III SA 1203/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jan Rudowski, , , po rozpoznaniu w dniu 09 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie : uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe , 2. zwrócić skarżącemu połowę wpisu w kwocie 5,- (pięć) złotych. Pismem z dnia 11 maja 2003 r. R. W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych. Następnie pismem z dnia 22 czerwca 2004 r. cofnął złożoną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Stosownie do przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Powołany przepis stanowi o możliwości rozporządzania skargą przez skarżącego również po jej wniesieniu. Oświadczenie skarżącego w tej kwestii jest co do zasady wiążące dla sądu. Odmowa uwzględnienia żądania skarżącego w tym zakresie mogła nastąpić wyłącznie w sytuacji stwierdzenia naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub wykazania, iż oświadczenie to zmierza do obejścia prawa. Wobec tego, iż w rozpoznawanej sprawie nie dopatrzono się tego rodzaju okoliczności należało uznać cofnięcie skargi przez skarżącego za skuteczne iż tego względu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O zwrocie połowy wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.