III SA 1072/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący s. WSA Magdalena Bosakirska, Sędziowie : s. NSA Anna Robotowska, asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), , Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2004 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2003r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. cofnął Panu M. M.pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej. Podstawą decyzji był art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53 poz. 549). W uzasadnieniu podano między innymi, że: Pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej M. M. uzyskał do celów łowieckich jako członek Polskiego Związku Łowieckiego, Art. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 2-6. Natomiast art. 15 ust 1 pkt. 6 stanowi, że pozwolenie na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu. Organ wydający pozwolenie na broń uzyskał informację, z której wynikało, że M. M. został aresztowany na okres dwóch miesięcy w związku z usiłowaniem dokonania kradzieży samochodu. Na tej podstawie wydano zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wycofania pozwolenia, a następnie je zawieszono do czasu zakończenia prowadzonej sprawy przez Sąd Rejonowy w S. Do organu wydającego pozwolenia na broń w dniu [...] stycznia 2OO3r. wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 2002r. sygnatura akt. [...] z którego wynika, że M. M. został uznany winnym zarzucanego czynu tj. o czyn z art. 279 § 1 kk w zw. a art. 13 § 1 kk i za to wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres 4 lat próby. Z uwagi na fakt, że M. M. działał umyślnie usiłując dokonać kradzieży samochodu, za co został ukarany przez Sąd Rejonowy, postanowiono jak na wstępie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Pan M. M. W odwołaniu domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2003r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że: Będący materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549) stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Uzasadnienie organu I instancji jednoznacznie wskazuje że Pan M. M. został zaliczony do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, to jest do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego, gdyż w związku z usiłowaniem dokonania kradzieży, został on aresztowany na okres 2 miesięcy, a w konsekwencji wydanego wyroku Sądu Rejonowego w S., uznany winnym zarzucanego mu czynu tj. o czyn z art. 279 §1 kk w związku z art. 13 § 1 kk. Wyjaśnić należy, że ustawodawca w cytowanym przepisie nakazał cofnąć pozwolenie takim osobom, a więc jest to przepis obligatoryjny. Obowiązek cofnięcia pozwolenia osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa nie oznacza wcale, że pozwolenie może być cofnięte tylko takim osobom, ponieważ przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw, których popełnienie może skutkować cofnięciem pozwolenia. Organy Policji mogą zatem cofnąć pozwolenie, także w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub oskarżenia o popełnienie innego rodzaju przestępstwa, jeżeli uznają, iż zachodzi uzasadniona obawa użycia posiadanej broni przeciwko bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W przedmiotowej sprawie takie obawy zachodzą, ponieważ organy Policji przyjęły, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny przestrzegać w sposób szczególny przepisów obowiązującego prawa, a przede wszystkim nie powinny wchodzić w konflikt z tymi przepisami. Nadmienić należy że osoba posiadająca broń powinna cechować się nienaganną opinią i wzbudzać najwyższy stopień zaufania zarówno organu udzielającego pozwolenia jak i społeczeństwa. Strona świadomie naruszając prawo wzbudziła obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. M. reprezentowany przez adwokata, zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenia. Decyzji zarzucił : 1. obrazę przepisów procedury tj. art. 6, 7, 80 k.p.a., 2. rażące naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. nr 53, poz. 549) poprzez błędną jego wykładnię i dalece niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu stwierdził między innymi, że Zdaniem skarżącego pozwany organ dokonał błędnej wykładni wymienionych przepisów ustawy o broni i amunicji, jak też bezpodstawnie zastosował te przepisy w przedmiotowej sprawie. Nie ma racji bytu uznanie skarżącego za osobę wzbudzającą obawę bezprawnego użycia broni, skoro jedyną okolicznością wziętą w tym względzie pod uwagę przez pozwany organ pozostaje fakt skazania skarżącego za czyn z art. 279 § 1 kk. Organ nie wyjaśnił przy tym w ramach postępowania okoliczności skutkujących skazaniem skarżącego. Z powyższych przyczyn decyzję KGP skarżący uważa za dowolną oraz rażąco naruszającą prawo, a w związku z tym wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji KGP. ewentualnie o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał między innymi, że: Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji ocenił, że ww. decyzja KWP w P. o cofnięciu pozwolenia na broń jest zasadna. Jak ustalono, skarżący został skazany na karę pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, za czyn określony w art. 279 § 1 kk. Z treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 2002 r. wynika, że w dniu [...] maja 2002 r. w K., działając wspólnie z inną osobą, skarżący usiłował dokonać kradzieży samochodu osobowego, wyłamując zamek w drzwiach oraz urywając zabezpieczenie skrzyni biegów i uszkadzając stacyjkę. Kradzież nie nastąpiła jedynie z powodu spłoszenia sprawców. Takie postępowanie skarżącego - posiadacza pozwolenia na broń palną - wymagało dokonania przez właściwe organy Policji oceny w aspekcie dopuszczalności dalszego posiadania przez niego przedmiotowego uprawnienia, zważywszy, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji obliguje właściwy organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń osobie je posiadającej, jeżeli osoba ta należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6. W świetle ostatniego z wymienionych przepisów ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń jest wykluczone wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy podkreślić, że jedynie w szczególności przepis ten określa przesłanki uzasadniające wspomnianą w nim obawę, tj. skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej lub toczenie się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa. Omawiany przepis nie tworzy bynajmniej zamkniętego katalogu okoliczności, mogących uzasadniać przedmiotową obawę. Może ona powstać na podstawie rozmaitych okoliczności, które w sposób oczywisty, obiektywnie eliminują zaufanie do danej osoby ze względu na możliwość posiadania przez nią broni bez uszczerbku dla szeroko pojętego interesu porządku publicznego. Orzekając w przedmiotowej sprawie administracyjnej organy obu instancji powzięły taką obawę wobec M. M., dochodząc do wniosku, że popełniony przez niego czyn karalny w istotnym stopniu podważa jego dotychczasową wiarygodność. Odstępując od szerszych rozważań na temat koniecznej dbałości o interes porządku publicznego, można by w tym miejscu sformułować następujące pytanie: czy dostęp do broni, w szczególności palnej, powinna mieć osoba dopuszczająca się opisanego wyżej rodzaju czynu karalnego. Z zaskarżonej decyzji wynika, że w tej kwestii pozwany organ zajął jednoznacznie negatywne stanowisko. Uzasadniając decyzję organ zwrócił uwagę, że uprawnienie do posiadania broni wymaga od jego posiadacza takiego postępowania w życiu, które nie będzie podważało do niego zaufania ze względów, o których napisano wyżej. Trudno się zgodzić z tezą, iż organ w ogóle nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przez skarżącego przestępstwem, a obawą Policji co do możliwości użycia przez niego broni w sposób sprzeczny z prawem. Ponadto należy zauważyć, że w wymienionym przepisie ustawy chodzi o obawę, nie zaś o pewność co do jej spełnienia się w przyszłości z udziałem danej osoby. Biorąc pod uwagę zebrane w sprawie materiały, w szczególności uwzględniając wymieniony prawomocny wyrok sądu, należy zaprzeczyć słuszności postawionego zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów art. 6, art. 7 i art. 80 k.p.a., jak też zarzutu nieadekwatnego oparcia zaskarżonej decyzji na przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W ocenie pozwanego organu zaskarżona decyzja nie narusza rażąco prawa, a w związku z tym sformułowane przez stronę przeciwną żądanie stwierdzenia jej nieważności nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który przyjął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.) stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6. W art. 15 ust. 1 pkt 6 jest mowa o osobach, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez zastosowanie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" jedynie przykładowo określa przestępstwa w nim wymienione, nie jest wykluczona możliwość istnienia "obawy", o której mowa w powyższym przepisie w stosunku do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa innego rodzaju niż określone w wymienionym przepisie. Przepis ten nie zawiera, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zamkniętego katalogu przestępstw uzasadniających "obawę" w nim wyrażoną. Skarżący M. M. został uznany winnym (prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S.) usiłowania kradzieży [...] tj. czynu z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 13 § 1 kk. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie słusznie zarówno organ I jak i II instancji przyjął, że skazanie prawomocnym wyrokiem za czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 13 § 1 kk może rodzić obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6. Nie jest obojętne, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dla porządku prawnego czy broń będzie w posiadaniu osoby dającej gwarancje, że nie użyje jej sprzecznie z prawem, czy też osób które naruszyły porządek prawny, w stopniu uzasadniającym obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to właśnie na osobach posiadających pozwolenie na broń spoczywa szczególny obowiązek unikania wchodzenia w kolizję z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie ponadto podkreślić, że posiadanie broni w Polsce ma charakter reglamentacyjny, nie jest to prawo obywatelskie gwarantowane przez Konstytucję. Przechodząc do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 6, 7, 80 k.p.a. należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny takich naruszeń się nie dopatrzył. Ocena materiału dowodowego dokonana zarówno przez organ I jak i II instancji, nie nosi cech dowolności i nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji przepisów prawa. Decyzje wydane zarówno przez organ I jak i II instancji znajdują oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak i pozostają w zgodzie z podstawowymi celami ustawy, a więc celem ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też zaskarżona decyzja zasługuje na pozostawienie jej w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod rozwagę, na zasadzie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.