II SO/Wa 26/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] o wymierzenie Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi postanawia: oddalić wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1462/24 odrzucił skargę Fundacji [...] z siedzibą w [...] (zwanej dalej skarżącą) na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...]w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z [...] sierpnia 2024 r. skarżąca wniosła za pośrednictwem ePUAP skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W liście załączników do skargi widniał plik o nazwie "Pełnomocnictwo KK i KRS", jednak nie dołączono tego załącznika. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 10 września 2024 r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braku skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia poprzez przez złożenie dokumentu, np. informacji Krajowego Rejestru Sądowego lub jego uwierzytelnionego odpisu, określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej w dacie wniesienia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącej [...] października 2024 r. Pismem z [...] października 2024 r. skarżąca wniosła drogą elektroniczną pismo o treści: "W odpowiedzi na wezwanie ws. II SA/Wa 1462/24 w załączeniu uzupełniam braki formalne". Do powyższego pisma przewodniego nie załączono żadnych dokumentów. W tej sytuacji Sąd odrzucił skargę, z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego. Skarżąca w dnia [...] grudnia 2024 r. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Ponadto w tym samym dniu skarżąca złożyła wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazania Sądowi kompletnej skargi. Skarżąca wyjaśniła, że złożyła w Najwyższej Izbie Kontroli skargę wraz z załącznikami. Jak wynika z akt postępowania II SA/Wa 1462/24, załączniki te nie zostały przekazane. W efekcie tego Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi. Braki te zostały uzupełnione, jednak w wyniku nieznanych przyczyn załącznik nie dodał się do pisma. To spowodowało odrzucenie skargi i zamknęło skarżącej możliwość sądowej kontroli decyzji. Skarżąca złożyła zażalenie na to postanowienie. Skarżąca podniosła, że istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy może być fakt, że organ korzysta z systemu EZDRP. To system państwowy opracowywany przez NASK. Skarżąca wskazała, że miała już dwukrotnie, w innych sprawach, styczność z sytuacją, gdy przy tworzeniu paczki sądowej w systemie EZDRP nie załączały się załączniki w formacie .zip. Skarżąca dwukrotnie występowała od NASK z prośbą o zajęcie stanowiska w tej sprawie, jednak bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Skarżąca wskazała, że nie przesądza przy tym, iż jest to błąd EZDRP, jednak zwraca uwagę, że znany jest jej fakt sygnalizowania takich problemów z EZDRP. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż ma nadzieję, że organ zweryfikuje prawidłowość działania wykorzystywanych przez siebie systemów, a także podejmie temat obsługi zgłoszeń błędów w EZDRP przez NASK. Jest to bowiem system wykorzystywany przez setki urzędów, obsługujący miliony spraw. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ podniósł, że wniosek ten jest bezzasadny. Organ wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1003) akta sprawy prowadzone w postaci elektronicznej przekazuje się jako wyodrębniony z systemu elektronicznego zarządzania dokumentacją, w rozumieniu przepisów o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, zbiór dokumentów obejmujących akta sprawy, tj. paczką eADM. W niniejszej sprawie, w dniu [...] września 2024 r., pełnomocnik Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, z pomocą pracownika Biura Informatyki Najwyższej Izby Kontroli odpowiedzialnego w NIK za system elektronicznego zarządzenia dokumentacją (EZD), utworzyła na potrzeby niniejszej sprawy dwie paczki administracyjne. Do paczki eADM nr 1 załączony został dokument o nazwie "skarga na decyzję" w formacie "xml". Dokument ten zawierał załącznik "pełnomocnictwo KK i KRS" w formacie "zip", który po rozpakowaniu jest widoczny w EZD NIK. Organ podniósł, że nie został wezwany do przedłożenia przedmiotowego pełnomocnictwa, co w konsekwencji spowodowało po stronie organu brak wiedzy, że plik ten nie jest widoczny dla Sądu. Jednocześnie skarżąca nie informowała, że skarga przekazana przez NIK jest niekompletna, tj. brakuje załącznika. W ocenie organu brak widoczności załącznika po dokonaniu otwarcia pliku może stanowić jedynie błąd techniczny, co do którego organ nie miał wiedzy. Pełnomocnik organu sporządzając bowiem odpowiedź na skargę wskazywał, że Skarżąca działa za pośrednictwem pełnomocnika, a zatem miał świadomość, że pełnomocnictwo istnieje i nie ukrywał tego faktu. Tworząc natomiast paczkę eADM, korzystał z pomocy pracownika Biura Informatyki odpowiedzialnego za system EZD w Najwyżej Izbie Kontroli by uniknąć jakichkolwiek pomyłek. Ewentualny brak załącznika wynika zatem z błędu systemowego lub wadliwości sporządzonego przez skarżącą pełnomocnictwa. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt II SO/Wa 46/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli grzywnę w wysokości 200 zł oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek o wymierzenie grzywny złożony przez skarżącą w niniejszej sprawie dotyczy skargi na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Sprawa z tej skargi została zarejestrowana w Sądzie pod sygnaturą akt II SA/Wa 1462/24. Z akt tej sprawy wynika, że skarga wpłynęła do organu w dniu [...] sierpnia 2024 r. W dniu [...] września 2024 r. została udzielona odpowiedź na skargę oraz przekazana została do Sądu skarga wraz z aktami sprawy. Organ zrealizował zatem obowiązek wynikający z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późń. zm.), dalej p.p.s.a., w terminie określonym w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.". Zdaniem Sądu obowiązek ten nie został jednak przez organ wykonany w całości, albowiem do Sądu nie zostały przekazane załączniki do skargi w postaci pełnomocnictwa oraz wydruku wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej. Dalej Sąd wyjaśnił, że skarga wraz z odpowiedzią na skargę zostały przekazane do Sądu drogą elektroniczną. Po przekazaniu do Sądu skargi jej załączniki nie mogły zostać pobrane przez pracowników Sądu. Sytuacja ta zinterpretowana została jako błąd skarżącej na etapie dołączania pliku do skargi i spowodowała wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi. Sąd wyjaśnił również, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1003), dalej "rozporządzenie", skargę oraz odpowiedź na skargę organ przekazuje w formie lub postaci, w jakiej zostały sporządzone. Skargę lub odpowiedź na skargę sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego organ przekazuje do elektronicznej skrzynki podawczej sądu (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie do treści § 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia w przypadku gdy akta sprawy są prowadzone w postaci elektronicznej, organ przekazuje akta sprawy w sposób, o którym mowa w § 7 ust. 1, wraz ze skargą lub odpowiedzią na skargę sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego, do elektronicznej skrzynki podawczej sądu. Z kolei § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że akta sprawy prowadzone w postaci elektronicznej przekazuje się jako wyodrębniony z systemu elektronicznego zarządzania dokumentacją, w rozumieniu przepisów o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, zbiór dokumentów obejmujących akta sprawy, zwany dalej "paczką eADM". Sąd zauważył, że organ w odpowiedzi na wniosek wskazał, iż pełnomocnik organu, z pomocą pracownika Biura Informatyki Najwyższej Izby Kontroli odpowiedzialnego za system elektronicznego zarządzenia dokumentacją (EZD), utworzył na potrzeby niniejszej sprawy dwie paczki administracyjne. Do paczki eADM nr 1 załączony został dokument o nazwie "skarga na decyzję" w formacie "xml". Dokument ten zawierał załącznik "pełnomocnictwo KK i KRS" w formacie "zip", który po rozpakowaniu był widoczny w EZD NIK. Sąd stwierdził, że organ był zatem w posiadaniu załączników do skargi. Potwierdzone to zostało również przez nadesłanie tych złączników przez organ przy piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r., co miało miejsce na wezwanie Sądu z dnia [...] stycznia 2025 r. W ocenie Sądu sytuacja ta świadczy o tym, że do błędu doszło po stronie organu na etapie tworzenia paczki eADM i przekazywania skargi do Sądu. Wobec tego Sąd uznał, że wniosek skarżącej o wymierzenie grzywny zasługiwał na uwzględnienie, albowiem skarga została przekazana do Sądu jako niekompletna. Na powyższe postanowienie organ wniósł zażalenie. W zażaleniu podniósł, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że po stronie organu nastąpiło "zaniedbanie", i doszło do "błędu po stronie organu na etapie tworzenia paczki eADM". Sąd w swoich rozważaniach nie wziął bowiem pod uwagę stanowiska wyrażonego w piśmie NASK, a które zostało dołączone do akt niniejszej sprawy w związku ze skargą złożoną przez skarżącą. W piśmie z dnia [...] grudnia 2024 r. NASK stwierdził bowiem, że w przypadku gdyby nastąpiło przekazywanie plików w formie plików skompresowanych do formatu .zip, powinien on zostać opatrzony podpisem elektronicznym. Organ wskazał, że stoi na stanowisku, że § 7 rozporządzenia nie przewiduje przekazywania w paczce eADM plików poddanych kompresji. W niniejszej sprawie Fundacja [...] nie opatrzyła pliku podpisem elektronicznym pliku poddanego kompresji (tj. pliku z formatem .zip), a podpisała tylko poszczególne pliki (jak np. pełnomocnictwo). Organ natomiast nie mógł samodzielnie ingerować w plik .zip, gdyż opatrzenie go podpisem elektronicznym świadczyłoby o jego uwierzytelnieniu przez organ, a nie przez Fundację [...], która jest autorem (wystawcą) plików, co byłoby nieuprawnionym działaniem ze strony organu. Paczka eADM tworzona jest na podstawie rozporządzenia z dnia 27 maja 2019 r. i dopuszcza uwierzytelnianie dokumentów, ale tych, które stanowią akta sprawy, tj. wytworzonych przez organ, a nie innych, których autorem jest podmiot trzeci. Zdaniem organu nie można twierdzić, że z winy organu doszło do nieprzekazania załączników do skargi, Sąd sam bowiem podkreśla, że załączniki otrzymał, ale pracownicy Sądu nie mogli ich otworzyć. Gdyby wówczas Sąd poinformował NIK o problemach z otwarciem pliku organ mógłby przesłać je w inny sposób. Organ podkreślił, że skarżąca we wniosku o wymierzenie grzywny z dnia [...] grudnia 2024 r. sama stwierdziła, że w wyniku nieznanych przyczyn załącznik nie dodał się do pisma. Te nieznane przyczyny to właśnie brak podpisanego pliku z rozszerzeniem .zip. W związku z tym skarżąca złożyła skargę do NASK - twórcy systemu EZD, gdyż była przekonana, że załączniki do pisma przewodniego będącego odpowiedzią na wezwanie Sądu dodała poprawnie. Powyższe potwierdza zatem błąd w załączniku do skargi - plik .zip był bowiem niepodpisany, dlatego nie załączył się do skargi gdy Fundacja [...] wysyłała pismo ePUAPem bezpośrednio do Sądu. Nastąpiła zatem ta sama sytuacja, gdy organ przekazywał skargę - skarga załączyła się do pisma przewodniego, gdyż była podpisana, a załączniki nie, gdyż były umieszczone w pliku .zip, który nie był podpisany. Przedmiotową tezę potwierdza także sama skarżąca we wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. twierdząc, że skarżąca miała już dwukrotnie, w innych sprawach, styczność z sytuacją, gdy przy tworzeniu paczki sądowej w systemie EZDRP nie załączały się załączniki w formacie .zip. W ocenie organu nie jest zatem zrozumiałe karanie organu za błąd techniczny, który był wynikiem spowodowanym przez niekompatybilność systemów. Skarżąca nie ma bowiem obowiązku tworzenia plików w określony sposób. Jednie ww. rozporządzenie obowiązki przy przekazywaniu skargi nakłada na organ (a nie na skarżących), stąd możliwe błędy systemowe. Skoro bowiem skarga trafiła do organu, i po rozpakowaniu pliku organ miał pełny podgląd do załączników, nie mógł się spodziewać, że Sąd plików tych nie widzi mimo, że są dołączone do skargi. Można to porównać do sytuacji gdyby wysłać e-mail z załącznikiem, który byłby widoczny na skrzynce pocztowej organu, natomiast niewidoczny w systemie Sądu. Wówczas nie można mówić o nieprzekazaniu takiego załącznika i słuszności wymierzonej grzywny, ale o błędzie technicznym spowodowanym odmiennością systemów informatycznych. W odpowiedzi na zażalenie skarżąca podniosła, że z pisma otrzymanego przez skarżącą od NASK wynika, że niezałączanie pliku .zip jest prawidłowym działaniem systemu EZD zgodnym z przepisami. Tym samym organ nie powinien załączać pliku .zip a zawarte w nim pliki. Nie można więc uznać, że NIK załączył plik a ten w sądzie się nie wyświetla, gdyż w stanie faktycznym przy próbie załączenia pliku .zip ten się nie załącza, podobnie jak inne pliki, które zgodnie z przepisami nie tworzą akt sprawy. Skarżąc podała, że w momencie składania skargi nie miała jeszcze wiedzy, że takie działanie systemu EZD jest zgodne z prawem. Stąd z uczciwości wątpliwości te zostały przekazane do Sądu, jako potencjalnie istotna przy miarkowaniu wymiaru grzywny. Postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r., sygn. akt II SO/Wa 46/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu powyższego zażalenia uchylił postanowienie z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt II SO/Wa 46/24. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zażalenie organu jest oczywiście uzasadnione. Sąd wyjaśnił, że wymierzając grzywnę postanowieniem z dnia 30 stycznia 2025 r. stwierdził, że w trakcie przekazywania skargi do Sądu doszło do błędu po stronie organu na etapie tworzenia paczki eADM. W wyniku tego do Sądu nie zostały przekazane załączniki do skargi. Sąd uznał jednak, że rację ma organ wskazując, iż sytuacja ta mogła być spowodowana, tym że załączniki do skargi stanowiły pliki skompresowane w formacie .zip. Organ wyjaśnił przy tym, że nie miał świadomości, że załączniki do skargi, po ich przekazaniu wraz ze skargą, nie są widoczne dla Sądu. Sytuacja ta wynikła zatem z problemów technicznych. Skarżąca nie miała świadomości, że dołączenie załączników do skargi w formacie .zip może rodzić problemy z ich dalszym przekazywaniem. Z kolei organ nie był świadomy, że załączniki do skargi, po jej przekazaniu do Sądu, nie mogą zostać pobrane przez Sąd. Jednocześnie Sąd w związku z problemem z pobraniem tych załączników nie wyjaśniał tej sytuacji z organem. Zdaniem Sądu okoliczności te wskazują, że w sprawie nie tyle mamy do czynienia z niewykonaniem przez organ w całości obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., ale z problemami technicznymi wynikającymi z zastosowanego przez skarżącą formatu zapisu załączników do skargi. Sprawa z wniosku o wymierzenie grzywny została ponownie zarejestrowana pod sygnaturą II SO/Wa 26/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepisy szczególne mogą przewidywać wyjątki od wskazanej zasady, ustalając inne terminy przekazywania skarg do sądu przez organy administracji publicznej. W związku z tym, że skarga, której dotyczy wniosek o wymierzenie grzywny, dotyczy dostępu do informacji publicznej w sprawie ma zastosowanie przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p., mający charakter przepisu szczególnego. Zgodnie z tym przepisem przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania przez organ skargi. Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Uprawnienie sądu do nałożenia na organ administracji grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., aktualizuje się zatem w razie łącznego spełnienia dwóch warunków: naruszenia obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenia stosownego wniosku przez skarżącego. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. Podnieść też należy, że obowiązek przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy ma charakter bezwzględny i sama motywacja organu pozostaje bez znaczenia pod kątem możliwości nałożenia grzywny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2021 r., sygn. akt III OZ 1104/21). NSA w uzasadnieniu wskazanej wyżej uchwały z 3 listopada 2009 r. II GPS 3/09 wskazuje, że ustanowienie terminu na dopełnienie obowiązku przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie, a organ musi dochować terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Należy też zauważyć, że grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, wobec tego nawet w przypadku spełnienia wskazanych tamże przesłanek, sąd nie jest zobligowany do orzeczenia grzywny. Obowiązkiem sądu jest uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy. Wniosek o wymierzenie grzywny złożony przez skarżącą w niniejszej sprawie dotyczy skargi na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Sprawa z tej skargi została zarejestrowana w Sądzie pod sygnaturą akt II SA/Wa 1462/24. Z akt tej sprawy wynika, że skarga wpłynęła do organu w dniu [...] sierpnia 2024 r. W dniu [...] września 2024 r. została udzielona odpowiedź na skargę oraz przekazana została do Sądu skarga wraz z aktami sprawy. Organ zrealizował zatem obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie określonym w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. U podstaw złożonego przez skarżącą wniosku o wymierzenie grzywny jest zarzut, że organ nie wykonał w całości obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., albowiem nie przekazał załączników do skargi w postaci pełnomocnictwa oraz wydruku wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej. Wyjaśnić należy, że skarga wraz z odpowiedzią na skargę zostały przekazane do Sądu drogą elektroniczną. Po przekazaniu do Sądu skargi jej załączniki nie mogły zostać pobrane przez pracowników Sądu. Sytuacja ta zinterpretowana została jako błąd skarżącej na etapie dołączania pliku do skargi i spowodowała wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1003), dalej "rozporządzenie", skargę oraz odpowiedź na skargę organ przekazuje w formie lub postaci, w jakiej zostały sporządzone. Skargę lub odpowiedź na skargę sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego organ przekazuje do elektronicznej skrzynki podawczej sądu (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie do treści § 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia w przypadku gdy akta sprawy są prowadzone w postaci elektronicznej, organ przekazuje akta sprawy w sposób, o którym mowa w § 7 ust. 1, wraz ze skargą lub odpowiedzią na skargę sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego, do elektronicznej skrzynki podawczej sądu. Z kolei § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że akta sprawy prowadzone w postaci elektronicznej przekazuje się jako wyodrębniony z systemu elektronicznego zarządzania dokumentacją, w rozumieniu przepisów o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, zbiór dokumentów obejmujących akta sprawy, zwany dalej "paczką eADM". Rozpatrując wniosek o wymierzenie grzywny powtórzyć należy argumentację, która legła u podstaw uchylenia przez Sąd postanowienia z dnia 30 stycznia 2025 r., którym Sąd pierwotnie wymierzył organowi grzywnę. Wymierzając grzywnę postanowieniem z dnia 30 stycznia 2025 r. Sąd stwierdził, że w trakcie przekazywania skargi do Sądu doszło do błędu po stronie organu na etapie tworzenia paczki eADM. W wyniku tego do Sądu nie zostały przekazane załączniki do skargi. Zasadnie jednak organ zwraca uwagę, że sytuacja ta mogła być spowodowana, tym że załączniki do skargi stanowiły pliki skompresowane w formacie .zip. Organ wyjaśnił przy tym, że nie miał świadomości, że załączniki do skargi, po ich przekazaniu wraz ze skargą, nie są widoczne dla Sądu. Sytuacja ta wynikła zatem z problemów technicznych. Skarżąca nie miała świadomości, że dołączenie załączników do skargi w formacie .zip może rodzić problemy z ich dalszym przekazywaniem. Z kolei organ nie był świadomy, że załączniki do skargi, po jej przekazaniu do Sądu, nie mogą zostać pobrane przez Sąd. Jednocześnie Sąd w związku z problemem z pobraniem tych załączników nie wyjaśniał tej sytuacji z organem. Okoliczności te wskazują, że w sprawie nie tyle mamy do czynienia z niewykonaniem przez organ w całości obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., ale z problemami technicznymi wynikającymi z zastosowanego przez skarżącą formatu zapisu załączników do skargi. W związku z tym, że sprawie nie doszło do niewykonania przez organ obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd uznał że wniosek o wymierzenie grzywny nie zasługiwał na uwzględnienie. Brak jest bowiem podstaw do wymierzania organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.