III SA 1447/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi S. na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia [...] maja 2003r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do publicznego obrotu obligacji Banku P. w K. odrzuca skargę Dnia [...] czerwca 2003r. [...] - S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd /dalej zwanej Komisją/ z dnia [...] maja 2003r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do publicznego obrotu obligacji Banku P. w K. wnosząc o jej uchylenie i wstrzymanie wykonania. Jako podstawę prawną swej skargi podała art. 63 Konstytucji RP, art. 31 KPA oraz 22 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 z 1995r. poz. 368 z późn. zmianami/. W uzasadnieniu skargi postawiła zaskarżonej decyzji szereg zarzutów merytorycznych kwestionując zasadność dopuszczenia obligacji do publicznego obrotu. Ponieważ skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego, nie posiadała odpisu zaskarżonej decyzji i nie dołączyła go do skargi. Nie uczyniła tego również na późniejsze żądanie NSA, wniosła jednak o zawieszenie postępowania przed NSA do czasu rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu o obowiązku Komisji wydania skarżącej odpisu decyzji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r. NSA oddalił wniosek o zawieszenie postępowania. Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a., Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art.13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na postanowienie Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, której siedziba znajduje się w W., sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a. W sporządzonej [...] maja 2004r. odpowiedzi na skargę Komisja Papierów Wartościowych i Giełd wnosiła o jej odrzucenie podnosząc, iż organizacja społeczna, która nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. nie jest uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Do odpowiedzi na skargę nie dołączyła akt administracyjnych podnosząc, że ma ustawowy obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej, a dołączenie akt spowodowałoby dostęp do nich organizacji, która nie była stroną postępowania administracyjnego i nie jest uprawniona ani do wniesienia skargi ani do wglądu do akt administracyjnych. Skarżąca wniosła o ukaranie Komisji grzywną na podstawie art.55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 2 i 154 § 6 p.p.s.a. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2004r. podniosła, że w dacie składania przez nią skargi, obowiązujące wówczas przepisy - art. art. 33 ust.2, art.35 ust.1 i art. 59 cytowanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z art. 29-32 KPA - pozwalały wnieść skargę organizacji społecznej, która nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym w zakresie jej statutowej działalności. W kolejnym piśmie wskazała, że celem związku zawodowego jest obrona praw, godności i interesów członków, a wśród członków są też osoby, które posiadają rachunki bankowe w [...]. i program emisji obligacji wpływa na ich prawa, zaś art. 63 Konstytucji daje każdemu prawo do występowania ze skargą lub wnioskiem w sprawie innej osoby za jej zgodą, w imieniu własnym lub w interesie publicznym. Bank P.wnosił o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak ustanowiona kontrola jest jednak ograniczona ramami ustanowionymi precyzyjnie przez przepisy cytowanej wyżej ustawy p.p.s.a. W art. 3 p.p.s.a. ustanawia zakres przedmiotowy kontroli sądowej działalności administracji publicznej, zaś w dalszych przepisach formułuje inne warunki dopuszczalności przeprowadzania tej kontroli wskazując m.in. podmioty uprawnione do jej inicjowania, terminy w jakich można to czynić a także procedury, które muszą poprzedzić wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Według obowiązującego od 1 stycznia 2004r. art. 50 § 1 p.p.s.a., który znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej na mocy art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organizacja społeczna może wnieść skargę do sądu administracyjnego w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oba wskazane warunki muszą być spełnione łącznie, aby organizacja społeczna miała legitymację procesową do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak któregokolwiek ze wskazanych warunków sprawia, że organizacja społeczna nie jest uprawniona do wniesienia skargi. W sprawie niniejszej jest niesporne między stronami, że skarżąca organizacja społeczna nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym. Brak więc jednego z koniecznych warunków uprawniających ją do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy badanie istnienia drugiego warunku lub też badanie zarzutów merytorycznych skierowanych do zaskarżonej decyzji jest zbędne, bowiem sama skarga jest niedopuszczalna. Zważywszy powyższe Sąd stanął na stanowisku, że posiadając akta składające się ze skargi i odpowiedzi na skargę oraz zgodnych stanowisk stron, co do stanu faktycznego dotyczącego nie uczestniczenia skarżącej w postępowaniu administracyjnym, może wydać rozstrzygnięcie procesowe, nie zachodzi bowiem konieczność badania akt dotyczących wydania zaskarżonej decyzji. Sąd poprzestał więc na posiadanych dokumentach, a wniosek o ukaranie grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanowieniem wydanym na rozprawie - oddalił. W sprawie niniejszej skarżący dla otwarcia sobie możliwości zainicjowania kontroli sądowo-administracyjnej musiał uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym a ponieważ w nim nie uczestniczył, wniesienie przez niego skargi jest niedopuszczalne i wniesiona skarga musiała zostać odrzucona. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 p.6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji .