II SO/Wa 14/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. J. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych postanawia: wymierzyć grzywnę Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w wysokości 300 (trzysta) złotych. K. J. w dniu 19 marca 2013 r. (data prezentaty Sądu) złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), tj. nieudzielenie w ustawowym terminie odpowiedzi na skargę na bezczynność organu i nieprzekazanie jej Sądowi, wraz ze skargą i aktami sprawy. Pismem z dnia 22 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał odpis powyższego wniosku Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, celem ustosunkowania się w terminie 14 dni. Organ w dniu 23 maja 2013 r. przekazał do Sądu skargę K. J. z dnia 31 stycznia 2013 r. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Wa 289/13. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ wniósł o jego nieuwzględnienie, wskazując, że skoro w jego ocenie skarga z dnia 31 stycznia 2013 r. nie podlega kontroli sądów administracyjnych, również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie grzywny za jej nieprzekazanie do sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek K. J. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 31 stycznia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 powołanej ustawy). W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Należy stwierdzić, że przewidziany w art. 54 § 2 cytowanej ustawy obowiązek przekazania Sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny. Z odpowiedzi na wniosek wynika, że organ świadomie odstąpił od wykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi uznając, że skarga ta nie podlega kognicji sądu administracyjnego, bowiem sądową kontrolę w tego typu sprawach sprawuje sąd powszechny. W ocenie Sądu, argumentacja przedstawiona przez organ jest nieprawidłowa. Należy bowiem podkreślić, że to sąd, a nie organ dokonuje oceny zarówno dopuszczalności, jak i zasadności skargi. Organ natomiast swoje stanowisko wyraża i uzasadnia w odpowiedzi na skargę. Z akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 289/13 wynika, że skarga z dnia 31 stycznia 2013 r. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie wniosku K. J. z dnia [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji wpłynęła do organu w dniu [...] lutego 2013 r., natomiast organ skargę, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] maja 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie), już po wniesieniu przez skarżącego wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Zestawiając datę przesłania skargi do Sądu z datą wpływu skargi do organu stwierdzić należy, że Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych nie wykonał w terminie 30 dni ustawowego obowiązku. Biorąc pod uwagę, że ostatni dzień terminu na przesłanie do Sądu wymaganych dokumentów przypadał na dzień [...] marca 2013 r., organ uchybił terminowi o 78 dni. W ocenie Sądu, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Natomiast sąd, rozpoznając sprawę z wniosku o wymierzenie organowi grzywny za niedopełnienie obowiązków z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinien wziąć pod uwagę wszystkie jej okoliczności, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ tych obowiązków, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 cytowanej ustawy, ma charakter mieszany: dyscyplinująco–restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy określaniu wysokości grzywny Sąd miał na względzie znaczną zwłokę w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy, wynoszącą 78 dni, jak również okoliczność, iż organ wykonał przewidziany w ustawie obowiązek. Jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. – M. P. poz. 89) wyniosła 3.521,67 zł (art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.