II SO/Wa 53/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata przed wniesieniem skargi do sądu o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt 160/11. postanawia: przyznać E. R. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. E. R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, do sprawy o sygn. akt II SA/Wa 160/11, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Podała, że jest osobą schorowaną, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Oświadczyła, że utrzymuje się z renty w wysokości 887 zł, z czego 852 zł płaci za sam tylko czynsz za mieszkanie. Wskazała, że korzysta z pomocy ośrodka pomocy społecznej, z którego otrzymuje 100 – 250 zł miesięcznie. Podniosła, że posiada mieszkanie o pow. 77 m2 a poza tym nie ma żadnego majątku ani oszczędności. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 160/11 odmówił stronie przyznania prawa pomocy, wobec przekroczenia ram czasowych skutecznego złożenia wniosku i ubieganie się o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie. Odpis powyższego orzeczenia został doręczony wnioskodawczyni w dniu 29 kwietnia 2013 r. E. R. pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 kwietnia 2013 r. wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. Podniosła, że wnosi skargę o wznowienie postępowania, bowiem z powodu choroby nie dostała wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 160/11 i nie mogła się od niego odwołać. Zarządzeniem sędziego z dnia 27 maja 2013 r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania, czy ubiega się o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 160/11 ze skargi na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], czy też występuje o przyznanie prawa pomocy w celu wniesienia do sądu skargi o wznowienie postępowania sądowego w tej sprawie, zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 160/11. E. R. pismem z dnia 6 czerwca 2013 r. (data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym) jednoznacznie wskazała, że złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, w celu wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Prawo pomocy, zgodnie z art. 243 § 1 tej ustawy, może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W niniejszej sprawie strona sprecyzowała, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został wniesiony w sprawie już prawomocnie zakończonej, a został złożony przed wniesieniem do sądu skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem sądu. W związku z tym złożony wniosek należało rozpoznać merytorycznie, w świetle przesłanek ustawowych. Stosownie do treści art. 245 § 1 i § 2 cytowanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że w chwili obecnej skarżąca utrzymuje się z renty oraz zasiłków z ośrodka pomocy społecznej, jest osobą schorowaną. Opłaty mieszkaniowe pochłaniają znaczną część uzyskiwanego przez stronę dochodu. W związku z powyższym należy uznać, biorąc pod uwagę aktualne koszty utrzymania, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. art. 260 oraz z art. 254 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.