II SO/Wa 94/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. R. z dnia 23 lutego 2012 r. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy w sprawie z wniosku W. S. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w sprawie ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, sygn. akt II SAB/Wa 469/11 postanawia: oddalić wniosek adwokata P. R. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu W. S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W dniu 6 lutego 2012 r. do Sądu wpłynęło pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie adwokata P. R. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2012 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie rozpoznał niniejszą sprawę, wymierzając Wójtowi Gminy K. grzywnę w wysokości 200 zł za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w sprawie ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, sygn. akt II SAB/Wa 469/11. Wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego - adwokat P. R. w dniu 23 lutego 2012 r. złożył w Sądzie wniosek o wydanie kserokopii z akt sprawy oraz wniosek o zasądzenie zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone ani w części, ani w całości. W piśmie z dnia 5 marca 2012 r. referendarz sądowy wezwał pełnomocnika skarżącego do wykazania czynności uzasadniającej przyznanie mu wynagrodzenia. W odpowiedzi na to pismo adwokat P. R. wyjaśnił, iż w dniu 8 lutego 2012 r. otrzymał pismo z ORA w W., w którym został wyznaczony pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie, w tym samym dniu skarżący przesłał mu w formie elektronicznej materiały związane ze sprawą. Pełnomocnik wskazał, iż zapoznał się z nimi a w dniu 23 lutego 2012 r. wystąpił do Sądu o wykonanie kserokopii wybranych części akt sprawy. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepisy te zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z §2 ust. 1 tego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga fakt, że postanowienie o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu przejmuje Skarb Państwa i że Sąd jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Pociąga to za sobą zarówno uprawnienie jak i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. Zarówno bowiem w doktrynie jaki w orzecznictwie podkreśla się, ze zwrot nieopłaconych kosztów reprezentacji nastąpić może tylko za faktycznie dokonane czynności związane z reprezentacją (por. B. Dauter "zarys metodyki pracy sędziego" Wyd. 1 LexisNexis s. 425 i nast., postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005 nr 5, poz. 93). Przy czym pomoc ta powinna znaleźć wyraz w działaniach procesowych przed sądem. Pełnomocnik wskazuje, że ustanowienie go pełnomocnikiem przez ORA w W., zapoznanie się z materiałami sprawy przesłanymi mu drogą elektroniczną przez skarżącego oraz złożenie do Sądu wniosku o sporządzenie kopii wybranych akt sprawy, są czynnościami, za które należy mu się wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Referendarz sądowy rozpatrujący niniejszą sprawę, nie podziela tego stanowiska. Co prawda cytowane wyżej rozporządzenie w § 18 nie określa czynności podejmowanych w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji za które należy się wynagrodzenie, tak jak czyni to w stosunku do postępowania w drugiej instancji to jednak, jak już wyżej wspomniano, w § 2 ust. 1 rozporządzenia określono czynniki, które sąd winien wziąć pod uwagę zasądzając wynagrodzenie dla adwokata. W ocenie referendarza działania podjęte przez pełnomocnika, tj. zapoznanie się z materiałami sprawy dostarczonymi przez skarżącego oraz złożenie wniosku o wydanie kserokopii wybranych akt, nie wymagają dużego nakładu pracy, jak również nie przyczyniły się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji, zatem brak jest podstaw do zasądzenia wynagrodzenia od Skarbu Państwa z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powyższe uzasadnia zatem oddalenie wniosku o zasądzenie wynagrodzenia na obecnym etapie postępowania. Przy czym podkreślić należy, że kolejny wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej złożony w przedmiotowej sprawie, zawarty w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt II SO/Wa 94/11 pozostaje poza zakresem niniejszego rozstrzygnięcia. Będzie on podlegał odrębnej ocenie po zakończeniu postępowania zażaleniowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowiono jak w sentencji.