II SO/Wa 31/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2013 r. wniosku Z. L. o uzupełnienie co do kosztów postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II SO/Wa 31/13, wydanego w sprawie z wniosku Z. L. o wymierzenie Prezesowi Sądu Rejonowego [...] grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy (sygn. akt II SAB/Wa 187/12) postanawia - odmówić uzupełnienia postanowienia - Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II SO/Wa 31/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Z. L. o wymierzenie Prezesowi Sądu Rejonowego [...] grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy (sygn. akt II SAB/Wa 187/12). Wniosek został odrzucony z powodu nieuiszczenia przez skarżącego należnego wpisu. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 29 lipca 2012 r. W dniu 5 sierpnia 2013 r. skarżący złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pismo, w którym zwrócił się do Sądu o uzupełnienie ww. postanowienia o orzeczenie dotyczące kosztów sądowych. Uzasadniając powyższe żądanie skarżący podniósł, iż wniosek o wymierzenie organowi grzywny podlega wpisowi, a wpis ten nie został uiszczony. W tej zaś sytuacji Sąd, na podstawie art. 223 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinien nakazać ściągnąć tę opłatę od strony. Ponadto skarżący stwierdził, że zgodnie z art. 212 § 2 tejże ustawy, opłaty sądowe są dochodami budżetu państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 166 P.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożony w niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie postanowienia o orzeczenie co do kosztów jest niezasadny i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wniosek o uzupełnienie orzeczenia dotyczy tylko dwóch sytuacji, a mianowicie sytuacji, w której sąd nie orzekł o całości skargi albo sytuacji, w której sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścił z urzędu. Zatem w każdym innym przypadku niż sytuacji pierwsza, wyrok (postanowienie) podlega uzupełnieniu tylko o tego rodzaju orzeczenie, które sąd obowiązany był zamieścić z urzędu. Skarżący wnioskiem o uzupełnienie objął postanowienie, którym odrzucono jego wniosek o wymierzenie organowi grzywny z uwagi na nieuiszczenie należnego wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Skarżący domaga się przy tym, aby Sąd uzupełnił postanowienie nie o orzeczenie co do zwrotu kosztów, ale o orzeczenie co do ściągnięcia wpisu sądowego od strony w oparciu o przepis art. 223 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że skarżący domaga się uzupełnienia postanowienia o orzeczenie, którym Sąd miałby nakazać ściągnięcie nieuiszczonej kwoty wpisu, a żądanie uzupełnienia kieruje wobec postanowienia, którym jego wniosek, jako nieopłacony, został uznany za niedopuszczalny i odrzucony. W konsekwencji skarżący powołuje się na taki przepis ustawy, który w ogóle nie ma zastosowania w sytuacji, gdy Sąd ogranicza się do badania dopuszczalności wniosku i odrzuca go z przyczyny określonej w art. 220 § 3 P.p.s.a. Cały bowiem przepis art. 223 P.p.s.a., w odróżnieniu od przepisu art. 220 P.p.s.a., dotyczy sytuacji powstałych już w toku postępowania (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2011, str. 935), czyli dotyczy tylko takich sytuacji, w których sąd administracyjny przyjmuje skargę do rozpoznania i przechodzi do etapu rozstrzygania sprawy (fazy merytorycznego orzekania). Nie dotyczy natomiast sytuacji, gdy sąd administracyjny kończy postępowanie na etapie oceny dopuszczalności skargi, odrzucając ją właśnie z powodu jej nieopłacenia przez stronę. W tego rodzaju sytuacji zastosowanie przez sąd administracyjny przepisu art. 220 § 3 P.p.s.a. wyłącza zastosowanie przepisu art. 223 § 2 P.p.s.a. Z tego powodu, na podstawie art. 157 w zw. z art. 64 § 3 i art. 166 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.