II SO/Wa 50/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II SO/Wa 50/14 w sprawie z wniosku A. Z. o wymierzenie Dyrektorowi Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi dnia z 1 lipca 2014 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: - odmówić przywrócenia terminu - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II SO/Wa 50/14 w pkt 1 wymierzył Dyrektorowi Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] grzywnę w wysokości [...] zł, a w pkt 2 zasądził na rzecz A. Z. od Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] kwotę 340 zł złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 24 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o sprostowanie pkt 2 sentencji powyższego postanowienia, wskazując, że na zasądzoną kwotę winien złożyć się wpis sądowy (100 zł), koszt zastępstwa procesowego (240 zł) oraz koszt opłaty skarbowej (17 zł). Zatem w ocenie pełnomocnika doszło do błędu rachunkowego poprzez, złe zsumowanie powyższych kosztów. W dniu 7 listopada 2014 r. Sąd postanowieniem sygn. akt II SO/Wa 50/14 odmówił sprostowania sentencji postanowienia. Sąd wyjaśnił, że nierozstrzygnięcie w sentencji orzeczenia niektórych roszczeń (w tym należnych kosztów) może być przedmiotem wniosku o uzupełnienie tego orzeczenia, nie może natomiast służyć za przesłankę jego sprostowania. W dniu 20 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożył do Sądu wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 16 października 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wyjaśnił, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy, ponieważ dopiero z orzeczenia Sądu z dnia 7 listopada 2014 r. dowiedział się że winien złożyć wniosek o uzupełnienie postanowienia. Wcześniej pełnomocnik był przekonany o potrzebie złożenia wniosku o sprostowanie postanowienia, dlatego taki wniosek złożył. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie zaś do art. 86 § 1 cytowanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ustawy). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). W pierwszej kolejności należy wskazać, iż wnioskodawca dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 87 § 1 ustawy. Dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu był dzień doręczenia postanowienia Sąd z dnia 7 listopada 2014 r., tj. 17 listopada 2014 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu został prawidłowo złożony w dniu 20 listopada 2014 r. Przechodząc do merytorycznej części oceny rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, iż okoliczności wskazane przez pełnomocnika skarżącego nie uprawdopodabniają braku jego winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy bowiem, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Jeżeli natomiast przy dokonywaniu określonych czynności procesowych strona korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, to przy tej ocenie również należy ocenić obiektywny miernik należytej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w dochowaniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, publ. LEX nr 37127, postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2012 sygn. I OZ 450/12, publ. LEX nr 1239484, postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. I OZ 865/10, publ. LEX nr 742121). Stąd też wskazane przez pełnomocnika skarżącego zastosowanie błędnego środka procesowego, nie może być potraktowane jako brak winy w dochowaniu terminu. Należy wskazać, iż od radcy prawnego, jako pełnomocnika profesjonalnego, wymaga się lepszej znajomości prawa, a tym samym dbałości o prowadzone sprawy i podejmowania wszelkich zgodnych z prawem czynności, w celu jak najlepszego wywiązywania się z powierzonych obowiązków. Konkludując, należy podkreślić, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.