II SO/Wa 29/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku postanawia - odmówić ustanowienia adwokata - Przedmiotem skargi R. S. jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku. W sprawie tej skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.). Podkreślenia wymaga jednakże, iż zgodnie z art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Stwierdzić oczywistą bezzasadność skargi można zatem wówczas, gdy przepisy prawa znajdujące w danej sprawie zastosowanie w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia skargi. Oczywista bezzasadność, o której mowa w powołanym wyżej przepisie, zachodzi również w przypadku niedopuszczalności skargi. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Jedną z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji jest wyczerpanie toku instancji w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Przepis art. 52 § 1 P.p.s.a. wyraźnie stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator albo Rzecznik Praw Obywatelskich. W przedmiotowej sprawie od decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku stronie przysługiwało prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja Prezesa ZUS zawiera prawidłowe pouczenie w tym zakresie. Niewyczerpanie przez skarżącego w postępowaniu przed organem administracji publicznej środka zaskarżenia czyni skargę na wymienioną wyżej decyzję oczywiście bezzasadną. Z tego względu prawo pomocy nie może być wnioskodawcy przyznane. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 254 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.