III SA 1324/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jan Rudowski, Sędziowie asesor WSA Sylwester Golec ( spr. ), asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi B.S. na postanowienia Izby Skarbowej w W. z dnia ... kwietnia 2003 r. Nr ... ... maja 2003 r. Nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o podatek od towarów i usług oddala skargę III SA 1324/03 Uzasadnienie W dniu 24 grudnia 2002 r. B.S. właścicielka przedsiębiorstwa "M." złożyła do Urzędu Skarbowego w G wniosek o zwrot nadpłaconego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia ... stycznia 2003 r. urząd odmówił B.S. zwrotu podatku. Decyzja ta została doręczona podatniczce 7 marca 2003 r. w trybie art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez doręczenie decyzji matce podatniczki, która doręczenie to pokwitowała podpisem na pocztowym dowodzie doręczenia, na którym umieszczona była adnotacja, że pełnoletni domownik niebędący adresatem pisma zobowiązuje się do jego oddania adresatowi. W dniu 26 lutego 2003 r. podatniczka wniosła podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w G. z dnia ... stycznia 2003 r. W podaniu podatniczka podnosiła, że nie mogła wnieść odwołania od decyzji, ponieważ od dnia 14 lutego do 24 lutego 2003 r. była nieobecna w kraju z powodu pilnego wyjazdu służbowego do Niemiec. Do podania podatniczka załączyła zaświadczenie z niemieckiej kancelarii notarialnej z którego wynikało, że B.S. w dniach od 15 do 24 lutego 2003 r. przebywała w Berlinie w celach służbowych. W dniu 11 marca 2003 r. B.S. wniosła do Urzędu Skarbowego w G. odwołanie od wymienionej decyzji. Postanowieniem nr ... z dnia ... kwietnia 2003 r. Izba Skarbowa w W. odmówiła podatniczce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Izba stwierdziła, że zgodnie z przepisem art.162 § 1. Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W ocenie Izby podatniczka nie uprawdopodobniła, że uchybienie przez nią terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Zdaniem organu w sytuacji gdy podatniczka wyjechała za granicę po upływie siedmiu dni od dnia doręczenia decyzji nie może twierdzić, że nie miała czasu na zapoznanie się z decyzją i sporządzenie od niej odwołania. Ponadto Izba Skarbowa wskazał, że zgodnie z przepisem art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. W rozpoznanej sprawie podatniczka podanie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji złożyła w dniu 26 lutego 2003 r. a samo odwołanie, którego podanie to dotyczyło w dniu 11 marca 2003 r. Z tego względu wobec niewypełnienie przesłanki formalnej do przywrócenia terminu w postaci jednoczesnego dokonania ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu, czynności dla której termin w przepisach prawa zastrzeżono, Izba Skarbowa postanowiła odmówić przywrócenia terminu. W związku z tym postanowieniem Izba Skarbowa w W. w dniu ... maja 2003 r. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wydała postanowienie nr ... w którym stwierdziła uchybienie przez B.S. terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w G. z dnia ... stycznia 2003 r. Na postanowienia te B.S. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze strona skarżąca podnosiła, że w jej sprawie bezzasadnie odmówiono jej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Strona skarżąca podkreślała, że uchybienie przez nią terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło be jej winy i spowodowane było nagłą koniecznością wyjazdu za granicę. Ponadto strona skarżąca podnosiła, że decyzja, od której nie wniosła w terminie odwołania została odebrana przez jej chorą matkę. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała argumentację zawartą w zaskarżonych postanowieniach i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest bezzasadna. Z akt rozpoznanej sprawy wynika, że decyzja organu podatkowego, od której strona skarżąca nie wniosła odwołania została jej doręczona w sposób zgodny z art. 149 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego, 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (§ 2) . W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3) Na podstawie art 149 Ordynacji podatkowej w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W rozpoznanej sprawie doręczenia decyzji dokonano do rąk zamieszkującej ze skarżącą matki, która fakt ten pokwitowała na pocztowym potwierdzeniu odbioru pisma. Potwierdzenie to obok miejsca na podpis odbiorcy pisma zawiera adnotację, że odbierający pismo pełnoletni domownik niebędący adresatem pisma zobowiązuje się do jego oddania adresatowi. Z tego względu zdaniem Sądu w rozpoznanej sprawie nie mogły zasługiwać na uwzględnienie argumenty pełnomocnika skarżącej tej treści, że matka skarżącej, co prawda odebrała decyzję adresowaną do skarżącej, ale brak jest dowodu na okoliczność, że zobowiązała się ją doręczyć stronie. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącej i jej pełnomocnika, że matka skarżącej nie oddała jej decyzji niezwłocznie po jej odebraniu mogłyby stanowić wymienioną w art. 162 § 1 okoliczność uzasadniającą twierdzenie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącej. Okoliczność ta jednak nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii przywrócenia terminu w rozpoznanej sprawie, gdyż skarżąca nie dopełniła pozostałych warunków formalnych do wniesienia skutecznego podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a mianowicie wraz z wniesieniem do organu podania o przywrócenie terminu nie złożyła odwołania tj. nie dokonała czynności, dla której zastrzeżono termin, któremu skarżąca uchybiła. Z treści przepisów § 1 i 2 art. 162 Ordynacji podatkowej wynika, że do przywrócenia terminu konieczne jest wystąpienie łącznie czterech przesłanek, to jest: - osoba zainteresowana musi uprawdopodobnić brak swojej winy w uchybieniu terminu - osoba zainteresowana w przywróceniu terminu musi złożyć wniosek o przywrócenie terminu - wniosek o przywrócenie terminu musi zostać złożony w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi - wraz z wniesieniem do organu podania o przywrócenie terminu należy dokonać czynności, dla której zastrzeżono termin Brak chociażby jednej z wymienionych przesłanek powoduje, że wniosek o przywrócenie terminu nie może być uznany za skuteczny (por. G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, 2003, s. 470 i nast.). Z tego względu należało stwierdzić, że Izba Skarbowa prawidłowo zastosowała w rozpoznanej sprawie przepisy art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i odmówiła skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W przeciwnym wypadku wydane postanowienie w sposób rażący naruszałoby te przepisy. Dlatego też po wydaniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, które na podstawie art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej ma charakter ostateczny, Izba Skarbowa na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 miała obowiązek stwierdzić w formie postanowienia uchybienie przez skarżącą terminowi do wniesienia odwołania. Z tych wszystkich względów zaskarżone postanowienia należało uznać za zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.