II SO/Wa 6/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. o wymierzenie grzywny [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia [...] grudnia 2016 r. na bezczynność [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych (w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 107/17) postanawia: 1) wymierzyć spółce [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2) zasądzić od spółki [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na rzecz I. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. K. pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny spółce [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie jej skargi z dnia [...] grudnia 2016 r. na bezczynność [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych. W odpowiedzi na wniosek Spółka wniosła o jego odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Podniosła, że pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. została udzielona skarżącej informacja, iż w niniejszej sprawie nie przysługuje skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego, bowiem spółka jest podmiotem prawa handlowego, a nie organem administracji publicznej. Nadto sprawa nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 powołanej ustawy). Równocześnie jednak zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Należy stwierdzić, że przewidziany w art. 54 § 2 cytowanej ustawy obowiązek, przekazania Sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę, ma charakter bezwzględny. Istnieje niezależnie od tego, czy organ (podmiot) uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądanych informacji, czy też stwierdzi, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Jedynie Sąd jest władny do dokonania oceny skargi, tak pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi. Swoje stanowisko co do wniesionej skargi, jej dopuszczalności czy zasadności, organ może wyrazić w odpowiedzi na skargę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt IV SO/Wr 52/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że podmiotami wykonującymi administrację publiczną są organy administracji sensu stricto, organy samorządu terytorialnego oraz organy administracyjne w znaczeniu funkcjonalnym, czyli podmioty powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej. W świetle art. 32 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie trzeba więc być organem administracji publicznej (rządowym lub samorządowym), aby być poddanym sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Wystarczy, że określony podmiot jest właściwy do podejmowania aktów lub czynności z zakresu tej administracji. Powyższe oznacza, że zarówno organ podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jak i sama spółka może być uznana za organ w rozumieniu art. 32 cytowanej ustawy, jeżeli została powołana do podejmowania aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1180/16, publ. jw.). Z akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 107/17 wynika, że skarga I. K. z dnia [...] grudnia 2016 r. na bezczynność [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, wpłynęła do organu w dniu 30 grudnia 2016 r. (data prezentaty organu na skardze). Oznacza to, że Spółka winna przekazać do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do dnia 16 stycznia 2017 r. Natomiast skarga wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 23 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k-18 akt sprawy II SAB/Wa 107/17), przy odpowiedzi na wniosek skarżącej o wymierzenie grzywny. Zestawiając datę przekazania skargi do tut. Sądu – 23 lutego 2017 r., z datą wpływu skargi do organu w dniu 30 grudnia 2016 r., stwierdzić należy, że Spółka nie wykonała w terminie piętnastu dni ustawowego obowiązku. W związku z powyższym uznano, że brak przekazania skargi w wymaganym ustawowym terminie stanowił naruszenie art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. jw.). Natomiast sąd, rozpoznając sprawę z wniosku o wymierzenie organowi grzywny za niedopełnienie obowiązków z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinien wziąć pod uwagę wszystkie jej okoliczności, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ tych obowiązków, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 cytowanej ustawy, ma charakter mieszany: dyscyplinująco–restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06, publ., jw.). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie przekazanie wymaganych dokumentów nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu o 38 dni, po upływie piętnastodniowego terminu. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby zaistniały jakieś nadzwyczajne okoliczności, które usprawiedliwiałyby niemożność przekazania skargi w terminie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu, wskazanie przez organ w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, wątpliwości związane z dopuszczalnością skargi i zastosowaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Jednocześnie, podkreślenia wymaga, iż skarga jest rozpatrywana w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, które jest trybem szczególnym i zawiera bardziej restrykcyjne unormowania, w zakresie terminu przekazania sądowi skargi w tym przedmiocie, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Grzywnę, zgodnie z art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymierza się do wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 r. (M. P. z 2017 r., poz. 208), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2016 r. wyniosło 3.536,87 zł, zatem górna granica grzywny, wymierzanej na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wynosi 35.368,70 zł. Sąd wymierzył więc grzywnę w jej dolnym ustawowym zakresie. Przy określaniu wysokości grzywny Sąd miarkował jej wysokość, biorąc pod uwagę znaczną zwłokę w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy, w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a z drugiej - szczególny przedmiot sprawy, jakim jest dostęp do informacji publicznej i związane z tym wątpliwości prawne. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. art. 200, art. 205 § 1 w związku art. 64 § 3 powołanej ustawy.