego 2012 r. S. R. (dalej jako skarżący) zwrócił się o przekazanie informacji w ilu sprawach Pan G. B., zatrudniony w Urzędzie Gminy [...] w latach [...], czyli za czasu sprawowania przez Pana J. C. funkcji Wójta Gminy [...], reprezentował Gminę [...] jako profesjonalny pełnomocnik procesowy w postępowaniach sądowych lub administracyjnych. Pismem z [...] lutego 2012 r. Wójt Gminy [...] poinformował skarżącego, że Urząd Gminy nie prowadzi repetytorium spraw sądowych i administracyjnych. W skardze na bezczynność Wójta Gminy [...] z [...] marca 2012 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1, art. 6 w zw. z art. 10 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez udzielenie informacji wymijającej, skutkującej w istocie nieudzielaniem informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. W ocenie skarżącego jest to sprzeczne z ww. przepisami ustawy, wg której obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Skarżący podkreślił, że uzyskana odpowiedź nie dotyczy faktów wskazanych we wniosku i w konsekwencji wnosił o zobowiązanie Wójta Gminy [...] do udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z 7 lutego 2012 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podając, że udzielił odpowiedzi na żądania wskazane we wniosku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do podmiotów zobowiązanych na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Innymi słowy, będzie nią treść dokumentów wytworzonych przez podmioty zobowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to, do kogo są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego. Informacja może przybierać różne formy, może występować w formie ustnej lub też przybierać postać utrwalonego opisu rzeczywistości, czyli dokumentu. Stwierdzić zatem należy, że "informacją publiczną" w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja ustna, jak i pisemna, dotycząca określonej kategorii spraw. Artykuł 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że Wójt Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, mieszczącą się w katalogu zawartym w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Reprezentowanie organu w charakterze pełnomocnika wiąże się bowiem z wystawieniem przez Wójta pełnomocnictwa, które stanowi dokument urzędowy. Jest to więc zatem informacja o danych publicznych. Odpowiedź udzielona skarżącemu przez Wójta w piśmie z [...] lutego 2012 r. – w ocenie Sądu – nie stanowi udzielenia informacji publicznej w zakresie wnioskowanym przez skarżącego. Skarżący nie pytał się bowiem, czy Urząd Gminy prowadzi repertoria spraw sądowych i administracyjnych. W tych okolicznościach uznać należy, że organ, udzielając odpowiedzi, która nie odnosiła się do istoty treści wniosku, faktycznie nie zrealizował wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązku i nie udzielił wnioskowanej informacji publicznej. W tych okolicznościach uznać należy, że organ pozostaje w bezczynności, która jednak z uwagi na podejmowane działania nie ma charakteru rażącego. Wobec zobowiązania Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z 7 lutego 2012 r. zwrócić należy uwagę, że do udzielenia odpowiedzi na zawarte w nim pytanie nie są niezbędne repertoria spraw sądowych i administracyjnych, choć niewątpliwie ich prowadzenie ułatwiłoby udzielenie wnioskowanej informacji. Organ winien poszukiwać odpowiedzi także w innej dokumentacji znajdującej się w jego posiadaniu. Czasochłonność oraz ewentualne trudności organizacyjno-techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać obowiązanych podmiotów z tego obowiązku, a tym samym kwestie te nie mogą ograniczać prawa do uzyskania informacji publicznej przewidzianego w art. 3 ustawy. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd, na podstawie art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a.