III SA 1036/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Szymon Brzozowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2004 r. sprawy ze skargi S. M. na z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie wydanie pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2003 roku nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz.U. nr 53, poz. 549/odmówił S. M. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Zdaniem organu argumenty powołane we wniosku oraz zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie dają podstaw do wydania wnioskodawcy pozwolenia na broń palną bojową. Nie należy on bowiem do osób szczególnie narażonych na utratę życia czy zdrowia. Do ochrony osobistej posiada broń gazową. Przedstawione zdarzenie nie świadczy jeszcze o szczególnym zagrożeniu. Po rozpoznaniu odwołania S. M. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2003 roku, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu drugiej instancji tylko realne, szczególne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia, czyli zagrożenie wyższe niż to, na jakie narażony jest przeciętny obywatel, może być podstawą wydania pozwolenia na broń. Wnioskodawca takiego zagrożenia nie wykazał. Posiadając broń gazową nie jest pozbawiony środka ochrony osobistej. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2003 roku do Naczelnego Sadu Administracyjnego złożył S. M. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił brak obiektywizmu oraz naruszenie jego interesu prawnego polegającego na uzyskaniu prawa posiadania środka służącego samoobronie. Z racji wieku, ogólnego stanu bezpieczeństwa, gróźb pod jego adresem ze strony ujętych sprawców kradzieży, miejsca zamieszkania /mało zaludnione/ czuje się osobą zagrożoną w stopniu uzasadniającym posiadanie broni. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie: ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz. 1269/, ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/, ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271/. Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1985 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy Trafnie organy Policji przyjęły, że podstawą materialnoprawną decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną bojową stanowi art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o to pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Oznacza to uznaniowy charakter decyzji. Jednakże uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu rozstrzygającego, w tym także odwoławczego, od zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie oparte zostało na właściwie zgromadzonym materiale dowodowym. Organ należycie wyjaśnił i właściwie ocenił zaistniałe zdarzenie w aspekcie zagrożenia życia lub zdrowia. Bezspornym jest, że było to zdarzenie jednorazowe, incydentalne. Nie można na jego podstawie wyciągać wniosku o stałym i realnym zagrożeniu. Wiek, miejsce zamieszkania, ogólny stan bezpieczeństwa nie mogą same przez się stanowić podstawy do wydania pozwolenia na broń. Skarżący przedstawił określone okoliczności a organ Policji ocenił je uwzględniając uwarunkowania faktyczne i prawne. Jak trafnie zauważa organ, broń gazowa, którą posiada skarżący jest wystarczającym, w jego sytuacji, środkiem ochrony. Wydając zaskarżoną decyzje organ nie naruszył ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku, oddalając skargę z braku uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia. Wobec braku przedmiotu wykonania sąd nie orzekał o wykonalności zaskarżonej decyzji – art. 151 ustawy.