III SA 1400/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA asesor WSA Grażyna Nasierowska,, Jolanta Sokołowska (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] E. S.A. w W. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o podatek dochodowy od osób prawnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2003r. nr [...] Izba Skarbowa w W. odmówiła przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999r.. Z motywów postanowienia wynika, że decyzja Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] została wysłana za pośrednictwem poczty na adres siedziby Przedsiębiorstwa [...] E. S.A.. Przesyłka została zwrócona do Urzędu Skarbowego z adnotacją "Mieszkanie zamknięte, awizowano dnia 23 grudnia 2002r.. Awizo pozostawiono w skrzynce" oraz zamieszczoną na niej informacją o treści "brak osób uprawnionych do odbioru listu poleconego". Ponieważ termin odbioru przesyłki z poczty upływał z dniem 30 grudnia 2002r., Urząd przyjął ten dzień jako datę doręczenia decyzji. We wniosku z dnia [...] marca 2003r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Spółka podniosła, że wysłanie decyzji miało miejsce w okresie świątecznym i międzyświątecznym, tj. w dniach 23 grudzień 2002r.- 6 styczeń 2003r., kiedy jej biuro było nieczynne. Wskazała na pismo Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2002r. informujące o tym, że decyzja w sprawie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999r. zostanie wydana z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 139 Ordynacji podatkowej, przy czy w piśmie tym nie został podany termin załatwienia sprawy. Stwierdziła, że ów brak terminu załatwienia sprawy spowodował powzięcie przez Spółkę przekonania, iż doręczenie decyzji nastąpi w trybie art. 148 Ordynacji podatkowej, czyli w siedzibie organu podatkowego. Ponieważ tak się nie stało, decyzja została odebrana osobiście w Urzędzie Skarbowym przez przedstawiciela Spółki w dniu 5 marca 2003r.. Zdaniem wnioskodawczyni wprowadzenie jej w błąd przez Urząd stało się przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Izba Skarbowa uznała, że Spółka będąc świadoma toczącego się postępowania w każdej chwili mogła spodziewać się decyzji. Przyznała, iż nie wskazanie terminu załatwienia sprawy stanowi naruszenie art. 140 Ordynacji podatkowej, lecz to uchybienie Urzędu Skarbowego nie może, jej zdaniem, usprawiedliwić nie powiadomienia Urzędu o czasowym zamknięciu firmy lub też nie wyznaczenia na ten czas osoby uprawnionej do odbioru korespondencji. Domniemanie Spółki odnośnie doręczenia jej decyzji w siedzibie organu podatkowego oceniła jako niczym nieuzasadnione, gdyż podstawowym sposobem doręczania decyzji jest sposób określony w art. 151 Ordynacji podatkowej, a więc w siedzibie podatnika. Stwierdziła uchybienie 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pouczyła stronę o przysługującym jej prawie zaskarżenia postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze Spółka powtórzyła argumenty zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, utrzymując, iż przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia odwołania była myląca informacja zamieszczona w piśmie Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2002r.. Za niezrozumiałe uznała adnotacje poczynione na nieodebranej przesyłce, jako że Spółka posiada własną siedzibę i nie jest nią mieszkanie. Do skargi dołączyła oświadczenie listonosza z dnia [...] marca 2003r., z którego wynika, iż był on poinformowany o zamknięciu biura firmy w okresie od dnia 22 grudnia 2002r. do dnia 6 stycznia 2003r. i z tego względu list polecony otrzymany do doręczenia w dniu 23 grudnia 2002r. zmuszony był pozostawić w Urzędzie Pocztowym. Awizacji, pomimo adnotacji na przesyłce, nie mógł zostawić w skrzynce, gdyż jej nie było. Teren, na którym znajduje się siedziba Spółki, pozostawał zamknięty ze względy na budowę na nim nowego obiektu. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosła o jej oddalenie. Wyraziła zdziwienie, że oświadczenie listonosza zostało ujawnione dopiero na etapie skargi do Sądu, pomimo, iż posiada ono tę samą datę co wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uznała to oświadczenie za nie wiążące organ podatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu ze względu na jej niedopuszczalność. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że stosownie do postanowień art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei tryb zaskarżenia postanowienia w sprawie przywrócenia terminu reguluje art.163 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), który stanowi, iż służy na nie zażalenie. Trybu tego skarżąca nie wykorzystała z winy Izby Skarbowej, która błędnie ją pouczyła o możliwości wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem w niniejszej sprawie środki zaskarżenia, o których mowa w przytoczonym art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zostały wyczerpane. Celem wyjaśnienia dodać trzeba, iż błędne pouczenie w postanowieniu co do prawa zażalenia nie może szkodzić stronie (art. 214 w związku z art. 219 ustawy -Ordynacja podatkowa). Oznacza to, że Spółka nie utraciła w niniejszej sprawie prawa do zażalenia i jeśli z niego skorzysta, będzie jej przysługiwała skarga do sądu na postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia tego zażalenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.