III SA 1108/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grażyna Nasierowska, asesor WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Łukasz Duda, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób prawnych oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].03.2003r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa [...] A. sp. z o.o. od decyzji Izby Skarbowej w L. z dnia [...].12.2002r., Nr [...], odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...].11.1999r., uchylającej w części decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...].05.1999r. i określającej spółce z o.o. A. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995r. w innej kwocie, Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z motywów powyższej decyzji w dniu 17.10.2002 r. spółka z A. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej, powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Załączając do wniosku szereg dokumentów stwierdziła, że stanowią one nowe dowody obrazujące zarówno zakup, jak i przeróbkę formy 20 litrowej do produkcji pojemników, a zatem uzasadniają wznowienie postępowania i uchylenie decyzji ostatecznej w części ustaleń dotyczących tej formy. Izba Skarbowa orzekła między innymi, że przedłożone przez stronę, dowody nie stanowią podstawy uzasadniającej uchylenie decyzji ostatecznej tej Izby z dnia [...].11.1999 r. Załączone dokumenty były bowiem w większości znane organom podatkowym, gdyż spółka dostarczała je na różnych etapach postępowania kontrolnego, odwoławczego, a także przed NSA. Natomiast, nowymi dowodami w sprawie były wyłącznie: pismo A. z 11.12.1994 r. potwierdzające dostawę formy 20 litrowej oraz SAD z dnia [...].03.1995 r. nr [...] na przewóz drewnianego modelu kontenera tj. pojemnika 20 litrowego. Wobec tego Izba Skarbowa w L. po wcześniejszym wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...].12.2002r. odmówiła uchylenia własnej decyzji z dnia [...].11.1999r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona podniosła, że spółka odszukała i udostępniła oryginały dokumentów, dokonała ich tłumaczeń, a Izba Skarbowa w L. nie przyjęła jej dowodów za uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...].11.1999 r. Odwołująca się zarzuciła Izbie Skarbowej, że nie zakwestionowała wiarygodności przedstawionych dokumentów, a równocześnie uznała, że nie stanowią one podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej. Ponadto, zdaniem odwołującej się Izba Skarbowa nie umożliwiła stronie wypowiedzenia się w sprawie. Natomiast zakupiona i wprowadzona na rynek polski forma, została błędnie przez spółkę wyceniona, zamiast bowiem kwoty 61.154,54 zł formę tę wyceniła na 20.242,30 zł. 2. Minister Finansów nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i wskazał, iż w oparciu o całość zebranego i ujawnionego w stosunku do strony materiału dowodowego, nie stwierdził nieprawidłowości w postępowaniu organu podatkowego I instancji, wskazując fakty, którym nie dał wiary i przyczyny, z powodu których odmówił wiarygodności. Minister Finansów nie dał wiary prezentowanemu przez stronę stanowisku, że zakup formy o wartości 61 tys. zł, zaewidencjonowanej w środkach trwałych w wartości 21.242,30 zł, przy jednoczesnym pozostawieniu kwoty ok. 40 tys. zł na kontach rozrachunków przez okres od 1995 r. do 2001 r. wynika wyłącznie z błędu spółki przy ustalaniu wartości środka trwałego. Organ odwoławczy nie zgodził się również ze stroną, że złożona na tym etapie postępowania dokumentacja pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czy i jaka forma, i za jaką wartość została zakupiona w 1995 r. Organ ten stwierdził ponadto, że strona na etapie postępowania odwoławczego, została zapoznana z zebranymi dowodami i materiałem zgromadzonym w aktach sprawy i mogła wypowiedzieć się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zgodnie z art. 200 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na to, w ocenie Ministra Finansów, nie można było stwierdzić, że przedstawione przez stronę dowody stanowią o zaistnieniu przesłanki określonej art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, więc decyzją z dnia [...].03.2003 r. Nr [...] utrzymał on w mocy zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej. 3. Na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo [...] A. sp. z o.o. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Izby Skarbowej, skarżąca zarzuca, że wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podniosła przede wszystkim, iż ani Izba Skarbowa w L., ani Minister Finansów w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej, nie powołują żadnych argumentów uprawniających do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej ze względu na brak istnienia przesłanek wznowienia z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Tymczasem w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania powołano się na art. 240 § 1 pkt 5, jako przesłankę wznowienia. Uzasadnienie decyzji Ministra Finansów z dnia [...].03.2003 r. nie wskazuje explicite na to, iż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Wprost przeciwnie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje się, zdaniem autora skargi, iż większość dowodów i wyjaśnień dostarczonych przez podatnika wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania była znana organom podatkowym. Tym samym Minister Finansów przyznaje, że część dokumentów ma walor nowego, nieznanego dowodu. Postępowanie Ministra Finansów, jako rozpatrującego sprawę w charakterze organu II instancji, zostało więc przeprowadzone w sprzeczności z dyspozycją art. 187 Ordynacji podatkowej. Organ ten nie dokonał bowiem zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Minister Finansów oparł się wyłącznie na materiale dowodowym zgromadzonym przez Izbę Skarbową w L. oraz wnioskach sformułowanych przez wskazany organ I instancji. Skoro zatem, zdaniem skarżącej spółki, podatnik odtworzył dokumenty istniejące w momencie skorzystania z ulgi, a ponadto uzyskał dodatkowe dokumenty, wskazujące w formie przewidzianej przez przepis § 3 ust. 2 pkt 5 lit a) rozporządzenia z dnia 24.01.1995 r., w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego w gminach zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym (Dz. U. Nr 144, poz. 63 ze zm.), fakt poniesienia wydatku, należy stwierdzić, że udowodnione zostało spełnienie przez spółkę w 1995 r. wszystkich przesłanek skorzystania z ulgi inwestycyjnej. Wydatki zaliczone uprzednio przez spółkę do ulgi inwestycyjnej zostały udokumentowane przetłumaczonymi na język polski dokumentami potwierdzającymi ich poniesienie. Tymczasem fakty wynikające z dokumentów, które przetłumaczono i dostarczono do wniosku o wznowienie postępowania, nie były przyjęte za ustalone przez organy kontroli w toku prowadzonego postępowania. Oznacza to, w ocenie skarżącej, że organy te w trakcie postępowania albo nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszyły zasadę wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, albo nie zebrały i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzyły całości materiału dowodowego, co stanowi naruszenie dyspozycji art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie podatkowe było więc prowadzone przez organy kontroli w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Natomiast jedynie w konsekwencji błędu, jak przyznaje skarżąca spółka forma 20 litrowa o wartości około 61 tys. zł została zaewidencjonowana jako środek trwały o wartości 20 242,30 zł. Do tego błędu osoby reprezentujące podatnika wielokrotnie się przyznały. Jednak Minister Finansów oraz Izba Skarbowa w L. w sposób bezpodstawny nie dały wiary tłumaczeniom podatnika o wycenie formy 20 litrowej na wartość 20 242,30 zł, a nie 61 000 zł. Uznały bowiem, że rozmiar pomyłki świadczy o braku jej wiarygodności. Tym samym rzeczowe argumenty w postaci dokumentów przedstawionych organom i wyjaśnień czynionych we wszystkich stadiach postępowania zostały pominięte. Skarżąca zwraca przy tym uwagę, iż w omawianym kontekście nie doszło do zmniejszenia zobowiązania podatnika wobec budżetu państwa. 4. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie bowiem zarzuty uznał za bezzasadne i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. 5. Rozpoznając niniejsza sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi, decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. W toku przeprowadzonego w badanej sprawie postępowania podatkowego poza sporem pozostawał fakt, iż skarżąca spółka udostępniała oryginały dokumentów w trakcie postępowania wznowieniowego wskazując na ich walor jako nowych dowodów istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji lecz nie znanych organowi, który decyzję tę wydał. Istota sporu sprowadza się w tej części skargi do rozstrzygnięcia zasadności motywów organów podatkowych, które uznały, że dowody nie odpowiadają kryteriom zawartym w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, niezbędnym dla uchylenia zaskarżonych decyzji na podstawie art. 245 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Aby zatem uznać, iż nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję mogły stanowić przesłankę uchylenia decyzji, po wznowieniu zakończonego ostateczną decyzją postępowania podatkowego, konieczne jest stwierdzenie, iż dowody te mają istotne znaczenie dla sprawy. Z tego więc punktu widzenia należy zbadać postępowanie organów podatkowych prowadzące do wydania zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu organy te słusznie kierowały się stanowiskiem, iż nowe dowody są istotne dla sprawy wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, iż gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nowe dowody muszą więc dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne konieczne dla jej rozstrzygnięcia, a więc wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Tymczasem przedmiotem postępowania wymiarowego było zawyżenie wysokości ulgi inwestycyjnej, z której korzystała skarżąca spółka na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.01.1995r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego w gminach zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Natomiast w trakcie analizy dokumentacji spółki stwierdzono, że podatnik nie posiada udokumentowanego nabycia formy 20 litrowego kontenera o wartości 20.242,30 zł. Jak wynika z akt sprawy postępowanie Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w L. zostało zakończone decyzją z dnia [...].05.1999r., którą w części uchylono decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia [...].11.1999r. określającej spółce w nowej wysokości zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5.10.2001r. sygn. akt I SA/Łd 1608/99 oddalił skargę spółki na ww. decyzję stwierdzając, że dowody w postaci faktury invoice oraz potwierdzenie przelewu bankowego kwoty 10mln lirów budzą zasadnicze wątpliwości. Na podstawie akt sprawy należy zatem stwierdzić, iż oceną nowych dokumentów jakimi były: pismo A. z dnia 11.12.1994r., wraz z załącznikami stanowiącymi rysunki techniczne, potwierdzające dostawę 20 litrowej formy w cenie ogółem 42 mln lirów, co stanowiło około 61 tys. zł, podczas, gdy przedmiotem sporu pozostawała forma o wartości 20.242,30 zł oraz SAD z dnia [...].03.1995r. Nr [...] na przewóz drewnianego modelu kontenera o zadeklarowanej wartości 300 tys. litrów, zgodnie z argumentacją organów podatkowych, nie mogła prowadzić do wniosku, iż były to dokumenty istotne dla sprawy, a więc mające wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika zatem, że nadesłana dokumentacja wraz z uzyskanymi wcześniej dokumentami i wyjaśnieniami wskazuje na to, że skarżąca zleciła firmie A. we W. wykonanie formy do dmuchania dla pojemnika 20 litrowego za równowartość 42 mln lirów, co stanowi kwotę około 61 tys. Spółka otrzymała od tej firmy, co nie jest kwestionowane w skardze drewniany model kontenera o zadeklarowanej wartości 300 tys. litrów, oraz formę do produkcji pojemników 20 litrowych o wartości deklarowanej 10 mln lirów, to jest o wartości 14.917 zł a nie 20.242,30 zł. Tymczasem spółka wprowadziła na stan środków trwałych formę o wartości 20.242,30 zł stanowiącą równowartość 14 mln lirów, mimo że nie posiadała dokumentów potwierdzających ten fakt czym naruszyła zasady korzystania z ulgi inwestycyjnej regulowanej przepisami powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 24.01.1995r. Rady Ministrów. Natomiast, jak słusznie twierdzą organy podatkowe w treści zaskarżonych decyzji, czego nie kwestionuje w skardze strona, z rozliczenia z firmą Z. z S. wynika, że kwota ta stanowiła zapłatę za rysunek wykonawcy narzędzi potrzebnych do wykonania 20 litrowego kontenera. Należy zatem powiedzieć, że organy podatkowe dokonały właściwej oceny znaczenia przedstawionych dokumentów dla rozstrzygnięcia sprawy, uznając, iż w istocie nie mają one wpływ na wynik rozstrzygnięcia, po wznowieniu postępowania. Zdaniem Sądu prawidłowa jest również ocena wyjaśnień co do stanu faktycznego prezentowanych przez skarżącą spółkę. W przedmiocie ich wiarygodności. Ich wartość dowodową organy podatkowe analizowały biorąc pod uwagę zarówno faktury firmy A. z W., stanowisko pełnomocnika spółki, a także wyjaśnienia prezesa zarządu A. G. Z tych ostatnich wynikało m.in., że przedmiotowa forma została dostarczona spółce nie w 1995r. lecz w 1994r. W świetle powyższych ustaleń należy uznać, iż organy podatkowe nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa jest w art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie uzasadnione są również zarzuty skarżącej w przedmiocie naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz przepisu art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe działały rozpatrując niniejszą sprawę na podstawie prawa i nie naruszyły swym postępowaniem zaufania do organów podatkowych, zaś strona nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów potwierdzających swe zarzuty w tym zakresie. Organy podatkowe w oparciu o pełny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i niezbędny do zbudowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego, zgodnie z dyrektywą zawartą w art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia treści art. 180 § 1 Ordynacji podatkowe, nie poparty żadną rzeczową argumentacją. Wobec powyższego organy podatkowe nie naruszyły także dyspozycji art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bowiem całokształt okoliczności sprawy, o czym była mowa wyżej dawał podstawy do jego zastosowania. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.).