II SO/Wa 6/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. z siedzibą w [...] za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia [...] listopada 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: 1. wymierzyć Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 500 zł (słownie pięćset złotych), 2. zasądzić od Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. z siedzibą w [...] na rzecz A. K. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. K. pismem z dnia 17 stycznia 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. z siedzibą w [...] za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 13 listopada 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że wskazana wyżej skarga wpłynęła do Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. w dniu [...] listopada 2013 r. Mimo upływu terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) skardze nie nadano dalszego biegu i nie przesłano jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na wniosek podniesiono, że skarga A. K. nie została przekazana do Sądu, bowiem w ocenie Spółki, nie jest ona podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponadto żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Art. 55 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 powołanej ustawy, ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 cytowanej ustawy, "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, a także czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 powołanej ustawy pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem również zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W ocenie Sądu, wniosek A. K. o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. z siedzibą w [...] za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Skarga A. K. z dnia 13 listopada 2013 r. na bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie została przekazana do Sądu. Jak wynika ze złożonego wniosku, wpłynęła ona do organu w dniu [...] listopada 2013 r. Oznacza to, że termin do wykonania obowiązku, określonego w art. 54 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, upływał w dniu 3 grudnia 2013 r. Wyjaśnić należy, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem podmiotu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Nie ma przy tym znaczenia, czy podmiot, którego akt, czynność, bezczynność lub przewlekłość są skarżone, jest istotnie organem administracji, chociażby w znaczeniu funkcjonalnym. Każda bowiem instytucja, oznaczona w skardze, jako organ administracji, za pośrednictwem którego ta skarga jest wnoszona, jest obowiązana do przekazania skargi właściwemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Na obowiązek ten nie ma też wpływu przekonanie organu zobowiązanego do przekazania skargi, iż skarga ta jest bezzasadna. Bowiem ocena, czy podmiot jest organem zobowiązanym, a wniesiona skarga zasadna, czy też nie, należy wyłącznie do sądu, do którego skarga jest kierowana. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w szczególności fakt, że skarga z dnia 13 listopada 2013 r. nie została przekazana do Sądu, należało uznać wniosek A. K. za uzasadniony i nałożyć na Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych). Wyjaśnić przy tym należy, że przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2012 r., według obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2012 r. i w drugim półroczu 2012 r. (M. P. z 2013 r. poz. 107) wynosiło 3 080, 84 zł. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 w związku z art. 64 § 3 powołanej ustawy. Zasądzona od Spółki na rzecz A. K. kwota 100 (stu) złotych stanowi wartość uiszczonego przez niego wpisu sądowego.