II SO/Wa 56/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy K. postanawia oddalić wniosek. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy K. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 30 maja 2011 r. W piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. J. S. wyjaśnił, że jego skarga dotyczy Wójta Gminy K., a nie – jak mylnie podał – Rady Gminy K. Pismo to wpłynęło do organu w dniu 3 czerwca 2011 r. W dniu [...] sierpnia 2011 r. J. S. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy K. grzywny za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), tj. nieudzielenie w ustawowym terminie odpowiedzi na ww. skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej i nieprzekazanie jej Sądowi, wraz ze skargą i aktami sprawy. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wójt Gminy K. wniósł o jego odrzucenie, jednocześnie wskazując na bezzasadność skargi. Podał, iż przedmiotowa skarga, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, została przesłana do Sądu, zatem organ wykonał obowiązek wynikający z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś sprawa z tej skargi została zarejestrowana w Sądzie i oczekuje na rozpoznanie. Wskazał także, iż pierwotnie skarga J. S. dotyczyła Rady Gminy K. i dopiero później strona wyjaśniła, że skarżonym organem jest Wójt Gminy K. Organ podkreślił, iż J. S. oraz jego syn – W. S. wykorzystują ustawę o dostępie do informacji publicznej jako instrument osobistej kontroli i narzędzie w prywatnej wojnie z organami Gminy, bowiem olbrzymią ilością składanych wniosków, skarg i zażaleń paraliżują działalność Urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 powołanej ustawy). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przewidziany w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązek przekazania Sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 powołanej ustawy uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Grzywna, o której mowa we wskazanym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia, jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Należy jednak zauważyć, że stosownie do treści art. 55 § 1 powołanej ustawy, "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005, s. 259). Z akt niniejszej sprawy oraz z akt sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej (sygn. akt II SAB/Wa 236/11) wynika, że organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. skargę, odpowiedź na skargę (datowaną na dzień 20 czerwca 2011 r.) oraz akta sprawy w dniu 5 lipca 2011 r. (dowód – data stempla pocztowego). Zestawiając zatem datę 5 lipca 2011 r. z datą otrzymania przez organ wyjaśnień J. S., wskazujących, iż skarżonym organem nie jest Rada Gminy K. a Wójt Gminy K., tj. datą 3 czerwca 2011 r. (bo tę właśnie datę należy przyjąć jako początek terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej), stwierdzić należy, że Wójt Gminy K. nałożony na niego obowiązek wykonał z przekroczeniem ustawowego terminu piętnastu dni, a opóźnienie to wyniosło piętnaście dni, bowiem ostatni dzień terminu na przesłanie do Sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy (uwzględniając treść art. 83 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) przypadał na dzień 20 czerwca 2011 r. Powyższy fakt, pomimo zaistnienia materialnoprawnej przesłanki do wymierzenia grzywny, nie powinien jednak – w ocenie Sądu – stanowić w niniejszej sprawie powodu do zastosowania środka, o którym mowa w art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Opóźnienie organu w wykonaniu nałożonego przepisami powołanej ustawy obowiązku nie było bowiem duże i nie miało wpływu na możliwość rozpoznania sprawy. Podkreślenia wymaga również, iż organ przekazał Sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jeszcze przed otrzymaniem wniosku o wymierzenie grzywny, zaś w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej został już wyznaczony termin rozprawy ([...] grudnia 2011 r.). Istotne jest także, że piętnastodniowe opóźnienie w przekazaniu skargi nie było efektem celowego opóźniania przez organ postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, iż wniosek J. S. o wymierzenie Wójtowi Gminy K. grzywny nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro ustawodawca nie nałożył na Sąd obowiązku każdorazowego wymierzania grzywny w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i kwestię tę pozostawił do uznania Sądu, to ze wskazanych wyżej względów Sąd postanowił grzywny nie wymierzać. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 151 oraz art. 64 § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.