II SO/Wa 61/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. D. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Muzeum [...] w [...] za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi z dnia 6 marca 2014 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 3 lutego 2014 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: 1. wymierzyć Dyrektorowi Muzeum [...] w [...] grzywnę w wysokości 1000 zł (słownie tysiąc złotych), 2. zasądzić od Dyrektora Muzeum [...] w [...] na rzecz L. D. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 24 października 2014 r. L. D. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Dyrektorowi Muzeum [...] w [...] grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek ten dotyczył nieprzekazania w ustawowym terminie skargi z dnia 6 marca 2014 r. na bezczynność Dyrektora Muzeum [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. o dostęp do informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W piśmie z dnia 20 listopada 2014 r. będącym odpowiedzią na wniosek o wymierzenie grzywny, organ odniósł się do wniosku o informację publiczną z dnia 3 lutego 2014 r., oraz stwierdził, że Muzeum [...] de facto nie było organizatorem sympozjum biografistyki policyjnej "[...]". Dyrektor Muzeum podniósł, iż przedmiotowe sympozjum miało mieć miejsce w sali widowiskowej Muzeum, jednakże z uwagi na zbyt małą ilość miejsc, przedstawiciele organizatora, tj. Komendy Głównej Policji, zdecydowali o przeniesieniu konferencji do auli [...] Uniwersytetu [...]. Wobec powyższego Muzeum [...] nie posiada żadnych dokumentów dotyczących tego sympozjum, nikt z pracowników nie był także w jego komitecie organizacyjnym. Wyjaśniono, też że Komendę Główną Policji jako organizatora łączyłaby z Muzeum jedynie umowa najmu sali, jednak do umowy takiej nie doszło. W dalszej części pisma Dyrektor stwierdził, że nie jest w stanie wskazać miejsca przechowywania dokumentacji dotyczącej sympozjum. Organ podał jednocześnie, że pokłosiem powyższej konferencji była publikacja pt. "[...]" wydana pod szyldem Uniwersytetu [...]. Dyrektor Muzeum [...] w [...] zauważył, również że o powyższych faktach niejednokrotnie, osobiście informował L. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. : Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 ppsa stanowi z kolei, że w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Zaznaczyć należy, że w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej wspomniany termin wynosi 15 dni, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 782). Z akt niniejszej sprawy wynika, że L. D. w dniu 6 marca 2014 r. złożył bezpośrednio do organu skargę na bezczynność Dyrektora Muzeum [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 3 lutego 2014 r. Organ do dnia wydania niniejszego postanowienia nie przekazał do Sądu przedmiotowej skargi z dnia 6 marca 2014 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 ppsa ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 ppsa. Przyczyny nieprzekazania skargi sądowi, pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, mogą mieć wpływ jedynie na jej wysokość (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. akt I OZ 429/12, LEX nr 1282217, postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 328/12, LEX nr 1164456). Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 powołanej ustawy pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. Wyjaśnić należy, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Na realizację tego obowiązku nie może wpływać przekonanie organu, że skarga jest bezzasadna. Jest to bowiem przedmiotem oceny sądu, do którego skarga jest kierowana. Sąd uznał wniosek L. D. za uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 1000 zł. Sąd orzekając o wysokości grzywny wziął pod uwagę charakter sprawy (dostęp do informacji publicznej) i związany z nim skrócony termin do wykonania ciążącego na organie obowiązku oraz fakt, że do dnia wydania niniejszego postanowienia Dyrektor Muzeum nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi z dnia 6 marca 2014 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu. O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 64 § 3 wspomnianej ustawy.