II SO/Wa 13/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. A. o wymierzenie Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 20 stycznia 2017 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami do sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 70/17 postanawia: 1) wymierzyć Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywnę w wysokości 100 (słownie: sto) złotych, 2) zasądzić na rzecz P. A. od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 22 marca 2017 r. P. A. (zwany dalej wnioskodawcą) złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wymierzenie Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywny. Wnioskodawca podniósł, że 20 stycznia 2017 r. skierował do Sądu skargę na bezczynność Ministra w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Powołując przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również orzecznictwo sądów administracyjnych, wnioskodawca stwierdził, że wymierzenie grzywny organowi jest możliwe już wówczas, gdy organ uchybił terminowi do przekazania ww. dokumentów. W odpowiedzi na wniosek pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny, informując, że skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wpłynęła do organu 24 stycznia 2017 r., stąd termin jej przekazania do Sądu upłynął 8 lutego 2017 r. Tymczasem skarga została przekazana do Sądu 14 lutego 2017 r., a więc jeszcze przed wniesieniem wniosku o wymierzenie grzywny. Pełnomocnik organu dodał, że uchybienie terminu było nieznaczne (obejmowało okres 6 dni), i choć grzywna ma charakter mieszany, czyli dyscyplinująco-represyjny, to jej wymierzenie w sytuacji wykonania przez organ obowiązku w postaci przekazania skargi będzie bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przy czym, mając na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm.) – zwanej dalej u.d.i.p., zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. termin do 15 dni. W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przewidziany w art. 21 pkt. 1 u.d.i.p. obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 P.p.s.a., ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Musi przy tym przekazać dokładnie te dokumenty, które wymieniono zarówno w treści art. 54 § 2 P.p.s.a., jak i w art. 21 pkt. 1 u.d.i.p. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 P.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Niemniej jednak, co należy podkreślić, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. (czy w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej – z art. 21 pkt. 1 u.d.i.p.) nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 P.p.s.a. nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Z akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 70/17 wynika, że skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z dnia 11 listopada 2016 r. skarżący przesłał do organu za pośrednictwem operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe w dniu 20 stycznia 2017 r. Skarga wpłynęła do siedziby organu w dniu 24 stycznia 2017 r., a więc za ostateczny termin przekazania jej do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy uznać należy 8 lutego 2017 r. Jednak organ złożył skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w Biurze Podawczym Sądu dopiero w dniu 14 lutego 2017 r., a więc z nieznacznym uchybieniem terminu wskazanym w przepisie art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Wobec tego Sąd uznał wniosek P. A. za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł, biorąc pod uwagę przede wszystkim nieznaczne uchybienie terminowi w wykonaniu obowiązku oraz przekazanie całości akt sprawy. Dodać należy, że jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (obwieszenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2016 r. i w drugim półroczu 2016 r., M.P. z 2017 r. poz. 208) wyniosła 3. 536,87 zł (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1, oraz art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.