II SO/Wa 12/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o wymierzenie grzywny Rektorowi Uniwersytetu [...] za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: 1. wymierzyć Rektorowi Uniwersytetu [...] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. zasądzić od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz J. R. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 10 kwietnia 2018 r. J. R. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie grzywny Rektorowi Uniwersytetu [...] za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Do wniosku dołączył kopię skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Rektora Uniwersytetu [...]. W skardze tej skarżący wskazał, że dotyczy ona decyzji nr [...]. Na kopii tej widniała pieczęć o treści: "KANCELARIA GŁÓWNA 2017-04-[...] WPŁYNEŁO". W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego odrzucenie ewentualnie oddalenie bądź też o odstąpienie od wymierzenia grzywny. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] października 2016 r., po zakończeniu roku akademickiego 2015/2016 oraz po uzyskaniu negatywnych ocen z egzaminów, skarżący wniósł o przyznanie mu urlopu zdrowotnego wstecznie na rok akademicki 2015/2016. W dniu [...] listopada 2016 r. zapadło rozstrzygnięcie odmowne zawierające również wskazanie, że skarżący został skreślony z listy studentów I roku studiów na Wydziale [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. W odpowiedzi na odwołanie z dnia [...] listopada 2016 r., złożone w trybie § 7 ust. 3 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...], organ wydał w dniu [...] marca 2016 r. rozstrzygnięcie nr [...] podtrzymujące stanowisko Dziekana właściwego Wydziału. Organ wskazał także, że rozstrzygnięcie nr [...] nie stanowiło decyzji administracyjnej i nie podlegało kognicji sądu administracyjnego, przytaczając argumentację potwierdzającą, jego zdaniem, to stanowisko. Rektor Uniwersytetu [...] podał ponadto, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. odnotowano w Kancelarii Ogólnej Uniwersytetu [...] wpływ pisma skarżącego, skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jako odwołania od decyzji nr [...]. Organ wskazał, że ustalenia poczynione na Uczelni i sekwencja zdarzeń wskazują na omyłkę pisarską w piśmie skarżącego, które w istocie jest skargą na rozstrzygnięcie Rektora z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] niebędące decyzją administracyjną. Organ potwierdził, że skarga rzeczywiście wpłynęła do Kancelarii Ogólnej Uniwersytetu [...]. Wskazał, że pismo to nie zostało jednak zarejestrowane ani w biurze organu, ani osoby wydającej decyzje z jego upoważnienia w sprawach studenckich. Brak jest pisma w aktach skarżącego. Organ stwierdził, że po ponad roku od daty złożenia pisma przez skarżącego bardzo trudnym jest ustalenie, jaki był los tego dokumentu. Skarżący przez ten czas nie komunikował w żaden sposób, że pismo to nie zostało przekazane do Sądu. Wniósł on natomiast skargę na decyzje w przedmiocie skreślenia go z listy studentów. W skardze podnosił m.in. kwestie nieprawidłowego, wedle niego, rozstrzygnięcia w sprawie jego wniosku o udzielenie urlopu zdrowotnego. Wyrokiem z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 871/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w tej sprawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd poruszył m. in. kwestię stanu zdrowia skarżącego oraz urlopów zdrowotnych. Reasumując Rektor Uniwersytetu [...] wskazał, że okoliczności sprawy uzasadniają oddalanie wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o udzielenie urlopu wypoczynkowego nie stanowi decyzji administracyjnej i nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zdaniem organu wniosek o wymierzenie grzywny został złożony wyłącznie wobec oddalenia skargi na decyzję w sprawie skreślenia z listy studentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 P.p.s.a. "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 P.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W ocenie Sądu wniosek J. R. o wymierzenie grzywny Rektorowi Uniwersytetu [...] za nieprzekazanie skargi, która wpłynęła do organu w dniu [...] kwietnia 2017 r., wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Termin do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. upływał w tej sytuacji w dniu 8 maja 2017 r. Kopia skargi została natomiast przekazana do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 21 sierpnia 2018 r. (sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Wa 1508/18). Opóźnienie wyniosło zatem ponad 15 miesięcy. Należy również odnotować, że przekazana została wyłącznie kopia skargi, albowiem jej oryginał zaginął. Opóźnienie to nastąpiło zatem z wyłącznej winy organu i brak jest jakichkolwiek okoliczności, które by je usprawiedliwiały. Wyjaśnić przy tym należy, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Obowiązku tego nie modyfikuje przekonanie organu zobowiązanego do przekazania skargi, co do tego, że skarga ta jest niedopuszczalna. Ocena czy skarga winna być odrzucona, czy też nie, jest bowiem rzeczą sądu, do którego jest ona skierowana. Oceny takiej sąd może natomiast dokonać dopiero po przekazaniu skargi przez organ. Wobec powyższego Sąd uznał za zasadne wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł, organ dopuścił się bowiem zaniedbań, które doprowadziły do zaginięcia skargi, a w dalszej konsekwencji do znacznego opóźnienia w jej przekazaniu do Sądu. Grzywna w tym przypadku ma przede wszystkim charakter restrykcyjny, a także prewencyjny. Nie jest bowiem pożądanym, aby tego typu zaniedbania, jakich dopuścił się organ, występowały w przyszłości. Wskazać należy, że przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2017 r., według obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2017 r. i w drugim półroczu 2017 r. (M. P. z 2018 r. poz. 197) wynosiło 3731,13 zł. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a..