II SO/Wa 5/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 5/07 o wymierzeniu P. K. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia - odrzucić zażalenie- Sygn. akt II SO/Wa 5/07 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 5/07 o wymierzeniu P. K. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia - odrzucić wniosek- W dniu 12 października 2007r. P. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 5/07 o wymierzeniu P.K. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę i jednocześnie złożył, skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. zażalenia. We wniosku o przywrócenie terminu P. K. zakwestionował prawidłowość dokonanego przez Sąd, przy doręczeniu zaskarżonego postanowienia, pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia. Stwierdził, iż pouczenie to jest błędne, bowiem właściwym środkiem odwoławczym przysługującym od tego rodzaju orzeczenia jest zażalenia, które winno być złożone w terminie siedmiu dni od jego doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. W myśl bowiem art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zażalenie P.K. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia zostało złożone na postanowienie o wymierzeniu grzywny w trybie art. 55 § 1 powołanej ustawy, które jest postanowieniem kończącym postępowanie, przysługuje więc od niego skarga kasacyjna, a to w konsekwencji oznacza, że wniesione zażalenie jest niedopuszczalne. Taki też pogląd został wypracowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (między innymi w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2006r. sygn. akt I OZ 1328/05, z dnia 16 maja 2006r. I OZ 650/06, z dnia 5 października 2006r. sygn. akt II OSK 1226/06, z dnia 9 listopada 2007r. sygn. akt I OZ 821/07 – wszystkie niepublikowane, czy też w opublikowanym w ONSAiWSA 2006/6/156 postanowieniu z dnia 5 lipca 2006r. sygn. akt II OSK 1024/06). Nie ma przy tym zastosowania art. 194 § 1 pkt 10 ustawy, według którego na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie wymierzenia grzywny przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten dotyczy bowiem postanowień wydawanych w toku postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł potraktować wniesionego zażalenia jako skargi kasacyjnej i nadać w tym zakresie dalszego biegu postępowaniu międzyinstancyjnemu. Wprawdzie zażalenie zostało sporządzone przez podmiot uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej, niemniej jednak zarówno treść zażalenia, jak i treść wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia – jednoznacznie wskazujące na charakter tego pisma - wykluczają możliwość przyznania mu konstrukcji skargi kasacyjnej (art. 176 ustawy). Trzeba przede wszystkim podkreślić, że wniesiony środek zaskarżenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu sporządził podmiot profesjonalny – P. K. – wymieniając w jego treści konkretne przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; przy czym nie ograniczył się wyłącznie do ich powołania (art. 55 § 1, art. 173 § 1, art. 194 § 1 pkt 10 oraz art. 63), ale dokonał ich wykładni w taki sposób, aby uzasadnić przyjęte przez siebie stanowisko, zgodnie z którym od kwestionowanego orzeczenia Sądu przysługuje właśnie zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Nadto wyraźnie podważył prawidłowość pouczenia Sądu co do przysługującego środka zaskarżenia przyjmując to za okoliczność dającą podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Dlatego tak stanowcze sformułowania użyte w powyższych pismach procesowych uniemożliwiają uznanie wniesionego zażalenia za skargę kasacyjną. Toteż Sąd, będąc związany treścią ww. pism był zobowiązany do ich rozpatrzenia zgodnie z wyrażoną w nich wolą strony. Z tych względów, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji. Sygn. akt II SO/Wa 5/07 UZASADNIENIE W dniu 12 października 2007r. P.K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 5/07 o wymierzeniu P. K. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę i jednocześnie złożył, skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. zażalenia. We wniosku o przywrócenie terminu P. K. zakwestionował prawidłowość dokonanego przez Sąd, przy doręczeniu zaskarżonego postanowienia, pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia. Stwierdził, iż pouczenie to jest błędne, bowiem właściwym środkiem odwoławczym przysługującym od tego rodzaju orzeczenia jest zażalenia, które winno być złożone w terminie siedmiu dni od jego doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminy jest niedopuszczalny. Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wniosek o przywrócenie terminu musi być złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu łącznie z czynnością, której strona nie dokonała w terminie. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy strony oraz powstanie ujemnych dla niej skutków w zakresie postępowania sądowego. W myśl zaś art. 88 tej ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu jest dopuszczalny. Niedopuszczalność wniosku sprowadza się do braku koniecznych warunków umożliwiających jego rozpatrzenie bądź też łączy się z niedopuszczalnością samej czynności nim objętej. O niedopuszczalności wniosku można zatem, w szczególności, mówić w sytuacji, gdy ustawa regulując daną sytuację procesową w ogóle nie przewiduje możliwości dokonania określonej czynności, a tym samym wyklucza możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania. Przypadek taki zachodzi właśnie na gruncie niniejszej sprawy. W myśl bowiem art. 173 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zażalenie P. K. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia zostało złożone na postanowienie o wymierzeniu grzywny w trybie art. 55 § 1 powołanej ustawy, które jest postanowieniem kończącym postępowanie, przysługuje więc od niego skarga kasacyjna, a to w konsekwencji oznacza, że wniesione zażalenia jest niedopuszczalne. Taki też pogląd został wypracowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (między innymi w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2006r. sygn. akt I OZ 1328/05, z dnia 16 maja 2006r. I OZ 650/06, z dnia 5 października 2006r. sygn. akt II OSK 1226/06, z dnia 9 listopada 2007r. sygn. akt I OZ 821/07 – wszystkie niepublikowane, czy też w opublikowanym w ONSAiWSA 2006/6/156 postanowieniu z dnia 5 lipca 2006r. sygn. akt II OSK 1024/06). Nie ma przy tym zastosowania art. 194 § 1 pkt 10 ustawy, według którego na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie wymierzenia grzywny przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten dotyczy bowiem postanowień wydawanych w toku postępowania. Mimo, iż postanowieniem z dnia 5 września 2007r. Sąd zakończył postępowanie w sprawie z wniosku o wymierzenie grzywny i prawidłowo pouczył strony o przysługującym środku zaskarżenia, to P. K. zakwestionował to pouczanie i wniósł zamiast skargi kasacyjnej zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, czyli złożył środek zaskarżania niedopuszczalny z mocy ustawy, składając zarazem podlegający odrzuceniu wniosek o przywrócenie terminu. Z tych względów, na podstawie art. 88 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.