III SA 1117/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi Dowódcy Jednostki Wojskowej (...) w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 1 kwietnia 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości - uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Gminy W.-C. (...) z dnia 10 września 2002 r.; (...). Decyzją z dnia 10 września 2002 r. Burmistrz Gminy W. określił Jednostce Wojskowej w W. zaległość z tytułu podatku od nieruchomości za lata 1997-2000 w kwocie 50.535,80 zł wraz z odsetkami w kwocie 67.727,90 zł. W podstawie prawnej organ powołał art. 51 oraz art. 53 par. 1 i par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ i art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ podatkowy podniósł, iż w składanych w latach 1997-2000 deklaracjach na podatek od nieruchomości jednostka wojskowa błędnie zakwalifikowała do opodatkowania budynek koszarowy w W. według stawki przewidzianej dla "budynków mieszkalnych lub ich części". Organ podatkowy stwierdził ponadto, że "charakter budynku przeznaczonego do zakwaterowania żołnierzy Wojska Polskiego nie pozwala na przyznanie mu statusu domu mieszkalnego z tej choćby racji, że przebywające tam osoby nie zamieszkują w nim na stałe, a zatem nie koncentrują w nim swych interesów życiowych". W końcowej części uzasadnienia Burmistrz Gminy W. wywodzi, iż Jednostka Wojskowa winna zgłosić do opodatkowania budynek położony przy ulicy O. w W. według stawki podatkowej określonej dla "pozostałych" budynków. Od powyższej decyzji Dowódca Jednostki Wojskowej w dniu 26 września 2002 r. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie dyspozycji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez przyjęcie błędnej wykładni, iż budynki mieszkalne lub ich części, taki charakter miał bowiem budynek przy ul. O., mogą być opodatkowane według stawki podatku przewidzianej dla "pozostałych budynków". Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 kwietnia 2003 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia 10 września 2002 r. powołując w podstawie prawnej art. 220 par. 2 w związku z przepisem art. 13 par. 1 pkt 3 oraz art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu decyzji Burmistrza Gminy, SKO podkreśliło m.in., iż budynki przeznaczone na zakwaterowanie żołnierzy pełniących służbę wojskową pomimo pewnych cech "budynków mieszkalnych" służą do zupełnie innych celów i nie posiadają niezbędnych cech do uznania ich za budynek mieszkalny w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W treści uzasadnienia SKO wskazało również, iż przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewidujący najniższą preferencyjną stawkę dla budynków mieszkalnych lub ich części nie powinien podlegać wykładni rozszerzającej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzupełnionej pismem procesowym z dnia 24 września 2003 r. Dowódca Jednostki Wojskowej wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 kwietnia 2003 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia 10 września 2002 r. określającej zaległość z tytułu podatku od nieruchomości. Strona skarżąca zarzuca powyższym rozstrzygnięciom naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także przepisów art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 2002 nr 42 poz. 368 ze zm./ poprzez przyjęcie, iż budynki mieszkalne lub ich części przeznaczone na zakwaterowanie żołnierzy pełniących służbę wojskową w różnych formach stanowią "pozostałe budynki lub ich części" i jako takie powinny być opodatkowane zgodnie z wysokością stawek podatku od nieruchomości właściwą dla takich budynków. Ponadto skarżąca zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, tj. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa /następnie modyfikując ten zarzut przez wskazanie art. 180 par. 1 i art. 187 Ordynacji podatkowej/. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę stosownie do art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości w zależności od rodzaju budynku. W art. 5 tej ustawy określone są stawki dla budynków mieszkalnych lub ich części, budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym oraz pozostałych budynków lub ich części. Wyżej powołana ustawa nie zawiera definicji wymienionych rodzajów budynków, aczkolwiek w art. 3 ust. 4 ww. ustawy określono, iż budynek Jest to "obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe". Ustawa nie zawiera definicji budynku mieszkalnego, zaś pojęcie samego "budynku" jest odmienne od jego brzmienia zredagowanego w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2002 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Odwołując się do znaczenia słów "budynek mieszkalny" trzeba stwierdzić, że jest to: budynek służący lub nadający się do mieszkania; "mieszkać" - to przebywać gdzieś stale lub czasowo, zajmować jakiś lokal, mieć mieszkanie, zamieszkiwać (...)" /Słownik Języka Polskiego dostępny na stronie "www.sjp.pwn.pl" Wydawnictwo Naukowe PWN/. Wykładnia językowa przemawia więc za uznaniem budynku położonego przy ul. O. w W. za budynek mieszkalny, gdyż czasowo zamieszkują go żołnierze Wojska Polskiego, co potwierdzono w toku oględzin przeprowadzonych w ramach kontroli Wydziału Finansowego Urzędu Dzielnicy Gminy W. w dniu 28 czerwca 2002 r. Wykładnia językowa przy klasyfikacji podatkowej budynków znajduje poparcie w innych dyrektywach interpretacyjnych, w szczególności wykładni systemowej. Przesądzające znaczenie dla zaliczenia budynku, w którym znajdują się wspólne kwatery przeznaczone do zakwaterowania żołnierzy do budynków o charakterze mieszkalnym mają przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zgodnie z art. 6 i art. 7 tej ustawy na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy przeznacza się wspólne kwatery stałe będące pomieszczeniami mieszkalnymi w budynkach położonych na terenach zamkniętych. Wspólne kwatery przeznaczone na zakwaterowanie żołnierzy pełniących służbę wojskową w różnych formach zostały określone jako pomieszczenia mieszkalne. Powyższe przepisy ustawy nie zawierają pojęcia koszar, posługując się wyłącznie terminem wspólnych stałych kwater przeznaczonych na zakwaterowanie żołnierzy. Pojęcie "zakwaterowanie" oznacza zaś czasowe pomieszczenia mieszkalne; "zakwaterować" - przydzielić komuś kwaterę, "zakwaterować się" zamieszkać gdzieś tymczasowo /Słownik Języka Polskiego dostępny na strome "www.sjp.pwn.pl Wydawnictwo Naukowe PWN/. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie nie może mieć zastosowania uchwała NSA z dnia 30 sierpnia 1999 r. FPK 1/99 /ONSA 2000 Nr 1 poz. 8/, która dotyczyła aresztów śledczych.