II SO/Wa 15/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. J. o wymierzenie Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie podjęcia działań zmierzających do wypłaty świadczenia [...] postanawia - wymierzyć Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych - Wnioskiem z 14 marca 2013 r. K. J. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, za nieprzekazanie Sądowi w terminie skargi na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie podjęcia działań zmierzających do wypłaty świadczenia [...], wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. Postępowanie w sprawie ze wskazanej wyżej skargi na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, złożonej do Sądu za pośrednictwem organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prowadzi pod sygn. akt II SAB/Wa 290/13. Skarga wpłynęła do organu w dniu 31 stycznia 2013 r. (Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia), zaś Dyrektor do Sądu przekazał ją wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w dniu 23 maja 2013 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej). W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ podniósł, że przedmiotowa sprawa dotyczy zaopatrzenia emerytalnego i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zdaniem organu, z uwagi na niedopuszczalność wniesionej skargi, także wniosek o wymierzenie grzywny z tytułu jej nieterminowego przekazania, należy uznać za niedopuszczalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). W myśl art. 55 § 1 ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 ppsa, jest pełnienie funkcji zarówno dyscyplinującej, jak również represyjnej. Funkcja represyjna realizowana poprzez wymierzenie grzywny, o której mowa w powołanym przepisie, służy bowiem ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 ppsa w terminie przewidzianym w tym przepisie. Z kolei z unormowania art. 55 ppsa wynika, że w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego bezwarunkowym obowiązkiem organu jest przekazanie do sądu administracyjnego akt sprawy wraz ze skargą. Organ nie jest uprawniony do weryfikowania zasadności skargi i samodzielnego decydowanie o nadaniu lub odmowie nadania jej dalszego biegu. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu z obowiązku przekazania tej skargi do sądu administracyjnego. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga bowiem wyłącznie ten sąd a nie organ, za pośrednictwem którego omawiany środek zaskarżenia jest wnoszony. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych - por. np. postanowienie NSA z 11 stycznia 2011 r., I OZ 996/10. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych nie przekazał Sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie określonym w art. 54 § ppsa, a zatem ustawowy obowiązek nie został przez organ w terminie wykonany. Wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie ma zatem przede wszystkim charakter represyjny. W sytuacji, gdy skarga oraz odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy, została przekazana do Sądu z ponad dwumiesięcznym opóźnieniem, odstąpienie od wymierzenia grzywny przeczyłoby bowiem przypisanej tej instytucji funkcji. Tym bardziej, że przekazanie skargi nastąpiło wyłącznie w związku z prowadzonym przez sąd postępowaniem z wniosku o wymierzenie grzywny. Ustalone w sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji przepisu art. 55 ustawy i z tej przyczyny Sąd uznał wniosek K. J. za uzasadniony. Rozstrzygając o wymiarze grzywny Sąd wziął pod uwagę – z jednej strony - że organ ostatecznie wykonał przewidziany w ustawie obowiązek w sposób umożliwiający rozpoznanie sprawy - z drugiej zaś - że opóźnienie w jego realizacji spowodowane było nieuprawnioną oceną wniesionej skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji.