II SAB/Wa 995/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rozkazem Personalnym z [...] lipca 2015r. Komendant Główny Policji zwolnił ze służby w policji S. K. Zwolniony funkcjonariusz odwołał się od powyższego rozstrzygnięcia, a jego odwołanie wpłynęło do organu w dniu [...] lipca 2015r. Dnia [...] września 2015r. odwołujący zapoznał się z materiałami zgromadzonymi w trakcie postępowania i w dniu [...] września 2015r. złożył wobec organu oświadczenie, ze nie będzie składał wniosków dowodowych. Wnioskodawca w dniu [...] września 2015r. wywiódł skargę do tut. Sądu na bezczynność organu w rozpoznaniu jego odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, ze po zapoznaniu się przez stronę z aktami postępowania w dniu [...] września 2015r. miała ona 7 dni dla złożenia wyjaśnień, wniosków i argumentów. Organ oczekiwał więc na ewentualne pisemne uwagi strony. Podkreślił również, ze strona przyjęła do wiadomości ze rozstrzygnięcie zostanie wydane w terminie do [...] października 2015r. Dnia [...] października 2015r. Minister Spraw Wewnętrznych, po rozpoznaniu odwołania strony, wydał decyzję mocą której uchylił zaskarżony rozkaz personalny i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art.35 par.3 K.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie świadczy zaś o tym, że Minister nie dochował powyższego terminu. Mimo bowiem tego, ze odwołanie strony organ otrzymał w dniu 30 lipca 2015r. to rozstrzygnięcie wydał dopiero [...] października 2015r. Niewątpliwie więc, w dniu składania przedmiotowej skargi, była ona uzasadniona. Wbrew twierdzeniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę, brak było podstaw do jej oddalenia. Abstrahując już bowiem nawet od początkowej daty biegu terminu na rozpatrzenie odwołania, to w sytuacji, gdy 5 września 2015r. strona oświadczyła, ze nie będzie składać wniosków dowodowych, nie zachodziła konieczność oczekiwania z wydaniem decyzji jeszcze ponad miesiąc. Argumentacja organu, o konieczności "wnikliwej analizy sprawy" mogłaby być zasadna w sytuacji, gdyby strona, po zapoznaniu się z aktami postępowania, zgłosiła jakieś nowe twierdzenia. Wtedy organ istotnie miałby ewentualnie jakiś nowy materiał do oceny. W sytuacji, gdy taka okoliczność nie nastąpiła, nic nie usprawiedliwiało zwłoki organu z wydaniem decyzji, po otrzymaniu oświadczenia od strony, ze nie będzie zgłaszać nowych wniosków. Na analizę sprawy organ miał zaś czas od 30 lipca 2015r. Odnosząc się do kwestii oceny bezczynności organu pod kątem posiadania przez nią cech rażącego naruszenia prawa, to podkreślić należało, ze materia przyczyn leżących u podstaw braku terminowego rozpoznania odwołania strony, ma wpływ na ocenę tego, czy bezczynność organu nosiła cechy bezczynności kwalifikowanej. W ocenie tut. Sądu, w realiach faktycznych sprawy nie sposób dopatrzyć się takiego kwalifikowanego rodzaju bezczynności po stronie organu. Zwłoka w działaniu organu nie wynikała bowiem ze złej woli organu, a jedynie z chęci wnikliwej analizy sprawy. W tym stanie sprawy, uznając iż organ popadł w bezczynność w rozpoznaniu odwołania, i skarga na dzień jej wnoszenia była zasadna, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.149 par.1 pkt.3 i art.149 par.1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Z uwagi na fakt, ze na dzień orzekania, organ nie pozostawał już w bezczynności, bowiem wydal decyzję w wyniku rozpoznania odwołania strony, brak było przesłanek uzasadniających potrzebę zobowiązywania organu do określonego działania.