III SA 1059/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie Sędzia WSA Protokolant apl. prokuratorski Szymon Brzozowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2004 r. sprawy ze skargi A. T. na Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń prywatną - palną bojową, palną sportową i pneumatyczną oddala skargę Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 1999 zostało wszczęte na podstawie art. 61 § 4 postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni prywatnej palnej bojowej, palnej sportowej i pneumatycznej. Postępowanie powyższe postanowieniem z dnia [...] lipca 2002r. zostało zawieszone do zakończenia toczącego się postępowania przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w [...]. W dniu [...] stycznia 2001 r. Wojskowy Prokurator Garnizonowy w [...] skierował do Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] akt oskarżenia przeciwko kpt. A. T. podejrzanemu o posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni i amunicji. Wojskowy Sąd Garnizonowy w [...] w dniu [...] lipca 2002 r. uznał kpt. A. T. winnym przestępstwa polegającego na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia broni palnej i amunicji w ilości: 1 karabinu [...], 2 granatów ręcznych, 1 ładunku miotającego oraz 5329 sztuk amunicji różnego kalibru i przeznaczenia; tj. winnym popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 263 § 2 kk. Po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie posiadania bez wymaganego zezwolenia broni palnej i amunicji i podjęciu zawieszonego postępowania w dniu [...] grudnia 2002r. Komendant [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. cofnął kpt. A. T. pozwolenie na broń bojową, palną sportową i pneumatyczną w celu ochrony osobistej oraz w celu uprawiania strzelectwa sportowego. W dniu [...] marca 2003 r. kpt. A. T. złożył zażalenie na decyzję Komendanta [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...] do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej. W treści złożonego odwołania wymieniony podał, że postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte bez podstawy prawnej. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej nie uwzględnił argumentu podanego przez kpt. A. T. i decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że we wskazanym przypadku w pełni została wyczerpana dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którą właściwy organ (Żandarmeria Wojskowa) cofa pozwolenie na broń osobom "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Wyrok Sądu wskazywał, że kpt. A. T. należy do kategorii osób nie dających rękojmi bezpieczeństwa i zgodnego z porządkiem prawnym posiadania broni. Wolą ustawodawcy jest uznanie osoby posiadającej pozwolenie na broń jako godnej zaufania społecznego, a zatem skazanie prawomocnym wyrokiem Sądu za posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni palnej i amunicji stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Niewątpliwym jest, że kpt. A. T. wyczerpał negatywne przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Pan A. T., zwany dalej skarżącym. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a i 8 k.p.a., które polegały na nie odniesieniu się do zarzutów odwołania oraz nierzetelnym zapoznaniu się z aktami sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, że: Zasada ogólna prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., nakłada na organ odwoławczy obowiązek podjęcia wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ odwoławczy naruszył powyższą zasadę poprzez nie ustosunkowanie się do żadnego z argumentów odwołującego się, ograniczając uzasadnienie do stwierdzenia, że cyt. "Wyrok Sądu wskazuje, że należy Pan do kategorii osób nie dających rękojmi bezpieczeństwa i zgodnego z porządkiem prawnym posiadania broni". Tak lakoniczne uzasadnienie jednoznacznie wskazuje na to, że organ odwoławczy nie podjął żadnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nie zapoznał się z treścią Wyroku wraz z uzasadnieniem i poprzestał na zapoznaniu się z jego sentencją. Taki tryb postępowania narusza również art. 8 k.p.a. ponieważ, zdaniem skarżącego, postępowanie organu charakteryzuje się nierzetelnością. Strona postępowania administracyjnego ma prawo oczekiwać od organu administracji publicznej, że jej sprawa zostanie rozpatrzona w sposób rzetelny, organ zapozna się z treścią wszystkich dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w treści uzasadnienia poda uzasadnienie faktyczne dla podjętego rozstrzygnięcia. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji elementów tych brakuje. Trudno przyjąć za uzasadnienie faktyczne jedynie powołanie się na sentencję wyroku, a o tym, że organ odwoławczy nie zapoznał się nawet z treścią Wyroku i jego uzasadnieniem świadczy chociażby fakt, że organ postawił skarżącemu zarzut naruszenia przepisów dotyczących rejestracji broni cyt. "Pozwolenie na broń może posiadać każda osoba spełniająca ustawowe warunki, a z sentencji wyroku wynika, że naruszył je Pan w zakresie określonym w ustawie o broni i amunicji tj. przechowywania i rejestrowania". Gdyby organ odwoławczy zapoznał się z całością materiałów w sprawie, w tym z uzasadnieniem do wyroku, to wiedziałby, że cyt. "W sporządzonej przez siebie opinii, odpowiadając na postawione pytania, biegły stwierdził, że z przedmiotów wymienionych w akcie oskarżenia do istotnych elementów broni palnej zaliczyć można karabin [...] ...." (str. 3 wiersz 13-15 uzasadnienia do Wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] sygn. akt [...]). Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji można posiadać broń palną na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwy organ. Przepisy wyżej cyt. ustawy nie przewidują możliwości uzyskiwania pozwoleń na istotne części broni, a skarżący został skazany tylko za posiadania istotnych części do karabinu [...]. Powyższe świadczy, że organ II instancji nie dołożył należytej staranności w postępowaniu odwoławczym i nie zapoznał się z całością materiałów, mogących mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, naruszając tym samym zasady k.p.a. Dodatkowo należy zauważyć, że organ odwoławczy powinien ograniczyć treść swojej decyzji do ustosunkowania się do odwołania i zbadania decyzji organu I instancji. Wysuwanie oskarżeń pod adresem kpt. A. T. o niedopełnieniu obowiązku rejestracji broni nie stanowi przedmiotu postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skrgę Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wniósł o jej oddalenie. W treści złożonej skargi kpt. A. T. powołuje się na art. 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego, zarzucając organowi odwoławczemu, że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również nierzetelne podejście do sprawy. Zarzut ten nie polega na prawdzie, gdyż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte po przeprowadzonym postępowaniu przygotowawczym i wydaniu przez Sąd wyroku o przestępstwo z art. 263 § 2 kodeksu karnego, a następnie kontynuowane i zakończone po uprawomocnieniu się wyroku. Przy wydawaniu decyzji administracyjnej ustosunkowano się do wszystkich podnoszonych argumentów, jak również treści wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]. Z treści wyroku jednoznacznie wynika, że skarżący został uznany za winnego nielegalnego posiadania broni i amunicji, a więc należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tj. osób "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Ponadto skarżący zarzuca organowi odwoławczemu, że nie dołożył należytej staranności w postępowaniu odwoławczym i nie zapoznał się z całością materiału. Powołuje się na opinię powołanego biegłego w sprawie karnej, który w wydanej opinii stwierdził, "że z przedmiotów wymienionych w akcie oskarżenia do istotnych elementów broni palnej zaliczyć można karabin [...]...". Sugeruje, iż ustawa o broni i amunicji nie przewiduje możliwości uzyskiwania pozwoleń na istotne części broni. Zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji "gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń i amunicję", na które trzeba posiadać pozwolenie i zgodnie z przepisami przechowywać. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. nr 153, poz. 1271 ze zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Sądy administracyjne dokonują kontroli, o której mowa powyżej badając decyzje pod względem ich legalności, tj. zgodności z prawem. Sądy administracyjne nie oceniają natomiast decyzji pod względem ich słuszności. Zatem kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. W zakresie tak ustalonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień Komendanta Głównego Żnadarmerii w interpretacji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji. Z treści przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wynika, że organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, o których mowa war t. 15 ust. 1 pkt 2-6 wyżej cytowanej ustawy. Do grupy osób, o których mowa w ostatnio powołanym przypisie ustawa zalicza osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Intencją ustawy jest to, aby osoby, o których mowa nie miały w ogóle dostępu do dobra reglamentowanego, jakim jest broń. W przypadku jednak, jeżeli pozwolenie takie zostało wydane przewidują obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skazanie wyrokiem karnym za nielegalne posiadanie broni, co zostało udowodnione w niniejszym postępowaniu, rodzi istnienie uzasadnionej obawy, że osoba posiadająca broń może ją użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wyrok Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] lipca 2002r. wskazuje, że skarżący należy do kategorii osób nie dających rękojmi bezpieczeństwa i zgodnego z porządkiem prawnym posiadania broni. Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się tych naruszeń. Ponadto Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury podnoszonych przez skarżącego na rozprawie tj. faktu nie powiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie (potwierdzenie tego faktu znajduje się w aktach sprawy). Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.