III SA 1225/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi Zakład Energetyczny "P" S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 9 kwietnia 2003 r. (...) w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2001 i 2002 - uchyla zaskarżoną decyzję; (...). Zaskarżoną decyzją z dnia 9 lutego 2003 r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 21 stycznia 2003 r. (...) w sprawie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty Zakładowi Energetycznemu Płock S.A. podatku od nieruchomości od budowli, to jest urządzeń zlokalizowanych we wnętrzowych budynkach stacji transformatorowych za lata 2001 i 2002. W motywach rozstrzygnięcia podano, iż wniosek w przedmiotowej sprawie Zakład Energetyczny "P" S.A. uzasadnił tym, iż stacje transformatorowe nie są budowlami w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż są urządzeniami technicznymi. Na potwierdzenie tego stanowiska przedłożono dwie opinie biegłych. Organy podatkowe obu instancji nie podzieliły wywodów wniosku Zakładu Energetycznego. Uznały bowiem, że stacje transformatorowe są budowlami w rozumieniu wymienionego wyżej przepisu ustawy. Wskazano, że do czasu nowelizacji ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84/ obowiązującej począwszy od roku podatkowego 2003 r., ustawa ta nie zawierała definicji pojęcia "budowla", ani też nie odsyłała do definicji zawartych w przepisach innych ustaw. W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2001 r. FPS 2/01 przyjęto, że pojęcie "budowla" należy tak rozumieć jak definiuje to pojęcie art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W świetle tego przepisu, jak wywodzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, budowlami są między innymi wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne. Dlatego też organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy G., że stacje transformatorowe są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na mocy art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Kolegium podłączenie tych urządzeń technicznych /stacji trafo/ do sieci przedsiębiorstwa energetycznego i przekazanie ich na majątek tego przedsiębiorstwa, przez co stają się częścią składową sieci i jego własnością, nie pozbawiła stacji transformatorowych przymiotu budowli w rozumieniu wymienionych przepisów prawa. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w ocenie Kolegium, wyraźnie stanowi, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są między innymi budowle i nie uzależnia ich opodatkowania od tego, czy są nieruchomościami w rozumieniu kodeksu cywilnego. Zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości nie pozwala zawęzić opodatkowania jedynie do tych podmiotów opodatkowania, które są nieruchomościami w rozumieniu przepisu kodeksu cywilnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że niedopuszczenie przez organ I instancji dowodu z opinii biegłych nie uzasadniło uchylenia decyzji tego organu. Treść art. 197 par. 1 Ordynacji podatkowej wskazuje na to, że powołanie biegłego jest fakultatywne, a decyzję w tej sprawie wydaje organ podatkowy. W skardze do Sądu Zakład Energetyczny "P" S. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku, jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy G. Zarzucił tym decyzjom naruszenie przepisów postępowania podatkowego, to jest art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że naruszenie przepisów postępowania spowodowało nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Dotyczyło to nie dopuszczenia dowodu z opinii biegłych celem wyjaśnienia, czy przedmiotowe stacje transformatorowe powinny być zakwalifikowane do budowli, a ich obiekty do budynków. Zakład Energetyczny podtrzymał stanowisko co do tego, że stacje te nie są budowlami w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołano się na zarządzenie Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 20 kwietnia 1960 r. w sprawie przepisów o budowie urządzeń elektrycznych /M.P. nr 38 poz. 190 ze zm./. Według par. 1 tego zarządzenia stacje trafo to zespół urządzeń znajdujących się we wspólnym pomieszczeniu lub we wspólnym ogrodzeniu wraz z urządzeniami pomocniczymi i budynkami, służącymi do przetwarzania i/lub rozdziału energii elektrycznej. Skarżący Zakład wywodził zatem, że stacje trafo to nie tylko zespół maszyn, aparatów, przewodów, ale również wszystko to co z wymienionymi elementami jest integralnie powiązane jako jedna funkcjonalna całość. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Należy uznać za zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania podatkowego przez zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Akta sprawy oraz decyzja tego Kolegium z dnia 25 sierpnia 2003 r. (...), złożona przez skarżący Zakład Energetyczny podczas rozprawy przed Sądem świadczą o tym, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono w szczególności art. 121-122 Ordynacji podatkowej. Wskazać trzeba, że złożona przez Zakład na rozprawie decyzja, zaskarżona decyzja, a także decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia 31 października 2001 r. załączona przez Zakład Energetyczny do wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, adresowane są do tegoż samego Zakładu i dotyczą nadpłaty w wymienionym podatku od budowli, to jest urządzeń zlokalizowanych we wnętrzowych /budynkach/ stacjach transformatorowych. Decyzje te zawierają jednak odmienne rozstrzygnięcia. Prezydent Miasta Płocka stwierdził bowiem nadpłatę w podatku od nieruchomości, w zaskarżonej decyzji odmówiono jej stwierdzenie z uwagi na to, że wymienione urządzenia uznano za budowle podlegające opodatkowaniu. Natomiast w decyzji z dnia 25 sierpnia 2003 r. Kolegium uznało, że "stacje trafo spełniają kryteria budynku" i jako takie podlegają opodatkowaniu na mocy przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Należy przy tym podkreślić, że decyzję Prezydenta Miasta P. i zaskarżoną decyzję podjęto w oparciu o materiał dowodowy, w którym zawarta była opinia tego samego biegłego. W pierwszym przypadku opinię tę uwzględniono, w drugim zaś nie przyjęto za podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Niewątpliwie zatem należy wyjaśnić czy stacje trafo będące przedmiotem omówionych trzech decyzji są tożsame pod względem technicznym i budowlanym, a więc powinny być potraktowane w sferze podatkowej jednakowo, czy też nie. W tym celu organ podatkowy powinien rozważyć przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych w zakresie ustalenia czy przedmiotowe trafo stacje należy zaliczyć do budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązujących do końca 2002 r. Omówione rozstrzygnięcia organów podatkowych prowadzą do wniosku, że poprzedzające je postępowanie podatkowe nie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów. Dlatego też Sąd uznał, że wskazane naruszenia prawa procesowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy niniejszej, poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości od skarżącego Zakładu Energetycznego "P" S.A. Należało zatem uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ oraz orzec o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego Zakładu po myśli art. 200 tej ustawy.