II SO/Wa 59/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wymierzenie grzywny P. S. A. z siedzibą w S. za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 9 czerwca 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia 1. wymierzyć P. S. A. z siedzibą w S. grzywnę w wysokości 500 zł (słownie pięćset złotych), 2. zasądza od P. S. A. z siedzibą w S. na rzecz A. K. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 9 lipca 2013 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny P. S. A. z siedzibą w S. za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 9 czerwca 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że wskazana wyżej skarga wpłynęła do P. S. A. w dniu 12 czerwca 2013 r. Mimo upływu terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) skardze nie nadano dalszego biegu i nie przesłano jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na wniosek organ podniósł, że skarżący nadużywa swoich praw, powołując się na nieudostępnienie informacji publicznej, co do której nie złożył wniosku. Organ powołał się również na wątpliwości, co do charakteru skargi oraz właściwego dla niej trybu, brak właściwej reprezentacji Spółki w okresie urlopowym oraz zmianę kancelarii prawnej obsługującej Spółkę. Pismem z dnia 6 września 2013 r. Sąd wezwał organ do nadesłania dokumentu wskazującego datę wpływu do organu skargi A. K. z dnia 9 czerwca 2013 r. W piśmie procesowym z dnia 12 września 2013 r. skarżący podtrzymał swój wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Podniósł, że argumentacja organu dotycząca zasadności skargi na bezczynność jest w niniejszej sprawie całkowicie bezprzedmiotowa. Wskazał, że sąd rozpatrując wniosek o wymierzenie organowi grzywny bierze pod uwagę tylko i wyłącznie wywiązanie się przez organ z obowiązku przekazania skargi do sądu. Argumenty dotyczące zasadności skargi nie mają znaczenia. Skarżący podkreślił również, że obowiązek przekazania skargi do sądu ma charakter bezwzględny, oraz że przekazanie skargi do sądu po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania. Skarżący zauważył również, że z zestawienia dat złożenia wniosku o wymierzenie grzywny oraz przekazania skargi do Sądu wynika jednoznacznie, iż wyłącznym impulsem dla organu do wypełnienia ustawowego obowiązku było złożenie wniosku o wymierzenie grzywny. Pismem z dnia 17 września 2013 r. organ udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 6 września 2013 r. i przekazał do Sądu kopię skargi z dnia 9 czerwca 2013 r., na której widnieje pieczęć organu i data 12 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Art. 55 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 powołanej ustawy ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 powołanej ustawy pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W ocenie Sądu wniosek A. K. o wymierzenie grzywny P. S. A. z siedzibą w S. za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Sprawa ze skargi A. K. z dnia 9 czerwca 2013 r. na bezczynność P. S. A. została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą akt II SAB/Wa 441/13. Z akt tej sprawy wynika, że organ przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w dniu 16 sierpnia 2013 r. Z ustaleń Sądu dokonanych w niniejszej sprawie wynika natomiast, że przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 12 czerwca 2013 r. Termin do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej upływał w tej sytuacji w dniu 27 czerwca 2013 r. Opóźnienie organu wyniosło zatem 50 dni. Wyjaśnić należy, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Wewnętrzne problemy organizacyjne organu wynikające z braków kadrowych spowodowanych okresem urlopowym, czy też zmianą kancelarii prawnej zapewniającej jego obsługę, nie mogą w żaden sposób wpływać na realizację tego obowiązku. Obowiązku tego nie modyfikuje również przekonanie organu zobowiązanego do przekazania skargi, iż skarga ta jest bezzasadna. To, czy skarga jest zasadna, czy też nie, jest bowiem przedmiotem oceny sądu, do którego skarga jest kierowana. Ocena taka może być przeprowadzona dopiero po przekazaniu przez organ skargi do Sądu, chyba, że zajdzie sytuacja, o której mowa w art. 55 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał wniosek A. K. za uzasadniony i nałożył na P. S. A. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych). Wyjaśnić przy tym należy, że przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2012 r., według obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. i w drugim półroczu 2012 r. (M. P. z 2013 r. poz. 107) wynosiło 3 080, 84 zł. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 w związku z art. 64 § 3 powołanej ustawy.