II SO/Wa 36/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o wymierzenie Ministrowi Zdrowia grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia [...] kwietnia 2019 r., odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych postanawia: 1. wymierzyć Ministrowi Zdrowia grzywnę w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych), 2. zasądzić od Ministra Zdrowia na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. D. w dniu [...] lipca 2019 r. (data prezentaty Sądu) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Ministrowi Zdrowia za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 30 kwietnia 2019 r. na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że na początku roku 2019 w urzędzie miała miejsce reorganizacja, a zmiany dotyczyły wielu aspektów jego funkcjonowania, w tym zakresu właściwości rzeczowej wszystkich komórek organizacyjnych w Ministerstwie, zmiany zakresu obowiązków pracowników oraz miejsca wykonywania przez nich pracy. Nadto organ udzielił skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na złożony wniosek o udostepnienie informacji publicznej i wbrew twierdzeniom skarżącego nie chciał przewlekać postępowania, ani uniemożliwiać Sądowi rozpoznania skargi, a zaistniała sprawa miała charakter incydentalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny. Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W myśl zaś art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Powołane wyżej przepisy przewidują dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie organowi grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania wskazanych wyżej dokumentów sądowi administracyjnemu w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny. Przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązek przekazania Sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma bowiem charakter bezwzględny. Natomiast sąd, rozpoznając sprawę z wniosku o wymierzenie organowi grzywny za niedopełnienie obowiązków z art. 54 § 2 P.p.s.a., winien wziąć pod uwagę wszystkie jej okoliczności, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ tych obowiązków, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco–restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06, publ., jw.). Wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy w ustawowym terminie, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. jw.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarga M. D. z dnia 30 kwietnia 2019 r. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została złożona osobiście przez skarżącego w biurze podawczym Kancelarii Ministerstwa Zdrowia w tej samej dacie. Oznacza to, że organ winien przekazać do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej w dniu 15 maja 2019 r. Natomiast, jak wynika z akt sprawy, skarga z dnia 30 kwietnia 2019 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi została przekazana przez organ w dniu 28 sierpnia 2019 r. (data stempla na prezentacie Sądu, k-67 akt sprawy), wraz z odpowiedzią na wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, a więc 105 dni po terminie. Zatem zaistniały podstawy do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Grzywnę, zgodnie z art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2019 r. (M. P. z 2019 r., poz. 154), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2018 r. wyniosło 4.585,03 zł, zatem górna granica grzywny wynosi 45.850,30 zł. Przy określaniu wysokości grzywny w kwocie 200 zł Sąd miarkował jej wysokość, z jednej strony biorąc pod uwagę zwłokę w realizacji obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy, charakter sprawy, a z drugiej - fakt przekazania skargi do Sądu wraz z wymaganymi dokumentami oraz to, że przekroczenie terminu ustawowego wynikało z trudności związanych z reorganizacją urzędu, a nie ze złej woli organu, który rozpoznał wniosek skarżącego i udzielił mu odpowiedzi. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.