II SO/Wa 31/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o wymierzenie grzywny N. Centrum Medycznemu w N. za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 10 lipca 2015 r. na bezczynność N. Centrum Medycznego w N. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia wymierzyć N. Centrum Medycznemu w N. grzywnę w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych. Pismem z dnia 12 maja 2016 r. A. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny N. Centrum Medycznemu w N.za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 10 lipca 2015 r. na bezczynność Centrum Medycznego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 27 listopada 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w dniu 10 lipca 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem N. Centrum Medycznego w N. na bezczynność organu, przy czym NCM nie przekazał do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, mimo obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Pismem z dnia 26 maja 2016 r. N. Centrum Medyczne w N. udzieliło odpowiedzi na wniosek. Wskazało, że N. Centrum Medyczne w N. nigdy nie otrzymało skargi na bezczynność, a o jej istnieniu podmiot ten dowiedział się z treści wniosku o ukaranie grzywną. Podniesiono, że w załącznikach do wniosku skarżącego dołączono potwierdzenie odbioru z dnia 24 lipca 2015 r. przez pracownika sekretariatu podmiotu leczniczego, jednakże w przesyłce z tego dnia znajdowały się jedynie załączniki, bez pisma przewodniego. W związku z tym Dyrektor NCMnie mógł odnieść się do treści skargi, jak również przekazać akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z treścią odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do nadesłania dowodu wskazującego na fakt złożenia skargi do N. Centrum Medycznego w N. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 12 lipca 2016 r. przedłożyła poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię dowodu potwierdzenia odbioru w dniu 24 lipca 2015 r. przez NCM przesyłki nadanej dnia 23 lipca 2015 r. zawierającej skargę na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 27 listopada 2014 r. Pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że stanowi to dowód złożenia skargi na bezczynność NCM w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 27 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). W uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 P.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Rozstrzygając, sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Na wstępie wskazania wymaga, że Sąd przyjął, iż do N. Centrum Medycznego w N.w dniu 24 lipca 2015 r. wpłynęła skarga A. R. na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 27 listopada 2014 r. Potwierdza to dowód nadania przedłożony przez pełnomocnika skarżącego. Nadto z odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny pełnomocnik organu jednoznacznie oświadczył, że w przesyłce odebranej w dniu 24 lipca 2015 r. przez pracownika sekretariatu znajdowały się załączniki bez pisma przewodniego. Z odpisu skargi na bezczynność organu z dnia 10 lipca 2015 r. złożonej przy wniosku o wymierzenie grzywny wynika, że jednym z załączników do wniesionej skargi był także odpis skargi wraz z załącznikami (załącznik nr 8). Przyjmując zatem nawet, że w przesyłce brak było oryginału skargi z dnia 10 lipca 2015 r., którą pełnomocnik NCM traktuje jako pismo przewodnie, nie ulega najmniejszej wątpliwości, że NCM dysponowało odpisem skargi na bezczynność, którą obowiązane było przekazać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W świetle powyższego wniosek A. R. o wymierzenie grzywny N.Centrum Medycznemu w N. za nieprzekazanie sądowi w ustawowym terminie skargi z dnia 10 lipca 2015 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest zasadny. Do dnia rozpoznania niniejszego wniosku, skarga nie została przekazana do Sądu przez N. Centrum Medyczne w N.. Nie nadesłano też odpowiedzi na skargę i akt niezbędnych do jej rozpatrzenia. Organ nie wypełnił zatem ustawowego obowiązku. Skoro zatem przedmiotowa skarga wpłynęła do NCM w dniu 24 lipca 2015 r., to termin do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. upływał w dniu 10 sierpnia 2015 r. Do dnia rozpoznania niniejszego wniosku skarga nie została przekazana przez NCM do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Z uwagi na to, że w sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności, które uniemożliwiły N. Centrum Medycznemu w N. (podmiotowi zobowiązanemu w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej) przekazanie skargi w ustawowym terminie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaszła podstawa do wymierzenia grzywny. Na wymierzenie grzywny i jej wysokość miało wpływ tak dotychczasowe niewypełnienie przez N. Centrum Medyczne w N.ustawowego obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak też czas, jaki upłynął od wniesienia skargi i brak uzasadnionego usprawiedliwienia w zakresie przekroczenia tego terminu. Sąd wskazuje przy tym, że przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2016 r. M.P. z 2016 r., poz. 145) wyniosło 3.899,78 zł (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.