II SO/Wa 12/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. S. pełnomocnika z urzędu H. R. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi H. R. o wymierzenie Prezesowi Rady Ministrów grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi postanawia: odmówić przyznania ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. S. wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 15 czerwca 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika skarżącej wyznaczyła radcę prawnego A. S. Pełnomocnik działając w zastępstwie skarżącego w niniejszej sprawie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu dotyczące sprecyzowania skargi. W dniu 9 lutego 2017 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o zwrot nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu. Łącznie z wnioskiem złożono oświadczenie, że opłaty za świadczoną pomoc prawną nie zostały zapłacone w całości lub w części. W sprawie zważono, co następuje. W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przechodząc do oceny wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu wskazać należy, że przepis art. 250 p.p.s.a. nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza bowiem, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to konieczność ustalenia przez Sąd, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (tak: w postanowieniu NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1226/13; por. także: wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1648/08; postanowienie NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt II FSK 83/09, NSA z dnia 13 stycznia 2015 r. I GSK 2012/13 LEX nr 1748630, wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 grudnia 2013 r. III SA/Łd 957/13 LEX nr 1407803, postanowienie NSA z dnia 21 października 2010 r., II FSK 83/09, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2010 r., I FSK 1648/08, postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04 – wszystkie przywołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia, dostępne są na stronie internetowej www.cbois.nsa.gov.pl). Oznacza to konieczność ustalenia przez Sąd (referendarza sądowego), czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (tak w postanowieniu NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1226/13; por. także: wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1648/08; postanowienie NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt II FSK 83/09). Nie budzi przy tym większych wątpliwości, że w ramach oceny referendarza sądowego czy pomoc prawna w sprawie została rzeczywiście udzielona mieści się nie tylko zbadanie dokonania przez pełnomocnika z urzędu jakichkolwiek czynności procesowych, ale również ocena czy działania te wykonywane były z zachowaniem należytej staranności. W niniejszej sprawie należy odmówić przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu, gdyż pełnomocnik w istocie pomocy prawnej nie udzielił. Wskazać należy, że jedyną czynnością jaką dokonał w sprawie pełnomocnik było sporządzenie pisma na wezwanie Sądu w którym Sąd zwrócił się o sprecyzowanie treści i wniosków zawartych w dwóch pismach skarżącego (z dnia 29 czerwca 2016 r. i 5 lipca 2016 r.). Pełnomocnik w odpowiedzi na ww. pisma nadesłał odpowiedź, w treści której zacytował wnioski skarżącego z kolejnego jego pisma (z dnia 10 lipca 206 r.). Nadesłane pismo wyjaśniające jest zatem jedynie powtórzeniem, a wręcz zacytowaniem wypowiedzi skarżącego z innego pisma. Trudno zatem uznać, by pełnomocnik wykazał, że w niniejszej sprawie udzielił stronie pomocy prawnej, co stanowi podstawę do odmówienia wynagrodzenia za pomoc prawną. W związku z powyższym, w myśl art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.