II SO/Wa 4/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. D. o wymierzenie grzywny Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi L. D. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wniosków z dnia 10 sierpnia 2007 r. i 27 września 2007 r. o udostępnienie informacji publicznej. postanawia 1. wymierzyć Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w wysokości 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych), 2. zasądzić na rzecz L. D. od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 4 stycznia 2008 r. L. D. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, opatrzone tą samą datą, pismo, uzupełnione następnie pismem z dnia 16 stycznia 2008 r., w którym zawarł wniosek o wymierzenie grzywny Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. nieudzielenie w terminie odpowiedzi na skargę i nieprzekazanie jej Sądowi wraz ze skargą i aktami sprawy. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie podjął, w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, czynności mających na celu rozpatrzenie jego wniosku z dnia 10 sierpnia 2007 r. o udostępnienie informacji publicznej, a następnie już po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność w tym zakresie nie wypełnił nałożonych na niego przepisem art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązków. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wnosząc o jego nieuwzględnienie wskazał, iż kwestia rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 10 sierpnia 2007 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jest przedmiotem skargi L. D. z dnia 17 października 2007 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podał, że sprawa z tej skargi oznaczona jest sygn. II KO/Wa 401/07, a do skargi Minister ustosunkował się w odpowiedzi sporządzonej w dniu 31 grudnia 2007 r. dodając, że akta sprawy pozostają w dyspozycji Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przy czym mając na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) ustawodawca art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił przewidziany w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do 15 dni. Wniosek o wymierzenie grzywny rozpatrywany w niniejszej sprawie dotyczy nieterminowego wykonania obowiązku przekazania do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w sprawie dostępu do informacji publicznej, a więc ustalenia terminowości wykonania tego obowiązku należy dokonać mając na względzie termin piętnastodniowy, a nie jak to przyjęły strony termin trzydziestodniowy. W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przewidziany w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Musi przy tym przekazać dokładnie te dokumenty, które wymieniono zarówno w treści art. 54 § 2 ww. ustawy, jak i w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z akt sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 sierpnia 2007 r. i 27 września 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 10/08 (poprzednio II KO/Wa 401/07) wynika, że organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiedź na skargę i akta w dniu 2 stycznia 2008 r. (datownik Biura Podawczego na pierwszej stronie odpowiedzi na skargę, k.14 akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 10/08). Zestawiając zatem powyższą datę z datą wpływu skargi do organu, która to data przypadła na 6 listopada 2007 r. (potwierdzenie odbioru z pieczęcią Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji na k. 9 akt sprawy II SAB/Wa 10/08) stwierdzić należy, że organ nałożony na niego obowiązek wykonał z przekroczeniem terminu piętnastu dni, a opóźnienie wyniosło czterdzieści dwa dni, bowiem ostatni dzień terminu przypadał na 21 listopada 2007 r. Co więcej w dniu 4 stycznia 2008 r. Sąd wezwał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do zwrotu oryginału skargi L. D. z dnia 17 października 2007 r., a pismem z dnia 28 stycznia 2008 r. wezwał organ do uzupełnienia akt administracyjnych przez nadesłanie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii wniosków L. D. z dnia 10 sierpnia 2007 r. i 27 września 2007 r., a także dokumentu potwierdzającego datę doręczenia skarżącemu pisma z dnia 19 października 2007 r. nr [...] . Jednocześnie w ostatnim z wymienionych wezwań Sąd wyjaśnił, że załączniki skarżącego nie stanowią akt sprawy. Oznacza to, że przedmiotem wezwań były tego rodzaju dokumenty, które są konieczne do rozpoznania sprawy (art. 133 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 ustawy sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Niemniej jednak, co należy podkreślić, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy (czy w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej - z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco - restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenie wystarcza niewykonanie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jakkolwiek w niniejszej sprawie organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazał określone w art. 54 § 2 ustawy dokumenty w ciągu 42 dni od dnia otrzymania skargi, to mając na względzie szczególną regulację art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy zarazem zaznaczyć, że przekazanie to nastąpiło z przeszło dwukrotnym przekroczeniem zakreślonego w nim terminu. Wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie ma zatem przede wszystkim charakter represyjny, co jest zgodne także z ratio legis uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, w której tak ustalono terminy postępowania w sprawach prawa dostępu do informacji publicznej oraz jego ochrony sądowej, aby jej udzielenie, odmowa, czy też kontrola sądowa następowała stosunkowo szybko, a tym samym, aby utrzymany był jej prawno –podmiotowy, gwarancyjny charakter. Stąd też w sytuacji, gdy skarga oraz odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy, została przekazana do Sądu z tak znacznym opóźnieniem, a złożone do Sądu akta wymagały dodatkowego uzupełnienia, odstąpienie od wymierzenie grzywny przeczyłoby przypisanej tej instytucji funkcji. Tym bardziej, że organ w ogóle nie wyjaśnił, przyczyn powstałego uchybienia terminowi w przekazaniu wymaganych ustawowo dokumentów. Ustalone tym samym w sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji przepisu art. 55 ustawy i z tej przyczyny Sąd uznał wniosek L. D. za uzasadniony. Sąd wziął pod uwagę, iż organ ostatecznie wykonał przewidziany w ustawie obowiązek w sposób umożliwiający rozpoznanie sprawy i wymierzył grzywnę w wysokości 2.700 zł. Dodać należy, że jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2008 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2007 r. M.P. Nr 13, poz. 139) wyniosła 2.691,03 zł (art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1, oraz art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 wyżej wymienionej ustawy.