II SO/Wa 36/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. O. o wymierzenie grzywny Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy postanawia: 1. wymierzyć Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych. 2. zasądzić od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz P. O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 17 sierpnia 2017 r. P. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 30 czerwca 2017 r. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy. Wnioskodawca podał, że skargę na bezczynność złożył w dniu 30 czerwca 2017 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP, co oznacza, że dotarła ona do organu tego samego dnia. Jednakże z uwagi dzień jej złożenia (piątek) oraz godzinę, należy przyjąć, że skarga faktycznie wpłynęła do organu dnia 3 lipca 2017 r. (poniedziałek). Prezes UOKiK przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę z naruszeniem ustawowego 15 dniowego terminu, do dnia 1 sierpnia 2017 r. dokumenty nadal nie wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na wniosek Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o odrzucenie wniosku, ewentualnie o oddalenie wniosku, względnie o wymierzenie grzywny w minimalnej wysokości. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 31 lipca 2017 r. przekazał Sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Podał, że 14-dniowe opóźnienie w przekazaniu skargi nie wywołało niekorzystnych skutków dla skarżącego. Z analizy skargi wynika, że intencją skarżącego było przede wszystkim uzyskanie informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z dnia 8 czerwca 2017 r. Informacja ta udostępniona została skarżącemu w żądanym zakresie oraz w formie zgodnej ze złożonym wnioskiem 7 lipca 2017 r. Ponadto organ przekazał Sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 31 lipca 2017 r., zatem ponad dwa tygodnie przed złożeniem przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny. Powyższe okoliczności przemawiają za oddaleniem wniosku o wymierzenie grzywny. Organ wskazał, że opóźnienie w przekazaniu w niniejszej sprawie skargi było zdarzeniem incydentalnym. Wynikało z przeoczenia, błędnego zakwalifikowania sprawy przez referenta sprawy dokonującego wstępnej analizy skargi, a w konsekwencji omyłkowego zastosowania ogólnego 30-dniowego terminu określonego w art. 54 P.p.s.a., zamiast 15-dniowego terminu określonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), powoływanej dalej jako P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1769) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OZ 621/10 publ. cbois.nsa.gov.pl). W uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 P.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Rozstrzygając, sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Skarga P. O. z dnia 30 czerwca 2017 r. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej wpłynęła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w dniu 30 czerwca 2017 r. Potwierdza to wydruk z platformy e-PUAP. Zatem termin do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. upływał w dniu 15 lipca 2017 r. W związku z tym, że była to sobota, przyjąć należy, że termin ten upłynął w poniedziałek 17 lipca 2017 r. Skarga wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 31 lipca 2017 r., a zatem 14 dni po upływie ustawowego terminu. W świetle powyższego oraz z uwagi na to, że w sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności, które uniemożliwiły podmiotowi zobowiązanemu w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej przekazanie skargi w ustawowym terminie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaszła podstawa do wymierzenia grzywny. Przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Nieprzekazanie skargi ogranicza stronie skarżącej możliwość realizacji jej konstytucyjnego prawa do sądu. Na wysokość grzywny miało wpływ wypełnienie przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustawowego obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak też czas, jaki upłynął od wniesienia skargi do dnia jej przekazania. Sąd wziął też pod uwagę, że opóźnione działanie organu nie miało na celu faktycznego pozbawienia strony prawa do Sądu, a było wynikiem błędu, omyłkowego zastosowania 30-dniowego terminu. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2016 r. M.P. z 2017 r., poz. 183) wyniosło 4.047,21 zł (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Z przyczyn wskazanych wyżej, w ocenie Sądu, wymierzenie grzywny w wysokości 200 złotych pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a.